vrijdag 1 mei 2020

Johnny


Mag ik je voorstellen aan Johnny Sanphilloppo! Hij is de man in het bovenstaande filmpje dat een heel aantal jaren geleden door Kirsten Dirksen werd gemaakt. Hij leeft voor iemand uit het dure Californië van een klein inkomen en doet dat omdat hij niet van het snelle leven houdt. Hij bouwde heel gestaag aan een klein huis op Hawaï, zonder hypotheek, want die kreeg hij niet met zijn inkomen. Kirsten filmt al jaren mensen die klein wonen, ideeën hebben over een betere verhouding tussen het leven van de mens en alle andere levende wezens op aarde.

Deze week, kijkend naar een van de laatste films van Kirsten, zag ik Johnny terug. Hij woont nog steeds in San Francisco in een huis van 65 vierkante meter. Voor Amerikanen is dat ongeveer een garage. Hij is eigenaar van een huis buiten de stad, dat hij onder de marktprijs verhuurt aan mensen die dat nodig hebben. Hij kocht het ook onder de marktprijs in de vorige economische crisis en betaalde contant. Rondom het huis heeft hij fruitbomen geplant en kweken de huurders hun groenten.

Je zou Johnny kunnen rekenen tot de 'preppers'. Voor wie ze niet kent, is het een grote groep mensen die zich voorbereid (to prepare) op onverwachte gebeurtenissen. En dat gaat van een overstroming tot de 'Apocalypse'. WSHTF noemen de hardcore preppers het: When Shit Hits The Fan. Deze groep bouwt bunkers en heeft vaak een indrukwekkend wapenarsenaal. Johnny hoort bij de milde preppers, bij de Amerikanen die een voorraad houdbaar voedsel in huis hebben voor ongeveer een jaar, voldoende spaargeld voor 6 maanden leven en vooral geen schulden.

Ik vind het vermakelijk maar ook inspirerend. In zijn kleine huis heeft hij dat voor elkaar gekregen. 24 Emmers met rijst, bonen en macaroni staan onder zijn bed, op het dak houdt hij bijen en hij droogt de groenten van het seizoen voor later. In een van zijn blogs op zijn site 'Granola Shotgun' geeft hij eerlijk toe dat nu, tijdens de Corona, de winkels goed gevuld zijn in de stad. Buiten de stad, bij zijn huurhuis, is er geen rijst of WCpapier meer te krijgen. En hij vindt dat mensen daarvan moeten leren.

Dat vind ik ook. Niet zo dat er straks bakken vol rijst onder mijn bed staan, overigens. Daar liggen al andere dingen. Maar wel dit: ik heb genoeg ruimte om groter in te kopen en als ik dat biologisch doe ben ik zelfs nog goedkoper uit dat bij de supermarkt. Ik heb gekeken naar 5 kilo zilvervliesrijst, 5 kilo volkoren couscous, een kilo gerookte paprikapoeder (gaat er hier met scheppen door), volkoren pasta, pitten, dat soort dingen. Alleen gedroogde bonen zijn in kleinere verpakkingen niet echt goedkoper. Ik droog nu al de bieslook, frambozen- en brandnetelbladeren uit mijn tuin. Wellicht koop in nog een voedseldroger of kijk ik of dat in de oven lukt.

Nu ik minder werk en dus minder inkomen heb, lijkt me dat best een goed idee. Ik ben al aan het meten in mijn voorraadkast om te kijken hoe ik die beter in kan richten voor bulkaankoop. En los van de besparing...... dit is wat ik leuk vind. Het 'nabootsen' van een cottageleven. Uit voorraad koken, niet voor elk wissewasje naar de winkel. Dingen zelf maken. Ik weet ook wel dat het niet echt te vergelijken is, maar toch.

En dit bedacht ik ook nog: Er waren bijna geen pijnstillers meer te krijgen. Dat vond ik een les. Ik zal zorgen dat ik mijn medicijnkastje beter op orde heb dat ik dat tot nu toe had. En ik aarzel bij WCpapier. Ik heb meestal een rol of 4 op voorraad (op mijn staander in de WC) Als ik daar onder kom, koop ik nieuw. Wat doen jullie? Hadden jullie al een grote voorraad of hebben jullie er nu een  ingeslagen? Moeten we nog iets anders leren?

donderdag 9 april 2020

"Wandelmuseum"


Ik begin de schoonheid van het stadsleven te missen. De musea, de theaters en de café's waren een belangrijk onderdeel van mijn dagelijks leven. Er waren tentoonstellingen gepland die ik zeker wilde bezoeken en een film in de bioscoop is toch echt iets anders dan een op de laptop. Daar moet ik dus iets mee, een creatief antwoord verzinnen waardoor ik tevreden kan blijven met de situatie waarin ik nu eenmaal zit.

Dit is mijn plan.
Ik moet meer bewegen (de enige beweging is tuinieren...) en ik wil meer schoonheid zien. Daarom ga ik wandelen in de buurt met mijn fotocamera bij de hand, op zoek naar schoonheid. In mijn tas wat drinken en een snack, die ik anders in een café zou hebben. Ik spreek met mijzelf af dat ik met minimaal twee mooie foto's thuis moet komen. En de wandeling moet minimaal een half uur duren exclusief de pauze.

Wat ik verzamel aan schoonheid, zal ik hier laten zien. Zo sla ik twee vliegen in één klap. En als de wandelingen op zijn, kan ik altijd nog gaan fietsen, maar dat is van later zorg.



dinsdag 7 april 2020

Cadeaubonnen - duurzaam plezier


Bij mijn afscheid kreeg ik een hele stapel bonnen, cadeaubonnen en boekenbonnen. Vorige week ben ik nog even naar het tuincentrum gegaan om een van de bonnen op te maken. Het was uitstekend geregeld daar. Bij de ingang stond een medewerker om de karretjes die werden ingeleverd schoon te maken. En even verderop kon je zelf je handen nog even schoonmaken met sanitizer. Alle medewerkers hebben handschoenen aan. Er hangen schermen bij de kassa, net als in de supermarkt en iedereen houdt afstand.

De bolletjes staan nu in de grond in de voortuin. De geitenbaard (de plantjes links) zijn een aanvulling op de 2 die ik al had staan. Het zijn schaduwbloeiers en ik heb een lastig stuk schaduwtuin. Hopen dat het aanslaat. Het Pannenkoekplantje staat op mijn salontafel en de zaden liggen klaar voor als ik zover ben om ze te zaaien. Het is nog een beetje een anarchistische boel in mijn achtertuin, dus het kan nog even duren. Gelukkig is het mooi weer en kan ik toch wel een paar uurtjes klussen per dag, als ik niet werk.

Het snuffelen in zo'n tuincentrum is toch wel even een welkome afwisseling van dagenlang thuis zitten. En het mooie is dat ik nog heel lang kan nagenieten van de cadeaus die ik gekregen heb bij mijn afscheid. Als de bolletjes en de Geitenbaard aanslaan zelfs nog jaren...


zondag 5 april 2020

Jubeljaar - maart

Het blauwe huis - Marc Chagall

Onverwacht is het leven totaal veranderd. Veel plannen die ik had voor mijn 'deeltijdpensioen', gaan niet door omdat alle cultuur en horeca is stilgevallen. Het was even een aanpassing, maar nu gaat het prima.  Ik zat een documentaire te kijken en betrapte mezelf erop dat ik schrok toen mensen elkaar de hand schudden of op gedachten als: 'Nou zeg, die lopen wel heel dicht naast elkaar.'  Het went snel.

Cottageleven
Mijn leven is een stuk rustiger geworden, ook los van het coronavirus. Ik ren niet meer van hot naar her. Zelfs voor de baan die ik nog heb, werk ik thuis. Het is helderder in mijn hoofd, maar ik heb nog een instinctieve weerstand tegen drukte. Het was duidelijk genoeg geweest, met een drukke onbevredigende baan. Ik leef in mijn huis en in mijn tuin. Eenvoudig en kalm. Het is goed zo. En heel erg nodig.

Van een vriendin kreeg ik hout dat ik kan verzagen en gebruiken in de vuurkorf. Lekker een keer als het mooi weer is. Het ligt nu op een stapel in de voortuin te wachten. En dan alle andere uren in de tuin, die langzaam wat netter begint te worden. Het is een goed leven.

Stadsleven
De eerste week van maart kon ik nog van het stadsleven genieten met een tentoonstelling en de film Little women met middagje in het café. Nu zie ik eens per week een collega voor de lunch. We houden afstand en bespreken het werk. Onze andere collega uit het is dan aan de telefoon. Ons nieuwe werkoverleg. De lunches maken we met aandacht, er is een wijntje bij en we hebben luxe chocolade bij de koffie. Dan lijkt het nog ergens op.

Zo deed ik het ook met mijn vriendin met wie ik de muziek-tea had. We maken er zelf maar wat van.

Anderen
Vlak voor de nieuwe regels ging ik naar de begrafenis van de man die mijn schoonvader was. Ik ging samen met mijn zus en zwager. Mijn ex-man en ik zijn 13 jaar gescheiden ik verbaasde me over de warmte waarmee de familie me ontving. Bijzonder zijn dit soort dingen. Oude liefde roest niet, kennelijk.

Onverwacht kreeg ik een brief van mijn nichtje. Ze had zomaar ineens haar VWO-diploma gehaald door de corona en ze gebruikte haar tijd om mij een brief te schrijven. Intussen hebben we een gezellige briefwisseling.

Schoonheid
Op de TV is er nu de serie over het leven van de kunstenaar Chagall. Ik vind het bijzonder boeiend.
Hoe iemand zo'n intense behoeft kan hebben om te schilderen, dat hij er echt alles voor over heeft. Dagenlang honger, kou en opsluiting. Het geeft zijn werk een heel andere uitstraling voor me. Ik kijk nu al uit naar de volgende uitzending. En het is een mooi alternatief voor een museumbezoek...

En nu straalt de zon al weer door de ramen (die duidelijk aan een wasbeurt toe zijn) en lokt me naar buiten voor weer wat ordening in de tuin. Het vordert heel gestaag en mijn tijd-methode (gewoon de keukenwekker zetten) werkt goed.


Foto: Wikimedia 

donderdag 2 april 2020

Budget op maat - maart


De muziek-tea met mijn vriendin Clair
Dit was een maand die ik niet snel zal vergeten en daarin ben ik vast niet alleen. De Corona, waardoor mensen gaan hamsteren, de horeca en alle culturele instellingen dicht gaan en we zelf thuis komen te zitten. Het heeft behalve op mijn sociale leven (dat komt in mijn post over mijn jubeljaar) maar ook op mijn budget invloed gehad.

Boodschappen - 40,00 per week
Week 10 - 10,94
Ik had nog veel over van mijn buffet van 29 februari en nog genoeg groenten om een week lang nauwelijks boodschappen te hoeven doen.

Week 11 - 35.74
Dit was een normale week. Mijn zilvervliesrijst was op, dus ik kocht een kilo. En het Oud Bruin bier was in de aanbieding. Ik heb daar een zwak voor. Het is bijna limonade, daarom drink ik het heel koud. Het voordeel is ook dat er niet zo veel alcohol in zit: 3,5%.

Week 12 - 103,30
Over deze week schreef ik al: https://mildeaandacht.blogspot.com/2020/03/hamsteren-of-sprokkelen.html. Tot nu toe ben ik nog niet ziek geweest, maar het blijft een goed gevoel dat ik mijn voorzorgsmaatregelen heb genomen.

Week 13 - 38,97
Niet veel bijzonders deze week. Ik ben binnen het budget gebleven. Wel kocht ik een zak vol aubergines (2,50). Het waren ze zogenaamde buitenbeentjes, maar ik kon er niks bijzonders aan ontdekken. Ik wil daarmee experimenteren in de keuken nu ik daar de tijd voor heb. Misschien schrijf ik er nog over.

De laatste dagen van maart (de helft van week 14) gaf ik nog 16,87 uit aan melk, sinaasappels, brood, kaas en yoghurt en dat soort standaard dingen.

Per week waren mijn uitgaven deze maand gemiddeld 46,48. Eigenlijk valt het nog wel mee, 6.50 Per week over het budget. En later in het jaar zal ik ongetwijfeld de maaltijden eten die voor de zekerheid in mijn vriesvak zitten en alle houdbare dingen opeten. Dat zal dan wel weer te zien zijn in mijn uitgaven.

Persoonlijke verzorging 90,00 - 12,24
Ter voorbereiding op de griep, die zou kunnen komen, kocht ik pijnstillers. Noodgedwongen wat het een dure variant omdat alle paracetamol was uitverkocht. Een week later was de paracetamol alleen nog bij de toonbank te koop en één doosje per klant. Ik heb de pijnstillers nog niet gebruikt. Verder kocht ik nog wat reinigingsproduct voor mijn huid. Meer had ik niet nodig. Nu ik thuis werk, gebruik ik bijna make-up meer of styling-producten voor mijn haar.

Uitgaan 80,00 - 76,15
Na het bezoek aan de tentoonstelling in Veendam kocht ik lunch voor mijn zus, mijn zwager en mezelf. (29,00)
Op een van mijn vrije dagen ben ik lekker de krant gaan lezen in een van mijn favoriete café's. Ze hebben daar friet van zoete aardappel met heerlijk scherpe mayo. Dat was mijn lunch. Lekker met een glas gingerale. (7,35)

En toen sloeg het om. De horeca ging dicht, concerten gingen niet door. Omdat we niet naar een concert konden, besloten mijn vriendin Clair en in samen een high tea met muziek te houden. Een tearoom in mijn eigen huis  (9,80)

Nadat alles stil kwam te liggen, dacht ik dat ik geen uitgaven meer zou doen in café's en restaurants. Maar toen kwam de site voor het helpen van de horeca. Ik heb een tegoedbon gekocht van het restaurant waar ik altijd mijn Eggs Florentine eet. Volgende maand, als de horeca dicht blijft, zal ik het zeker nog een keer doen. (30,00)


Kunst en Cultuur 99,95  - 59,95
Deze maand kwam de rekening voor mijn museumkaart. Daar had ik in het budget rekening mee gehouden, vandaar dat het hoger is dan normaal.

De keramiektentoonstelling in het Veenkoloniaal Museum in Veendam. De tentoonstellingen daar zijn mooi, overzichtelijk. Meestal een zaal of drie, vier vol mooie objecten die het verhaal dat de tentoonstelling wil vertellen goed ondersteunen. Ook nu was het weer erg mooi en informatief. Met mijn museumkaart, en die van mijn zus en zwager ook, was de tentoonstelling 'gratis'.

De film Little Women kostte me deze maand geen geld. Ik heb een 10-rittenkaart voor de bioscoop van Forum. Er staan nu nog 3 films op de kaart, dus over een paar maanden zal ik 75,00 investeren, als de bioscopen weer open gaan. Een entreekaartje voor de film is nu 10,50, dus 10 ritten kopen is wel een besparing die moeite waard is.

Ook hier stopte het met de uitgaven. Het concert dat ik in januari al had betaald, werd afgelast en een ander concert waarvoor ik uitgenodigd werd ging niet door. Een inaugurele rede is een jaar doorgeschoven. Geen grote groepen meer.

Overige kosten
Medische kosten - vitamines en medicijnen 74,21. De verrekening van de ziektekostenverzekering komt altijd iets later. Deze medicijnen zijn al bijna weer op. Maar ja, ze moeten een keer betaald worden. Ik kocht vitamine D en B12. Nu heb ik ontdekt dat foliumzuur veel effect heeft op de kwaliteit van je bloed. Ik zal de huisarts maar eens vragen of ik dat er niet bij moet slikken of dat teveel foliumzuur gevaarlijk kan zijn.

Mijn vervoerkosten zijn lager, hoewel ik nog zoekend ben naar de werkelijke kosten nu ik niet meer op en neer rijdt voor de baan waarmee ik ben gestopt. Mijn normale budget was 120,00. Dat zou makkelijk terug kunnen naar 60,00. Doordat ik nu thuis werk, heeft mijn auto twee weken stil gestaan en de benzineprijzen zijn bijzonder laag door een kennelijke olie-oorlog. Ik heb mijn hele tank volgegooid toen een liter 1,47 kostte. Als het virus doorgaat, zal die benzine nog wel even in mijn auto zitten, denk ik. Het is een goed gevoel dat ik weinig rijd en daarmee minder vervuil dan ik normaal doe. (79.71)

woensdag 1 april 2020

Het duurt nog even.



Gisteren keken er 7,5 miljoen mensen naar de persconferentie over de corona-regels voor de komende tijd. Iedereen wilde natuurlijk weten hoe we er voor staan, of de maatregelen werken, of het strenger moet of juist niet. De uitslag was een beetje te verwachten. Tot eind april blijft het zoals het nu is. Dat lijk wel lang.

Op dit moment bevalt de situatie me goed. Ik ben graag alleen en ik houd van stilte Als ik geen atheist was, zou ik misschien wel non geworden zijn. De kalmte, het ritme, de stilte, de aandacht, het trekt me. En nu kan het in mijn eigen huis. Ik heb het boek van Wil Derkse - Een levensregel voor beginners maar weer uit de kast gehaald en lees het met veel aandacht.

Ik voel me rijk en bevoorrecht. Ik heb een huis voor mijzelf alleen, geen drukte van kinderen die ik les moet geven terwijl ik tegelijkertijd moet proberen mijn eigen werk te doen, geen zorgen om eenzame ouders of andere dierbaren en iedereen om me heen leeft nog en is gezond. Er zijn zoveel mensen voor wie dit anders is. Ik denk aan hen in mijn meditaties.

En ik ben ondenkbaar dankbaar voor mijn eigen plek.

zondag 29 maart 2020

De tuin weer in...


Doordat ik twee jaar lang niet echt goed aandacht heb kunnen geven aan mijn tuin, is het nogal een woeste bedoening geworden. De tuin is echt verwilderd. Het overweldigt me, eerlijke gezegd, dat er zoveel moet gebeuren. Ik weet, net als iedere tuinier, dat het werk in een tuin nooit ophoudt. Maar iedere tuinier voelt ook aan of het werk beheersbaar is of niet. Op dit moment is dat bij mij nog niet zo. De tuin heeft nu nog de overhand, ik niet.

Ik heb mijn heil gezocht bij de levenslessen van Benedictus. Ik schreef eerder als eens een stukje over de dagindeling die hij voorstelde eeuwen en eeuwen geleden. Ik heb er een eigen variant van gemaakt. Ik laat nu niet het werk, maar de wekker bepalen wat er in de tuin gebeurt. Dat betekent dat ik de keukenwekker zet op een half uur, drie kwartier of een uur en die tijd aan het werk ga. Ik kan dat een paar keer per dag doen. Als de wekker gaat, ruim ik de spullen op en dan zit het er op voor de dag. Daarmee is het op een nieuwe manier overzichtelijk geworden. Voor mij werkt het op deze manier.

Er is niet alleen veel verwilderd maar in de droge zomers is ook een aantal planten doodgegaan. Het is heel jammer, maar het biedt ook kansen. Ik wil van mijn tuin heel graag een nutstuin maken, met veel groente, terugkerende wilde, eetbare planten en fruitbomen. Het wordt een verhaal van de lange adem en juist daarom is het goed dat ik het verdeeld over vast periodes aanpak.

Het voelt op dit moment nog meer als een plicht dat het plezier dat ik er ooit van had, voor ik ziek werd. Natuurlijk heb ik in de afgelopen twee jaar ook genoten. Bij mijn vuurtje, als ik iets kon oogsten of van wat wel bloeide, zoals de prachtige Camelia op de foto. Dat blijft altijd fijn. En ik ben ervan overtuigd dat het plezier en de voldoening met deze gestage stappen weer terug kunnen komen.



Johnny

Mag ik je voorstellen aan Johnny Sanphilloppo! Hij is de man in het bovenstaande filmpje dat een heel aantal jaren geleden door Kirsten D...