donderdag 22 augustus 2019

Verrassingskaartje wordt liefdestheater


Mijn jubeljaar als 'Parisienne'. Ik wil niet alleen dingen doen die voor de hand liggen. Naar de opera in de bioscoop ... doe ik al. Kunsttentoonstellingen .... doe ik al. Filmhuis ... doe ik al. Wat ik wil dat dit een jaar van verrassingen en ontdekkingen is. Julia Cameron schrijft in haar 'The Artists way' over verdwalen en ontdekkingstochten. Dat heb ik in de afgelopen jaren een paar keer gedaan en het beviel me goed. Toch heb ik snel de neiging weer in het oude, herkenbare te vervallen. Als je dan toch tijd maakt om iets te gaan doen, is het maar beter dat je zeker weet dat het leuk is.

Dit jaar wil ik dat dus anders doen en dit was de eerste keer. In mijn stad, Groningen, is er in augustus altijd het festival Noorderzon, in het Noorderplantsoen een kronkelig park dat ooit is aangelegd toen de vestingwerken waren afgebroken. Ik ben dol op het park, vooral op het restaurant dat er in de jaren dertig is neergezet echt een monument voor het luchtige leven. Het Noordezonfestival dus. Ik heb het programma bekeken en, zoals ieder jaar, kon ik niks vinden. En toch wilde ik er heen. Ik wilde de bruis ervan. Toevallig viel mijn oog op het mysterykaartje. Je koopt een kaartje een je krijgt een willekeurige voorstelling.

Ik vroeg een vriendin mee te gaan. Het leek haar ook wel leuk. Dus ik kocht kaartjes en stond met haar om 18:30 bij de kassa. We kregen een envelop met twee kaartjes en consumptiemuntjes en we gingen op pad naar het theater. Met een bekertje rose in mijn hand, het is per slot van rekening een festival, liet ik het op me af komen.

Het was een voorstelling in het Mandarijn met Engelse boventiteling. Dat was natuurlijk al verrassend, maar het werkte prima. Ik ben boventiteling gewend van opera's. Geen probleem. Het was een heel bijzondere voorstelling. Twee mensen speelden een aantal scenes op verschillende manieren om te laten zien hoe een toon, een aanpak of je humeur tijdens een gesprek heel bepalend kan zijn voor hoe het verhaal verder gaat. Steeds was de vraag: blijven ze nu bij elkaar?

Mijn vriendin en ik waren het eens over een paar dingen. De actrice was geweldig; krachtig en met bijzonder overtuigende expressie. De opzet van het toneelstuk: een rond toneel met camera's er omheen die het spel projecteerden op het scherm boven het toneel waar ook de boventiteling was, was prachtig. De acteur vonden we niet krachtig genoeg naast de actrice en de boventiteling ging soms te snel. Daardoor was het niet altijd duidelijk wie wat zei. Maar over het geheel was ons oordeel: We hadden het nooit uitgezocht maar het was een heel bijzondere ervaring.

Dat is wat ik wil dit jaar. Verrassing, nieuwe ontdekkingen naast wat ik al mooi vind. Als een verrijking en misschien, als het een keer tegenvalt, om te weten wat ik niet wil. Ook dat is belangrijk.

Iedere avond houd ik bij hoe de dag was. Daarin volg ik de Stoïcijnen. Ik kom daar nog wel een keer op terug. Na dit toneelstuk en een fijne avond met mijn vriendin kon ik opschrijven: 'Dit was een geweldige dag!'



dinsdag 20 augustus 2019

Zomer 2019: Berlijn


Mijn tweede week in het buitenland ging naar Berlijn. Met mijn andere zus, haar man en haar twee lieve dochters. De zoon werkte, hij ging niet meer mee, maar we appten dagelijks met hem. Mijn zus had een huisje gevonden op een camping aan het water. Op de site zag het er geweldig uit. Dat was het ook.... zij het dat binnen een paar kilometer een vliegveld was. Vliegveld Tegel, waar van 6:00 tot 22:00 vliegtuigen opstijgen en dalen. Gelukkig gingen we dagelijks op stap, daar zijn stedenvakanties immers voor bedoeld! En na een tijdje hoor je de herrie niet meer.

We hebben ons erover verbaasd hoeveel je kunt bekijken in een paar dagen zonder dat je het gevoel hebt dat je veel doet. Alleen de laatste dag, toen bleek dat we ruim een uur moesten wachten tot we Sanssouci in konden, was het genoeg geweest. Zo hebben we ook weer een reden om nog eens te gaan. Een van beide nichtjes is een veelvraat als het gaat om cultuur. Ze wil niks missen, alles zien. Ik zie haar nog wel naar Berlijn terug gaan de komende jaren.

Een impressie.


Bovenaan dit blog een foto van Charlottenburg. Hier trof ik Oscar en wandelde ik met een van mijn nichtjes door de tuin, pratend over haar vrienden en klasgenoten. Ze is 16 en heeft en druk sociaal leven. Ze kan me uren onderhouden met wat ze allemaal meemaakt en wat die gezegd heeft en hoe die daar dan weer op reageerde. De bloemen op de voorgrond zijn wat rommelig. De tuinman, of het tuinteam legde op posters uit waarom. Na jaren is de grond van de borders uitgeput. Dit jaar hebben ze gekozen voor planten die de bodem weer voeden. In het najaar zullen de planten de bodem worden gespit. Mijn nichtje en ik vonden het wel mooi, zo'n natuurlijke aanpak.  


Lenin op een onderzoekstafel in het DDR-museum. Het was zo'n touchscreen waar je allerlei informatie kon krijgen over de geschiedenis van de DDR. Lenin stond voor de politieke geschiedenis. Het DDR-museum is heel interactief en beelden. Er is meer informatie dan je bevatten kunt en het was onvoorstelbaar druk. Dat zulke recente geschiedenis zoveel aandacht trekt!




De 'blauwe muur' in het Pergamonmuseum was de grote wens van mijn zus. Het is indrukwekkend en tegelijk aarzel ik wat omdat het duidelijk een reconstructie is. Er zal veel onderzoek zijn gedaan, maar hoe weten ze hoe hoog de muur geweest is en waar de afbeeldingen hoorden? Ondanks deze vragen. en opnieuw de geweldige drukte, heb ik genoten van het museum. De collectie is echt bijzonder en groots. 


Een stukje van de tuinen rond Sanssouci, het buitenhuis van het Pruisische vorstenhuis. Een stukje... want het is een enorm park met veel tuinen, terrassen en waterpartijen. Te groot om in een paar uur te belopen. Even zitten bij het water is dan heerlijk, zeker in de drukkende warmte. 


De opgravingen van Schliemann in het Nieuwe Museum. Hier had ik naar uitgekeken. Ooit ben ik in Delphi geweest en op nog een paar plaatsen waar de archeoloog Schliemann zijn werk heeft gedaan. De resultaten had ik nog nooit gezien. Helaas heb ik maar kort kunnen kijken. We dachten dat het museum tot 8 uur open was, maar dat bleek 6 uur te zijn. Om 5 voor 6 zijn we naar het beeldje van Nefertiti gerend. Dat staat heel mooi opgesteld in een ronde zaal met muren in bijpassende kleuren. Mijn foto is niet gelukt. Je mag alleen vanaf grote afstand kieken en daar is mijn telefoon niet goed genoeg voor. Ach, ik weet hoe ze er uit ziet. Het was prachtig. Een tweede reden om nog eens terug te gaan naar Berlijn: het nieuwe museum maar dan voldoende tijd.

Het gebouw waar de Wannseeconferentie is gehouden. Daar maakten de Nazi's hun afspraken over de vernietiging van de Joden. Een indrukwekkende tentoonstelling, zowel in het gebouw als in de tuin. Duitsland weet heel eerlijk te vertellen over het verleden op dit soort plaatsen. Aansluitenden zijn we naar Potsdam gegaan om in de Russische wijk daar een kom Borscht te gaan eten. Heerlijk! En ook even de gelegenheid nemend om terug te komen in deze tijd.
We gingen nog naar de Gedächtniskirche, de Dom, het Joods museum (wat geweldig indrukwekkend was) we wandelden over Unter den Linden, keken bij Checkpoint Charlie en bezochten Topografie des Terrors. En dan waren er nog voldoende dingen op het 'lijstje' die we niet hebben gedaan. Berlijn is een boeiende stad. 



Gegeven en weggedaan 1

 
Dit is mijn eerste G&W. Zo maak ik onderscheid in wat mijn huis in komt en wat er uit gaat. Het was een lange periode, bijna een jaar. Dus dit zijn de hoogtepunten. Vanaf nu per seizoen zal ik een overzicht bijhouden. Ik doe dat omdat geven belangrijk is voor me en omdat ik uiteindelijk wil dat mijn huis langzaam leger wordt. Minimalisme op mijn manier....
 

Gegeven
CD van Janne Schra
Mijn nichtje is ziek. We wisten, toen ik deze CD kocht, nog niet wat het was. Dat is vaak de zorgelijkste periode. Als het van alles kan zijn, kan het ook vreselijk zijn. Tijdens een poëzieavond hoorde ik Janne Schra de gedichten van Vasalis zingen. We zijn allemaal dol op Janne, dus het leek me mooi de CD en het boekje te kopen en dat naar haar op te sturen als een hart onder de riem. En dat werkte gelukkig.

Kaartje meegegeven voor de oude buurvrouw
Mijn zus kwam logeren tijdens haar vakantie. Ze vertelde dat ze onze oude buurvrouw zou bezoeken. Ik gaf een kaartje voor haar mee en kreeg een paar dagen later een kaartje terug. Leuk, zo'n bericht van vroeger.

Tijd voor de peertjes
Soms geef je geen spullen, maar tijd. Mijn (voormalig) schoonmoeder had een enorme oogst stoofperen. Ze heeft een paar bomen in de tuin staan en de oogst vorig jaar was ongekend groot. Ze had absoluut geen zin iets met de peertjes te doen. Maar dat is geweldig jammer. Eetbaar spul weggooien vind ik geen goed idee, zeker niet in een wereld waarin al zoveel eten wordt weggegooid. Dus bood ik aan het inmaken samen te doen. Zij houdt heel erg van samen prutsen in de keuken. Lekker schillen, snijden, koken en ondertussen kletsen en koffie drinken. Dat hebben we gedaan. Resultaat: heerlijke peertjes voor de hele winter... en voor ons samen een gezellige middag.

Puzzel
Ella is de dochter van mijn vriend Oscar. Ze is nu 1,5. Ik heb haar nog nooit gezien, behalve natuurlijk op filmpjes en foto's via de app. Haar eerste stappen en eerste tanden zijn natuurlijk trots opgestuurd. Maar nee, gezien heb ik haar nog nooit. Oscar woont in Berlijn. Hij heeft een drukke baan, net als ik. En daarom hebben we elkaar lange tijd niet gezien. Deze zomer wel. Ik was in Berlijn met mijn zus en haar gezin. En we spraken af. De puzzel is voor oudere kinderen, je maakt een slak van kleurige houten stukjes in de volgorde van het abc, maar waarschijnlijk zie ik haar weer lange tijd niet. Zo gaat het leven nu eenmaal. En dan ligt het maar klaar.

Boek voor Oscar
Oscar en ik troffen elkaar bij Charlottenburg. Wat heerlijk om 4 uur te hebben om bij te praten! Veel te kort maar toch. Ik kocht in een tweedehandswinkel een boek met prenten van  Berlijn uit 1961, dus het jaar dat de muur werd gebouwd. Hij was er echt heel blij mee.

Weggedaan

Veel wegdoen, dat was een van mijn plannen. Het lukt aardig, moet ik zeggen. Dit ging al naar de kringloop:

  • Tupperware bak
  • Naaimachine
  • Broodbakmachine
  • Winterkleding 6 stuks
  • DVD's en boeken

En dan wat ik maar noem de mei-rommel. De gemeente waar ik woon, heeft een aantal jaren geleden het ophalen van grof vuil afgeschaft. Of... wie het wil, moet ervoor betalen. En het kost nogal. Je kunt ook je spullen naar de stort brengen, maar dan moet je een auto hebben bijvoorbeeld. Als tussenoplossing hebben wij hier in de wijk twee opruimdagen per jaar. Een in mei en in oktober. Ik heb behoorlijk wat rotzooi weg kunnen doen. Vooral dingen die kapot zijn en te groot voor onze container. Het mooie van de opruimdag is dat er niet alleen een container komt, maar ook een auto van de kringloopwinkel. Ze beoordelen dus bij alles wat ingeleverd wordt of het echt weg kan, of dat het nog gebruikt kan worden.

Ik ben er erg tevreden over. En mijn huis is weer wat leger. En voor oktober, als er weer een opruimdag is, ligt al weer het een en ander klaar.


zondag 18 augustus 2019

Treinreizen


Net terug uit Berlijn, wil ik het hebben over treinreizen. Ik heb iets met het toerisme in de negentiende eeuw. Films zoals Out of Africa en Murder on the Oriënt Express hebben daar veel invloed op gehad. Ik hoop volgend jaar, als ik vijftig word, een trip te maken met wat er over is van de Oriënt Express. Het lijkt me geweldig. Zo'n oude trein is zoveel mooier dan wat we nu hebben. Moderne treinen zijn vol lawaai en viezer en ongemakkelijker, in ieder geval  in vergelijking met de luxe cabines van de eerste klasse. Op de houten banken uit de derde klasse van vroeger ging ik niet graag naar Berlijn.

Want dat heb ik gedaan, met de trein naar Berlijn. En heb ik geprobeerd om het mezelf zo comfortabel mogelijk te maken. Mijn reis begon in Nederland om half 3 en om 10 over 8 stonden mijn zus, zwager en mijn nichtjes me op te wachten op Berlijn Hauptbahnhof.

Hoewel er sandwiches en salades te koop zijn in de Duitse treinen, had ik mijn eigen eten meegenomen. Ik reisde op mijn verjaardag, dus ik wilde het naar mijn smaak hebben. Ik heb een soort grote thermoskan waarin drie plastic bakjes passen die, als je ze van tevoren in de koelkast hebt gehad, heel lang fris blijven. In het grootste bakje zat een salade van sperzieboontjes, lenteui, truffelolie en walnoten. Dan had ik een hummus met truffel in het tweede bakje en stukjes Libanees brood in mijn bijenwasdoek. Van citroen, gember en honing had ik zelf een ijsthee gemaakt. De fles was gerold in de servet die ik toch nodig had. Aan de thermosfles is een houder bevestigd waar een vork en lepel zitten. Dus een compleet reispicknickset. Het eten en drinken was in orde.

Maar dan een ander punt van lange treinreizen: de WC. Het is meestal niet te voorkomen tijdens zo'n lange reis dat je toch één keer de WC moet gebruiken en in de trein is dat bedenkelijk. Ik heb mij daar zo door de jaren heen ook op voorbereid. In een klein toilettasje heb ik een voorraadje wc-papier en zo'n klein flaconnetje handreinigende gel. Voor het geval de WC niet schoon genoeg is, heb ik een reis-spuitbusje schoonmaakmiddel en water, Dat kan ik dan gebruiken om in ieder geval de bril schoon te maken. En dan heb ik nog een blikje met schoonmaakdoekjes. Zo wordt een toiletstop een stuk acceptabeler.

Soms neem ik ook een flesje wijn mee. Daarvoor heb ik een flesje waar een 'glas' op past als een soort deksel. Ooit kocht ik dat tijdens een van mijn reizen en het leek me zó handig, dat ik het heb bewaard. Dan heb ik echt alles wat ik wil bij de hand. Dit jaar ging ik zonder wijn. De wijn van Deutsche Bahn bleek prima te drinken. Ik kon zelfs kiezen uit Riesling en Sauvignon Blanc! Feestelijk.

Natuurlijk heb ik een boek, een notitieblokje en een pen bij me en muziek. Ik reserveer bij het kopen van mijn kaartje meteen een stoel. In de Duitse treinen kan dat en het geeft de zekerheid dat je niet hoeft te staan als het druk is. Een paar weken geleden stond ik een uur van Groningen naar Zwolle op hoge hakken. Ik ging naar een feest in Utrecht (vandaar de schoenen) en dat ongemak wil ik beslist niet als ik op vakantie ga.

Dus.. gereserveerde stoel, een thermoskan vol hapjes en andere hulpmiddelen en ik kan comfortabel op reis. Gelukkig heeft mijn koffer wieltjes en vind ik altijd wel iemand die me wil helpen met tillen. En volgend jaar wordt het alleen maar mooier in de trein.



dinsdag 13 augustus 2019

Zomer 2019: Jane Austen

 
In juli reisde ik samen met mijn oudste zus naar Engeland om plaatsen uit het leven van Jane Austen te bezoeken. Zij is een groot fan van Jane Austen, ik iets minder. Ik ben, weinig verrassend voor lezers van dit blog, een tuinenfan. En dan vooral moestuinen. Engelse tuinen hebben een naam hoog te houden als het gaat om schoonheid, en dat is zeker gelukt. We hebben een heerlijke reis gehad. We waren lichtelijk teleurgesteld in de kwaliteit van de reisleidster. Het leek er een beetje op dat zij op reis was voor haar plezier en wij mee mochten. Inhoudelijk was ze echt een lichtgewicht.
 
Organisatorisch was ze goed. Je kunt dat vaak niet kiezen wie je reisleider is en iemand uit de groep zei:' Dan moet je maar niet met een busreis mee gaan.' Dat is natuurlijk de vraag, maar al met al hebben we prachtige dingen gezien. Zo heerlijk Engels. We waren vooral heel erg onder de indruk van de vrijwilligers in alle huizen. Zo betrokken en zo vriendelijk! Ze konden eindeloos vertellen over heg gebouw, de families, de gewoonten, de kunst en de tuinen. En we hadden geluk: het weer was geweldig. Een paar plaatjes om de schoonheid te delen.


De tuin achter Janes' cottage

Jane verbeeld

Het landgoed waar ik Pride and Prejudice vond in een tweedehandsshop


Wat is beter dan een lezer als tuinbeeld tijdens een Jane Austenreis?

De Italiaanse tuin van Janes' broer.

Gewoon een mooi tuingezicht

Salisbury's kathedraal. Heerlijke kloostergangen om in te zitten
tijdens het warme weer.

De Lathyrus waar ik zaden van heb meegekregen.
Hopelijk volgend jaar in mijn tuin?


zondag 11 augustus 2019

Jubeljaar


Ik ben 49 geworden. Hoewel er wat discussie over is, lijkt dit mijn jubeljaar te zijn. Om de 7 jaar was er volgens de bijbel een jaar van rust, een sabbatsjaar. De akkers moesten braak liggen. Wat er toch op kwam mag gegeten worden, niet verkocht. Iedere 49 jaar, 7 x 7, was er een overtreffend jaar. Dan moest eigendom worden terug gegeven, slaven vrijgelaten en lagen de landerijen ook braak. Er zijn geen aanduidingen in de bijbel dat deze regels ooit zijn gevolgd, maar nu mijn 49e jaar is aangebroken, lijkt het me een mooi uitgangspunt.

Een jaar van rust waarin ik vooral ga genieten van mooie ervaringen en liefdevolle dingen doen voor anderen.

Genieten kan van zoveel dingen. Ik heb daar eerder uitgebreid over geschreven. Voor het komende jaar heb ik het verdeeld over mijn twee kanten, de cottagelady en de Parisienne.  De cottagelady maakt chutney en jam, werkt en luiert in de tuin, probeert recepten uit, plukt eten in de natuur, rommelt in huis en zit lekker in de tuin. De Parisienne studeert, geniet van kunst, bezoekt musea, omringt zich met schoonheid en gaat uit.

Ik doe deze dingen al jaren. Dat is niet nieuw. Nieuw is de aandacht die ik er aan zal geven. Je hebt meer aan mooie gebeurtenissen als je er met aandacht van geniet. En als je aandachtig leeft, zie je meer om van te genieten. Ik wil het hele jaar iedere maand mooie dingen doen en vastleggen in mijn jubeljaarboek dat ik het ga bijhouden. Ik heb een dummie gekocht waarin ik per maand 7 pagina's kan vullen. Toch ook weer een mooi getal bij mijn 7x7-feest.

Ik wil liefdevolle dingen doen voor anderen omdat ik zo rijk leef. Er zijn zo veel mensen die het veel minder hebben dan ik. Hen wil ik aandacht geven. Ik ben al een tijd bezig met deze vraag. Hoe doe je zoiets? Ik heb een paar dingen gekozen. Om te beginnen ga ik natuurlijk verder met mijn vrijwilligerswerk. 

Ik wil graag mensen helpen op een manier die bij mij past. Daarom heb ik gekozen voor schrijven en heb ik me ingeschreven bij Amnesty International voor brieven aan mensen die zij in bescherming willen nemen. Ik krijg regelmatig een bericht in mijn mail. Daarin vertelt AI wie ik kan schrijven. Dat zal ik doen.

Een andere site die ik gevonden heb is moreloveletters.com .Zij sturen je verhalen van mensen die steun kunnen gebruiken. Voor de eerste van de maand stuur je je brief naar een centraal adres en de organisatie achter de site stuurt alles in één keer aan degene die de liefde kan gebruiken. Zo helpen ze mensen en beschermen ze toch hun privacy. Wil je dit in het Nederlands doen? Kijk dan op Slakkenpost.nl. Deze laatste site is vooral ook interessant voor creatievelingen.

Ik zal hier per maand vertellen wat ik heb gedaan. Heeft iemand suggesties voor mooie activiteiten?






zaterdag 3 augustus 2019

Restjes inmaken voor de vakantie


De laatste dag voor mijn vakantie heb ik nog wat groenten over. En weggooien wil ik liever niet. Dus heb ik een snelle inmaaksessie ingelast. Als we met de klok meegaan op de foto:

Champignonsoep
Voor een half doosje witte champignons en een doosje shi-itakes is de oplossing eenvoudig. Een blokje paddestoelenbouillon in 7,5 dl water, de champignons, wat dragon (champignons en dragon vind ik een heerlijke combinatie) en een halve ui erbij en ik heb champignonsoep als ik weer thuis kom. Toen de soep al in de fles zat, zag ik nog bleekselderij liggen. Daar heb ik een deel van bij de soep gedaan. Ik weet niet of het geweldig zal smaken, maar het is te proberen.

Bramensap
De braam begint vrucht te dragen. Ik heb al een paar honderd van de kleine vruchtjes geplukt. De laatste oogst voor vertrek zit in deze fles met wat honingwater en tot de rand toe aangevuld met kokend water. Deze methode van Helen Nearing heb ik al eens eerder besproken. Vorig jaar heb ik het ook zo gedaan en het sap was heerlijk. De komende week zijn de bramen voor de vogels. Daarna kom ik ze weer plukken.

Bleekselderij
Dit is een gok. Ik weet niet of het gaat lukken, inmaken van bleekselderij. Ik heb wat bouillonpoeder en peper bij het water gedaan. Ik hoop er soep van te kunnen maken als ik terug kom. Met wat room, gorgonzola en walnoten. Na de twee inmaakacties met bleekselderij, was er nog een deel van de struik over. Die is dan maar op de composthoop gegaan. Net als de rest ijsbergsla want daar heb ik geen inmaakmogelijkheden voor.

Appelbietenchutney
Ik had nog een gekookte biet en twee appels. Een van beide appels had ik meegenomen uit Engeland. Die kon ik echt niet weggooien: tijdens mijn Austenreis kreeg ik de appel van een van de vrijwilligers die in de moestuin bezig was. Het bleek een heel meelderig appeltje te zijn met veel beurse plekken. Dat deel is naar de composthoop gegaan, de goede stukken in de chutney.
Ik heb zelf maar een recept bedacht want ik had niks in mijn inmaakboeken dat in de buurt kwam van biet en appel. Een halve ui erbij, karwijzaad, tijm, zout, peper, uienpoeder, chilipoeder, gedroogde knoflook, appelstroop, stukjes hazelnoot, hazelnootazijn en rozijnen. Ik heb geen idee of  wat wordt. Dat zal ik merken als ik terug kom. Ik verwacht dat het lekker smaakt bij een goede oude kaas.

Restje chili
Ik had het potje schoongemaakt omdat ik niet wist hoeveel chutney ik zou hebben. Toen dat meeviel, heb ik het restje chili maar ingemaakt.

Alles gaat in de koelkast om zeker te weten dat het niet gaat gisten in de kast. Dat lijkt me minder prettig thuis komen. Het geeft voldoening dit inmaken-op-het-nippertje. Nu nog hopen dat het smaakt.

Verrassingskaartje wordt liefdestheater

Mijn jubeljaar als 'Parisienne'. Ik wil niet alleen dingen doen die voor de hand liggen. Naar de opera in de bioscoop ... doe ik ...