Pagina's

maandag 27 maart 2017

'Eet ze met hapjes'

Ik heb op dit blog als vaker geschreven over Okinawa en de leefwijze die naar de eilandengroep is vernoemd. Over de mensen die daar wonen en heel oud worden terwijl ze nog heel jong lijken. Japan, waar Okinawa bij hoort, is een van mijn favoriete landen. Het eten is werkelijk verrukkelijk. Het wordt met zorg klaargemaakt en prachtig opgediend. Ik heb de schitterendste dingen op mijn dienblad gekregen toen ik door Japan reisde.

Het leukste is dat het kleine hapjes zijn.  Zoals aan de Middellandse zee de tapas ingeburgerd zijn, zijn de dienbladen met schaaltjes en kommetjes dat in Japan. Om het maar niet te hebben over de heerlijke bento-box. Daar heb ik het een andere keer nog wel eens over. 'Eet ze met hapjes' was de manier van een vriendin van mij om eet smakelijk te zeggen. Voor mij is dat ook echt zo, kleine schaaltjes met mooi eten zijn heel goed voor mijn eetlust.

Afgelopen zondag had ik vrienden te eten. Ik maakte een verzameling kleine hapjes. Niet ieder voor zich op een dienblad maar alles op tafel in kleine hoeveelheden, mooi geserveerd op mijn wit-met-zilver servies:

* een hummus van kikkererwten, tomatentapenade en knoflook,
* een bietenrelish die ik nog in de kast had staan
* een tapenade van geroosterde paprika, geitenkaas en pompoenpitten.
* een salade van veldsla, paprika, bosui en mozzarella
* brood
* een ovenschaaltje met ei op een bedje van boerenkool en tomatensaus
* champignons gebakken met gorgonzola

Dit waren allemaal recepten die ik al eens eerder gemaakt had. Eén nieuw recept koos ik uit een Joods kookboek dat ik ooit in een kringloopwinkel kocht: een Jemenistische peperrelish. Het is heel eenvoudig, heel scherp en heel lekker.

Relish van peper
Hak rode en groene pepers, een bos koriander, een bos peterselie, een paar tenen knoflook fijn met wat karwijzaad en de zaden uit kardemompeulen. Dit was zo genadeloos scherp, dat ik er twee hele tomaten fijn sneed en er doorheen mengde. Je kunt aan de buitenkant niet zien hoe scherp een peper is. Het blijft gokken. Deze relish smaakte geweldig lekker met de mozzarella op een stukje brood. En het mengt prima met een groene salade. Kleine beetjes van scherpe sauzen, dat is het beste.

We hadden genoeg over voor drie kleine potjes. Twee gingen met mijn gasten mee en één verdween in mijn koelkast. Een van mijn vrienden belde mij naderhand om te zeggen dat hij een heerlijke pasta had gemaakt met het de peperrelish. Ui gefruit, stukjes courgette en paprika meebakken, een schep relish erbij, gekookte kleine pastaschelpjes meebakken en vlak voor het opdienen een mooi stuk geitenkaas door het gerecht mengen.

We hadden goed gegeten maar zaten niet vol. Zo eten de Okinawanen ook: stoppen als je voor 80% vol zit. En dat voelt prima.

maandag 20 maart 2017

Weemoed

Ik 'las' in de afgelopen dagen het boek De langste nacht van Otto de Kat. In de auto achter het stuur, zoals ik dat de afgelopen jaren met heel veel plezier doe. Meestal althans: soms ben ik zo gegrepen, dat ik een afslag mis of verkeerd rij. Het verhaal is door de schrijven zelf voorgelezen. Dan weet ik meteen hoe het verhaal moet klinken. Ochtend klinkt als oggend, bijvoorbeeld. Zou ik zelf nooit zo gelezen hebben.

Het is een verhaal van een vrouw in de laatste twee dagen van haar leven. De laatste twee voordat het sedatieteam langs komt om haar te helpen met sterven. Ze is 96. In flarden komt haar leven voorbij. Het levensverhaal is indrukwekkend en doorspekt met onuitgesproken pijn. Zinnen die blijven hangen: "ze had 96 jaar op deze aarde rondgelopen en er hoegenaamd niets van begrepen".
De herinneringen die zich aandienden waren precies die, die allemaal samenhingen met het deel van haar leven waarover ze nooit had willen praten. Dat deel dat was weggestopt en niet echt geaccepteerd. Dat wat te pijnlijk was en waar ze over heen was gestapt. En met haar rug er naartoe was ze doorgeleefd. Aan het einde van haar leven kwam de weemoed over het onuitgesprokene en het onomkeerbare.

Het blijft hangen in mijn hoofd. Zo ging het na de oorlog. Niet teveel bij stil staan, laten we aan het werk gaan, Nederland weer opbouwen. Vergeten, aandacht ergens anders op richten, dat is de oplossing. Ik heb het te doen met Emma, deze oude vrouw. Zo zou ik niet op mijn leven willen terug kijken als ik 96 ben en aan het einde sta. Hoogstwaarschijnlijk heb dan ook hoegenaamd niets begrepen van het leven, omdat dat bij het leven hoort. Het leven is weerbarstig, ontwikkelingen zijn weerbarstig, mensen zijn weerbarstig. Het accepteren hiervan is volgens mij de sleutel.

Wegkijken, over ervaringen heen stappen, leidt waarschijnlijk tot deze weemoed. Herinneringen zijn geduldig, gekwetste gevoelens ook. Ze blijven bij je en wachten hun kans af om je te vertellen dat ze er nog steeds zijn. En dat doen ze net zo vaak en net zo lang tot je ze welkom heet. Thich Nhat Hanh  noemt dat het wiegen van je gevoelens zoals een moeder haar kind. Ik vind het een mooi beeld en weet dat het help. Gevoel wil vooral erkend worden.

Misschien, dat is ook een gedachte die door mijn hoofd speelt, is het makkelijk voor mij. Ik verloor niemand in de oorlog, heb de dreiging en onveiligheid niet gevoeld, heb geen honger gehad, heb niet hoeven vluchten, ben niet bang geweest. Zouden sommige gevoelens te groot kunnen zijn? Thich Nhat Hanh heeft het allemaal wel meegemaakt, en dan gevolgd door een verbanning uit zijn vaderland. Hij heeft vrede gevonden. Vanuit zijn traditie, die hij mee nam naar Europa en die mij daardoor kon bereiken.

Ik ben nog geen 96, het duurt nog even. Ik hoef er hoegenaamd niets van te begrijpen, maar vrede met mijn leven.... dat lijkt me wel wat.

dinsdag 14 maart 2017

Eerste dagen in de tuin

Heerlijk weer was het afgelopen weekend!Weer dat maakt dat de tuin begint te lokken. De eerst groene blaadjes van de daslook, de eerste sprietjes bieslook, kleine narcissen, miniblaadjes lievevrouwenbedstro en onder de verhoute stelen van de citroenmelisse is het begin te zien van het nieuwe frisse blad. De roos begint uit te botten en de camelia zit vol dikke knoppen. Dat is het goede nieuws. Het minder goede nieuws is de dood van de sering en een van de clematissen. Planten hebben nu eenmaal niet het eeuwige leven. 

Aan het begin van het seizoen voel ik me altijd wat overweldigd. Er moet zoveel gebeuren! Mijn oefening van de afgelopen maanden met het werken volgens Benedictus blijkt nu heel goed te zijn geweest. Stap voor stap, binnen de tijd die je hebt, aandachtig werken en tevreden met ieder resultaat. De ervaring dat je lang niet altijd je wil aan de natuur kunt opleggen, houdt me ook bescheiden.

Ik verwijderde het mos van de paden en repareerde twee plantenrekken. Al het hout dat ik in de afgelopen maanden heb verzameld ligt gesorteerd klaar om verzaagd te worden. De bladeren uit de voortuin vonden hun nieuwe bestemming in een van de borders. Daar kan ik wel wat hummus gebruiken. De zware klei maakt het de planten niet makkelijk. Er moet nog aarde bij en dat is zwaar werk. Ieder jaar vul ik het wel iets aan en zo wordt het daar langzaam beter. De weg van de geleidelijkheid. Het is een lastig stuk schaduwtuin dat ik niet helemaal naar mijn zin heb kunnen krijgen tot nu toe. Maar ach, ik kom vast wel op een goed idee. De camelia bloeit daar geweldig. Misschien plaats ik er nog een bij.

Boven mijn erker zit een latei van wit geschilderd beton. In de vier jaar dat ik hier woon, was dat wit behoorlijk groen geworden. Mijn buurman beweerde dat je dat niet zo maar schoon kreeg. Ik moest de verf er maar af halen en dan opnieuw schilderen met betonverf. Daar had ik niet veel zin in. Toch maar proberen om de latei schoon te krijgen met wat heet water, sunsoda en een schrobborstel. En het lukte. Zonder veel moeite zelfs. Nu het blad uit de voortuin is en de latei weer wit, ziet mijn huis er weer mooi representatief uit. 

Ik ben tevreden met de start van dit nieuwe tuinjaar.

donderdag 26 januari 2017

Driemaal daags even stilstaan

Driemaal daags een tablet of druppels innemen met een glas water voor of tijdens de maaltijd. Voor als je ziek bent.

Ik wil graag gezond blijven. Daarom neem ik driemaal daags een moment rust. Om 11:30, 14:30 en 19:30 begint er een gezellig deuntje op mijn telefoon. Ik denk dat het harpmuziek is, maar digitaal is dat niet altijd uit te maken. En als dat melodietje gaat, sta ik een moment stil en neem ik de tijd om me heen te kijken. Waar ben ik? Hoe voel ik me? Ben ik gespannen, gehaast, geconcentreerd, gelukkig, geduldig met iets bezig. Ben ik fit of juist moe? Ben ik alleen of met anderen? Wil ik na dit moment op dezelfde manier door?

Benedictime noem ik de momenten op mijn telefoon. Benedictus schreef een duidelijke dagindeling voor in zijn kloosterregel. Hij maakte daarin ruimte voor werk, gebed en ontspanning. Zijn dagindeling volgen is niet te doen met een baan van 40 uur maar ik kan wel proberen iets te organiseren dat binnen zijn gedachtegang past. De tijd nemen om te onderbreken wat je doet.

Soms staat mijn hoofd er niet naar en kost het me moeite om echt stil te staan. Het hoeft ook niet per se. Vaak heb ik genoeg aan een korte glimlach die door het muziekje wordt opgeroepen. Als ik achter het stuur zit en het is mistig, bijvoorbeeld. En soms heb ik tijd en ruimte voor echt even een moment van stilte. Ruimte om de ergernis of zorg over waar ik mee bezig ben wat ruimte te geven. Om daarna met een lichter gevoel door te gaan. Want vaak heb ik niet in de gaten hoe die ergernis me in de weg zit.Ruimte om te zien hoe goed ik het heb, hoe mooi het is om me heen of hoe aardig ik de mensen vind met wie ik op dat moment samen ben.

Probeer het eens!
 
 

zaterdag 14 januari 2017

Herinnering - bootjes

Mijn oom is bezig met het scannen van oude foto's uit de familie albums. Mijn zus stuurde me een aantal toe. Leuke herinneringen roept het op aan eindeloos ronddobberen, naar de verkeerde kant roeien en aan bootjes in het algemeen. Hoe we vele vakanties op een camping stonden aan de Donau en naar de overkant gingen in klein opblaasbootje, hopend dat er vrachtschepen voorbij kwamen (die wij oceaanstomers noemden) zodat we flink zouden schommelen op de golven. Het bootje dat ik had in mijn studententijd, waarin is studerend lag te dobberen. Ach.. bootjes, wat zijn ze heerlijk.


donderdag 12 januari 2017

Muziek!

Dit jaar heb ik mezelf een koffergrammofoon cadeau gegeven.  Ik zag een foto van zo'n grammofoon in FLOW magazine afgelopen zomer en besloot dat het iets was om te hebben, iets dat me gelukkig zou maken. Nostalgie van de muziek die een beetje kraakt en soms wat tikt. Tegelijk is het een heel modern ding, inclusief USB toegang. Best hip eigenlijk. Ik houd er totaal niet van techniek zichtbaar is in mijn huis, dus zo'n klein koffertje is een mooi alternatief.

In de winkel van Terre kocht ik een aantal LP's (een euro per stuk) en gisteren klonk een pianoconcert van Mozart door mijn kamer. Vanavond is het Bach, een oude uitvoering van zijn wereldlijke cantates. De uitvoering is trager dan nu in de mode is en het staat me wel aan. De ontwikkeling van de muziek is veel beter te volgen.

De charme van het luisteren naar platen is groot en zo heel anders dan een CD. Alleen het opzetten al is een heel zintuigelijke ervaring: de plaat uit de hoes en dan uit het papier laten glijden en voorzichtig in je hand houden, controleren of er niet teveel stof op zit en dan op de draaitafel leggen. Met een hendel de arm met de naald ophoog halen en de naald voorzichtig boven het donkere beginstuk hangen, in de hoop dat dat goed komt en de naald er niet naast of midden in de begintonen terecht komt. Een aandachtig werkje, niet te vergelijken net de CD die je in het laatje van de speler schuift.

Ik weet niet of de grammofoon expres een nostalgisch geluid afgeeft of dat dit de platen zelf zijn. Het maakt me ook niet veel uit. Het luisteren naar de muziek van de plaat, hier en daar krakerig, tikkerig en na hooguit een half uur al weer afgelopen, is een genot.

Binnenkort neem ik mijn koffertje mee naar een vriendin. Zij was heel enthousiast over mijn nieuwe draaitafeltje en verzuchtte dat zij eigenlijk nooit meer naar haar prachtige platencollectie luisterde. Dus heb ik haar beloofd dat ik hem meeneem zodat zij eens lekker van haar platen kan genieten.

zaterdag 7 januari 2017

Eerste sneeuw

Vanmorgen hoorde ik al vroeg opgewonden kinderstemmen in de straat. En het licht was anders. Toen ik wakker genoeg was om het me te realiseren, zag ik de sneeuw op de daken. Tja, mooi maar een beetje lastig. Ik wilde juist vandaag met een fiets vol spullen naar de winkel van Terre des Hommes gaan. En dat wordt nu een stuk omrijden... in de kou. Mijn route naar de winkel gaat expres door jaren dertig woonwijkjes en langs een technische school. Ik kijk graag naar oude gebouwen en houd van de sfeer, een beetje verstild en er is bijna niemand op de weg. Nu zal ik de wegen nemen die gestrooid zijn. Waar de auto's zijn en het lawaai. Het is geen ramp natuurlijk, alleen lastig.

De opwinding van de kinderen herinner ik me nog wel. De eerste gedachten bij de eerste sneeuw waren toch: Waar is de slee? Waar zijn de buurjongens voor een sneeuwballen gevecht? Gaan we het bos in? En ook: Niet teveel sneeuw op het ijs, hoop ik, want we moeten nog wel schaatsen!!! Wat een verschil! 

De kinderen hebben het van me overgenomen. Ik maak warme thee en rooster rozijnenboterhammen en zit lekker op de bank binnen. Dat is genoeg. Want sneeuw blijft mooi om naar te kijken.