maandag 19 maart 2018

Zonder wijn



Vasten is een oude traditie. In het Westen vormt het een belangrijk deel van de rooms katholieke kalender: de veertig dagen tijd na carnaval en het vasten op vrijdag. Die traditie is er nog steeds. De Ramadan is natuurlijk ook een bekende vorm van vasten. Protestanten vasten ook. Calvijn schreef wel over vasten en het komt in de bijbel voor, maar de invulling van het vasten is niet zo duidelijk voorgeschreven als in andere religies.

Dit jaar vroeg een vriendin mij of ik met haar mee wilde doen met veertig dagen geen alcohol. En dan in de veertig dagen tijd voor Pasen. Ik vond het best. Het leek me wel eens goed te ontdekken of ik last zou hebben van het stoppen met alcohol. Dat zou een belangrijk signaal zijn over mijn levensstijl.

We kozen voor de dertig dagen variant, omdat mijn vriendin in de eerste week jarig was en het jammer vond als ze dan het glas niet kon heffen. De dertig dagen gingen in op 1 maart. We zijn dus bijna op een derde en ik merk er weinig van.


Alternatieven?
Voordat we begonnen had ik nog gedacht aan alternatieven; frambozenlimonade, water met citroen en munt en diverse soorten thee. Ik koos Japanse thee met geroosterde rijstkorrels en kamille met honing en citroen. Al deze drankjes zijn heerlijk, maar als voorbereiding was het echt niet nodig.

Wat deze dertig dagen boeiend maakt, is de ontdekking van mijn houding tegenover drank. Als ik boodschappen ga doen als ik moe ben, heb ik de neiging drank te kopen. Als ik lunch of dineer buitenshuis, is het bijna een gewoonte wijn te bestellen. En als het weekend begint, ga ik als een automatisme naar de afdeling drank in de supermarkt voor mijn favoriete biertje.

Dat is goed om te weten als de dertig dagen voorbij zijn. Ik laat eerst de vraag bezinken of ik minder alcohol in mijn leven wil. Als dat zou is, weet ik waar ik moet opletten.

Hoe staan jullie hier tegenover?

maandag 5 maart 2018

Spirituele wintertijd



De laatste twee weken voel ik me somber. Het is niet heel heftig, ik zou niet zeggen dat ik depressief ben. Het voelt als een de onderstroom van een golf langs je voeten als je in de branding staat. Niet heel sterk, eerder zacht, maar je kunt wel je evenwicht verliezen door het zand dat wegspoelt.

Je kunt je evenwicht verliezen, maar ik weet dat ik dat niet zal doen. Ik voel een diep vertrouwen dat ik dit aan kan. Het is niet de eerste keer dat ik me zo voel. Jaren geleden, net na mijn scheiding, voelde het ook zo. Zij het dat het toen wel pijn deed. En die somberheid, die duidelijk hoorde bij de rouw om mijn huwelijk, is er nu weer. Alleen zachter en zonder duidelijke reden.

DJ
Vorige week hoorde ik op de radio een kort fragment van een DJ die vertelde dat hij zich eenzaam voelde. Het verdriet in zijn stem gaf me een onrustig en zwaar gevoel. Van een grote afstand te horen dat iemand ongelukkig is, is niet makkelijk. De presentatrice die het verhaal vertelde ging vooral in op het taboe dat hij doorbrak, gebaseerd op het idee dat je faalt als je je niet gelukkig voelt.

Voor een DJ geldt dat misschien nog. Hij zat volgens mij bij zo'n radiostation waar iedereen doorlopend vrolijk en grappig is. Veel lawaai en popmuziek. Niet mijn station. Het zal voor hem een hele stap zijn geweest, aan de luisteraars te vertellen hoe hij zich echt voelt. Hij is iedere dag in mijn goede-wensen-meditatie.

Tegenover dit verhaal van een taboe staan boekenkasten vol zelfhulpboeken en studies over depressiviteit, zijn er vele behandelingen mogelijk van analyse tot groepstherapie. Er is zoveel hulp dat ik me afvraag of we echt nog wel met een taboe te maken hebben. Ik kan me voorstellen dat hij een drempel over moest voor hij zijn verhaal kon vertellen, maar dat hoeft niet te komen door iets in de samenleving. Dat je er tegen kunt opzien iets te delen, hoeft niet aan de buitenwereld te liggen.

Ik hoop dat deze DJ iets vindt dat hem verder helpt.

Loslaten
Ik merk in mijn omgeving niets van een taboe, veel meer van compassie. De mensen aan wie ik mijn gevoelens verteld heb, zijn zorgzaam en meelevend. Het zal helpen dat ik er zelf niet van ondersteboven ben, maar het gewoon accepteer. Het idee dat je altijd blij en gelukkig zou moeten zijn, past niet in mijn levensvisie. Periodes van somberheid of ongenoegen kunnen heel nuttig zijn. Het is als een spirituele wintertijd. Alles komt even tot stilstand om over een tijdje weer te stromen.

Ik heb het sterke gevoel dat deze somberheid een boodschap heeft. Dat mijn hart me ergens op wil wijzen. Ik weet alleen nog niet wat het is en ik verzet met er niet tegen. Ik laat het gevoel bestaan, slaap veel, eet gezond en verlang weinig van mezelf.

En ik wacht af.....

Verrassingskaartje wordt liefdestheater

Mijn jubeljaar als 'Parisienne'. Ik wil niet alleen dingen doen die voor de hand liggen. Naar de opera in de bioscoop ... doe ik ...