Slaaphuis

Gistermiddag stond ik in mijn erker de plantjes water te geven. Het was hoognodig. Twee dagen hard werken en afwezigheid hadden ze dorstig gemaakt. Toen was er een klop op het raam. Ik deed de luxafles omhoog en daar stond een jonge man. Hij zag er ongezond uit, vlekken op zijn huid, pukkels en een heel slecht gebit. Hij vroeg of hij tegen betaling wat klusjes kon doen om geld te verzamelen voor het slaaphuis.

De onderkant van de samenleving voor mijn neus. Wel een aanpak die ik nog niet kende. Ik vind het slim van hem. De persoonlijke benadering in een relatief rijke buurt. Het slaaphuis is geen paradijs. Het lijkt me doodeng om daar te overnachten. 

Ik vroeg of hij misschien ook iets wilde eten. Dat sloeg hij af. Hij had al gegeten. 

Ik had nog een vuilniszak in de tuin staan en een in de prullenbak zitten die erg vol was. Ik vroeg hem of hij die weg wilde brengen naar de centrale vuilnisbak. Dat deed hij en ik gaf hem een paar euro. Ik verwacht dat ik hem nog wel terug zal zien, de schaarse momenten dat ik thuis ben. Ik hoop dat ik dan weer iets voor hem heb. 

Reacties

Populaire berichten van deze blog

De eerste wensen voor 2013

Minimalisme op maat

Gekregen, gevonden, gekocht en gegeven 5