Pagina's

donderdag 11 mei 2017

Landelijke pracht

Zondag was het begin van het seizoen bij de Piloersemaborg met een walking lunch. Mijn gastronomische vriendin en ik gingen er samen heen. Het was een prachtige onverwacht prachtige dag, tussen alle koude dagen van de afgelopen tijd. We zaten heerlijk in de zon met z'n tweeen en hadden ruim de tijd om bij te praten.

Het was een heerlijk menu.

Een vroege tuinsalade met bloemetjes en een mooie lepel hangop.
Aspergesoep met daslook
Een viskoekje met lamsoor en piccalilymayonaise
Een erwtenstoofschotel met een kruidenaardappelpuree. Hier was een klein stukje worst bij.
Een flensje gevuld met geitenkaas en gebakken als een wafel
Pannacotta met rabarbergelei en rabarberijs.

Iedere gang werd op een andere plaats op het prachtige landgoed geserveerd. Met 300 deelnemers (mijn vriendin en ik hadden nummer 299 en 300 en dat waren de laatste kaarten) moest je natuurlijk wel even in de rij staan. Maar wie geeft daar om in deze omgeving:?


zondag 7 mei 2017

Kweekbakje

Eens in de zoveel tijd ontbijt ik bij IK*EA. Ik vind dat heerlijk. Voor 1 euro krijg ik meer dan wat ik thuis eet. Meestal houd ik jam of een ei over. Voor een later moment. Het gegons van mensen op me heen doet me goed. Het helpt me denken. Waarschijnlijk heb ik hier al eens over geschreven. Meestal zorg ik dat ik voor tien uur klaar ben. De nooduitgang staat dan nog open en ik kan rechtstreeks naar de auto, zonder dat ik door de winkel hoef te lopen. 

Dat lukt niet altijd. Ik ontbijt ook wel eens met een vriendin. We lopen daarna samen door de winkel en zij verzamelt van alles. Sinds kort doet ze dat vooral voor haar nieuw liefde. Dit zou leuk staan in zijn huis, dat heeft hij nodig en ... ja er was ook iets kapot gegaan dat vervangen moest worden. Deze vriendin is het type huisvrouw dat zelfs nieuwe pakken koopt voor haar man. Gelukkig zijn er genoeg mannen die dat zich laten aanleunen.  

De laatste keer liep ik tegen een kweekbak aan. Het leek me een handig ding. De bakjes hangen in het water, dus je hoeft maar op één punt water te geven. Zo had ik me dat voorgesteld. Een nadeel bij IK*EA is, dat er vaak op de buitenkant weinig uitleg staat. Ik kon niet zien dat het voor een speciaal soort plant was: vetplantachtige planten die veel water moesten hebben.

Ik was wat teleurgesteld en liet de tweede bak eerst maar in de verpakking. Ik probeerde het wel uit overigens. Al snel stonden de eerste tomatenplantjes, de bonen en pompoenbladeren boven de aarde. Leuk, want de pompoenzaden had ik zelf verzameld en de bonen overgehouden van vorig jaar. De zelfvoorziening (zij het natuurlijk nog steeds op kleine schaal) komt langzaam dichterbij.



Het werkt eigenlijk wel goed. Ik moet alleen zo nu en dan de bakjes uit het water halen om te voorkomen dat de zaden verdrinken. Ik denk dat ik het langzaamaan wel onder de knie krijg met dat water geven. Ik heb zelfs drie van die moestuinbakjes van de AH gebruikt. Palmkool, dille en wortel. De palmkool doet het uitstekend. De andere twee zijn maar heel matig met opkomen. Vanmorgen heb ik de tweede kweekbak maar uitgepakt en de rest van de bewaarde bonen in de grond gestopt. 

En nu is het wachten. 


woensdag 3 mei 2017

Gekregen, gevonden, gekocht en gegeven 6

De zesde aflevering al weer. Het blijkt een goed idee, zo regelmatig eens kijken hoe het staat met mijn rijkdom. Stil staan bij wat ik deel, wat op me af komt, de schoonheid van het vervullen van mijn wensen en die van anderen en het nagenieten van de verrassing van mensen die aan me denken.

Gekregen
Een vriend gaf me voor kerst een kookboekje met recepten van de vrouw van Maarten Luther, geplaatst in de tijd van haar leven. Het zijn redelijk veel vleesgerechten, ik zal er dus niet veel uit koken. Het is historisch wel erg interessant. Ik houd er van meer te weten komen van de manieren van eten van vroeger. Hoe men met veel minder middelen toch mooie maaltijden maakten en de kruiden die ze gebruikten. Deze vriend weet dat. Hij gaf me ook al eens een boekje over de geschiedenis van groenten. Wat is er nu leuker dan een cadeau te krijgen waaruit blijkt dat iemand je echt goed kent?

Van mijn zwager kreeg ik een hele stapel LP's uit de collectie van mijn overleden ouders te leen. Mijn zus en zwager hadden ze bewaard, ook al hebben ze geen grammofoon. Het was de nostalgische waarde. De platen brengen met terug naar de zondagmorgens met koffie, limonade en taart (die te laat uit de vriezer was gehaald en dus nog wat bevroren was binnenin, iedere zondag opnieuw) en dan deze muziek.

De eerste brieven van mijn zus naar aanleiding van haar kerstcadeau met opdrachten. Ze stuurde mee een zelfgemaakte poster met verhalen, een lange beschouwing over Melania Trump, een verslag van een avond luisteren naar een muziekstuk en een verhaal over het proeven van een nieuw soort thee. Van de laatste opdracht tot nu toe heeft ze een PowerPoint naar me toegestuurd. Die moet ik nog bekijken.

Gevonden
Plantenbak bij de vuilcontainer. Handig voor volgend jaar in de tuin Aan de zijkant is-ie een beetje kapot, maar ik zie geen probleem dat een mooi stuk ducttape niet kan oplossen. Ik  ga hem gebruiken voor het kweken van sla vlak bij de keukendeur. Even een paar blaadjes voor in mijn lunchbox zijn dan zo geplukt.

Gekocht
De luxe uitgaven waren groot, de afgelopen maanden. Ik had voor mijn verjaardag in de zomer een beeld besteld voor mezelf. Open hart heet het, en ik vind het schitterend. Eind vorig jaar kon ik het ophalen en het staat schitterend op mijn schoorsteen. Ik schrijf er nog wel eens over.

Ik vond er een plaatje van in een FLOW: een koffergrammofoon in moderne stijl. Dat werd mijn kerstcadeau voor mezelf. De meeste platen die ik nu draai, heb ik dus te leen gekregen. Mijn collectie hoeft niet groot te zijn. Ik luister een heel aantal van mijn CD's ook bijna nooit. Het gaat om de klank van de grammofoon. Het heeft iets heel prettigs.

In mijn keuken heb ik niet echt veel handige opslag. Klein huis, kleine keuken. Ik vind het geen punt, maar toen ik in de kringloop een roltafeltje zag, heb ik het gekocht. Ik had er al één staan en deze past er prima naast. Net even iets meer bergruimte voor dezelfde hoeveelheid spullen, zorgt voor een rustiger aanblik van de keuken en daar wat het me wel om te doen. Ik ben heel tevreden.  



Gegeven
Een tijd geleden had ik een filmavond met een vriendin: Hemmingway en Gelhorn. Over de relatie tussen deze twee schrijvers. Gelhorn was journalist, oorlogsverslaggeefster. Heel bijzonder voor een vrouw in haar tijd. Ze ging de wereld over naar allerlei gevaarlijke oorden (Spaanse Burgeroorlog / Revolutionair China) om verslagen te maken voor Collier, het tijdschrift waar ze voor werkte. Ik trof in een kringloopwinkel een reisboek van haar aan. Haar reis met Hemmingway naar China, die ook in de film voorkwam, is een groot deel van het boek. Een leuk verjaarscadeau voor de vriendin. 
Potjes met peperrelish aan vrienden, daar schreef ik al eerder over. De daslook laat zich al weer zien: op naar de weggeefpesto.....

maandag 1 mei 2017

Stille wateren

Hij woont in een oude kerk en het evangelisatiezaaltje ernaast is ook van hem. Als je hem tegenkomt, lijkt hij een wat teruggetrokken man. Flegmatiek is misschien de beste omschrijving. Als ik hem zou leren kennen buiten zijn dorp, zou ik hem in een rijtjeshuis verwachten. Hoe kunnen mensen je verrassen!


Ik ging bij hem langs om iets af te geven voor een project dat we samen doen. Hij liet me binnen en bood me een glas wijn aan. Zoals altijd bij gebouwen die zijn omgebouwd tot woonhuizen, was de inrichting ruimtelijk. Een open keuken en een ruime zithoek rond de haard. We hadden een mooi uitzicht op zijn tuin.

Ons gesprek ging over het project, over de obstakels en lastige mensen met wie je nu eenmaal te maken krijgt als je wilt samenwerken. En over een dorpsvergadering die hij later op de avond zou hebben. Hij aarzelde wat hij zou stemmen. Het had, zoals zo vaak in Groningen, iets met de NAM te maken. En ja, een oude kerk kan flink barsten.

Toen we naar buiten liepen, zag ik een prachtige kimono in de gang hangen. Voor wie mijn blog vaker leest, is mijn voorkeur voor Japan wel bekend. Ik vroeg hem er dus naar. Tijdens de winterspelen een heel aantal jaren geleden was hij in Nagano geweest. Daar had hij de kimono gekocht als souvenir. Hij was betrokken bij de Nederlandse schaatsbond. Dat had ik toch echt niet achter hem gezocht.

Leuk is dat, als je nieuwe verhalen hoort over mensen die je al een tijd kent. Verrassend als ze ineens een heel onverwachte kant hebben. Deze bescheiden man in de schaatsbond!

Stille wateren......




woensdag 26 april 2017

Centrum Veilig Wonen

Als ik me niet vergis, zit er een nieuwe scheur in mijn hardstenen schoorsteenmantel. Mijn huis is al wat ouder (1937) en toen ik het kocht was het al wat verzakt. Verder geen ramp volgens de aankoopkeuring. Maar ja ... wat moet ik hier dan van denken?


Eerst maar bellen met Vereniging Eigen Huis. Konden zij iemand sturen om dit te beoordelen? De telefoniste moest het even uitzoeken. Na een tijdje, luisterend naar de gebruikelijke muzak gewacht te hebben, kreeg ik haar weer aan de lijn. Ze had het nagevraagd: ik moest naar het Centrum Veilig Wonen. Omdat ik in Groningen woon, zou het aardbevingsschade kunnen zijn.

En toen had het landelijke nieuws van de afgelopen jaren, het nieuws dat steeds over anderen ging, ineens mijn huiskamer bereikt. Het was een raar gevoel. 

De telefoniste van het Centrum Veilig Wonen is goed getraind. Ze leefde met me mee: vervelende voor u dat u nu schade hebt aan de schoorsteenmantel... Ik kreeg het advies om de schade te laten registreren. Helaas kon er nog geen expert komen. Het nieuwe schadeprotocol is nog niet vastgesteld en zo lang liggen de inspecties stil.

Ik vind dat wat vreemd. Er is toch nu ook een geldend protocol? Het zou wat zijn dat we wetten niet meer uitvoerden omdat er een wetswijziging op stapel stond. Maar goed, daar kan de telefoniste natuurlijk niets aan doen. De schadeafhandeling is een complex verhaal, zij is alleen maar de boodschapster. En dat deed ze goed.

In juli of augustus kan ik iemand verwachten. Daar laat ik het dan eerst maar bij.

maandag 24 april 2017

Slaaphuis

Gistermiddag stond ik in mijn erker de plantjes water te geven. Het was hoognodig. Twee dagen hard werken en afwezigheid hadden ze dorstig gemaakt. Toen was er een klop op het raam. Ik deed de luxafles omhoog en daar stond een jonge man. Hij zag er ongezond uit, vlekken op zijn huid, pukkels en een heel slecht gebit. Hij vroeg of hij tegen betaling wat klusjes kon doen om geld te verzamelen voor het slaaphuis.

De onderkant van de samenleving voor mijn neus. Wel een aanpak die ik nog niet kende. Ik vind het slim van hem. De persoonlijke benadering in een relatief rijke buurt. Het slaaphuis is geen paradijs. Het lijkt me doodeng om daar te overnachten. 

Ik vroeg of hij misschien ook iets wilde eten. Dat sloeg hij af. Hij had al gegeten. 

Ik had nog een vuilniszak in de tuin staan en een in de prullenbak zitten die erg vol was. Ik vroeg hem of hij die weg wilde brengen naar de centrale vuilnisbak. Dat deed hij en ik gaf hem een paar euro. Ik verwacht dat ik hem nog wel terug zal zien, de schaarse momenten dat ik thuis ben. Ik hoop dat ik dan weer iets voor hem heb. 

zaterdag 22 april 2017

Oventje

Het is en traditie geworden: aan het einde van de zomer, als het seizoen weer begint, komen mijn vriendinnen en ik samen in het zomerhuisje van één van ons voor een meidenweekend. We nemen allemaal iets te eten en te drinken mee, zitten lekker buiten te praten tot diep in de nacht. De volgende morgen ontbijten we uitgebreid. Enkelen gaan zwemmen in het prachtige meer en anderen zijn gewoon lui.

Dat ontbijt maken we met broodjes uit het kleine toasteroventje dat mijn vriendin in de keuken heeft staan. Dat heeft me op het idee gebracht zelf zo'n oventje te kopen. De oven in mijn keuken is kapot en op termijn zal ik hem wel vervangen. Eerst heb ik andere plannen. Ik vind het sowieso wat lastig om een grote over op te warmen voor dat ene broodje. De toasteroven is de ideale oplossing, eenvoudig, klein en zuinig met energie.

Broodje opwarmen? Geen probleem, prima zelfs. De oven wordt heel snel warm. Je kunt hem veel lager zetten dan in het recept staat, omdat het verwarmingselement dicht boven en onder het gerecht zitten in zo'n kleine oven. Heel hoge gerechten en vormen kun je dus niet maken. 

Na een paar speurtochten door kringloopwinkels had ik een paar kleine, niet al te hoge, ovenschaaltjes. Ze zijn prima te gebruiken en nu experimenteer ik met kleine gerechtjes.

Witlof met Leerdammer


Geroosterde pompoen met tijm, zwarte bonen en cottagacheese
Groente en champignons in een gegratineerde omelet

Tomaat met ingemaakte Daslook en geitenkaas 

dinsdag 11 april 2017

Vriend

Hij was al oud, 88 om precies te zijn. Hij was al een tijdje ziek en de tumor was niet operabel. Hij zou dus sterven, zoveel was wel duidelijk. En toch leek het nog zo ver weg. Hij leefde verder, sliep veel, had weinig pijn en stopte na een aantal maanden met praten over euthanasie. Langzaam sterven leek hem mooier. Dat laatste tot grote opluchting van zijn vrouw. Beiden zijn altijd voorstander van de vrije wil geweest, zij is dat nog, maar nu het voor henzelf zou gelden, leek het ineens te radicaal voor hun stijl van leven.

Op een zondagmorgen is hij toch nog plotseling overleden. Mijn lieve vriend, die zo van bloemen en vogels hield. Die graag aan de keukentafel zijn pijp stopte, want dat deed hij meer dan dat hij eigenlijk rookte. De man die tot kort voor zijn dood nog artikelen schreef over zijn onderzoek. Zijn afscheidsdienst was op een mooie zonnige middag. De zaal was vol. Jonge en oude mensen, het teken van een man die nog vol in het leven stond.

Tot mijn verrassing was het gezelschap ook internationaal. De lieve vriend, met wie ik zo gezellig urenlang aan de keukentafel had gezeten, bleek een internationaal befaamd wetenschapper. Condoleances van over de hele wereld, IJsland, Japan, India, Canada, Brazilië.... en een condoleanceregister op Internet. Hij werd me er alleen maar dierbaarder door. Dat waar hij altijd zo bescheiden over deed, was echt iets heel bijzonders. Hij was niet iemand voor poespas en status, hij was een man van de inhoud en van echte kwaliteit.

In de afgelopen jaren nam ik altijd kleine boeketjes mee voor mijn vriend en vriendin. Oasis op een klein schoteltje volgestoken met alles wat ik vinden kon in mijn tuin. Dat moest ook bij dit afscheid. Mijn tuin is nog tamelijk leeg, maar het is me gelukt. Het afscheidsboeketje voor deze bijzondere, prachtige, grappige, onderhoudende en bescheiden man.

Dag Jan!




zondag 9 april 2017

Camelia

Drie jaar geleden kocht ik een witbloeiende Camelia. Op de kleigrond in mijn tuin doet deze plant het onvoorstelbaar mooi. Nog niet eerder waren de bloemen zo mooi.

Een cadeautje van de natuur.






maandag 3 april 2017

Ratatouille-recepten


Ik kook graag op mijn petroleumstel. Stoofschotels lekker lang laten pruttelen zodat de smaken kunnen trouwen. Een soort ratatouille is een van mijn favorieten. Ik maak veel omdat je dit op verschillende manieren kunt eten. Als je het goed heet in een pot-met-klikdeksel doet, kan het wel een paar weekjes staan. Langer durf ik het niet. Ik heb een paar keer gehad dat sauzen met tomaten begonnen te schiften.

Het recept is heel eenvoudig
Fruit een uitje en knoflook in olie (langzaam, dan wordt de smaak zoet) voeg een blik tomaten toe, stukje rode paprika in olie, courgette en soms ook aubergine. Wat zout, wat peper. Je kunt het gerecht lange tijd laten pruttelen. De smaak wordt er alleen maar beter van. Kruiden voeg je later toe voor de specifieke smaak.

Dit is wat ik er mee doe.

1. Pastasaus.
Dat ligt voor de hand. Warm over gekookte pasta met geraspte kaas en wat verse kruiden erover, is het een prima maaltijd.

2. Basis voor chili.
Zwarte bonen zijn hiervoor het meest geschikt. Ik warm ze op in de saus, die dan meteen wat inkookt. Ik voeg wat tijm toe, wat chilipoeder en gemalen komijn. Soms doe ik er veg-gehakt doorheen, maar dat is niet echt nodig. Met gekookte rijst erbij wordt het een volwaardige maaltijd.
 
3. Met bouillon erbij als soep
Ik maak een groentebouillon van een blokje en voeg dit bij de stoofschotel tot ik vind dat de soep dun genoeg is. Met kruiden kan ik alle kanten op. Gedroogde dille is één van mijn favorieten.

4. 'Tasosaus' op quesadilla's
Voor deze saus zet ik de staafmixer even in de stoofschotel. Dat smeert makkelijker. Dan smeer ik de saus op een wrap, verdeel er geraspte kaas en een beetje chilisaus over en leg er een tweede wrap op. Bakken in de koekenpan totdat de wrap knapperig en de kaas gesmolten is. Heerlijk met groene sla, een pittige salsa, stukje avocado en zure room.

5. Dressing
Het laatste restje is heel goed bruikbaar als dressing. Heel eenvoudig: voeg wat olie, wat azijn en wat kruiden naar keuze toe. Deze dressing past goed bij een salade waarin bonen zijn verwerkt.

Als je het gaat proberen: eet smakelijk en laat me weten hoe het smaakte.

 

woensdag 29 maart 2017

Kringloopvaasjes

In de afgelopen jaren heb ik steeds kleine vaasjes gekocht in kringloopwinkels. Roze, wit of bruin of iets van deze kleuren gecombineerd. Ze stammen uit verschillende periodes. Twee zijn van het wat chiquere PTMD, en andere waarschijnlijk massaproductie van de Blokker uit de jaren tachtig. Ik betaalde maximaal € 1,50, minimaal € 0,20 per stuk. 

Nu heb ik een mooie verzameling waar precies een bos tulpen in past. Het staat heel feestelijk, heel stijlvol in alle eenvoud en heel persoonlijk op mijn schoorsteenmantel. Het is iedere dag een feest om mijn kamer binnen te komen en de bloemen te zien staan.

maandag 27 maart 2017

'Eet ze met hapjes'

Ik heb op dit blog als vaker geschreven over Okinawa en de leefwijze die naar de eilandengroep is vernoemd. Over de mensen die daar wonen en heel oud worden terwijl ze nog heel jong lijken. Japan, waar Okinawa bij hoort, is een van mijn favoriete landen. Het eten is werkelijk verrukkelijk. Het wordt met zorg klaargemaakt en prachtig opgediend. Ik heb de schitterendste dingen op mijn dienblad gekregen toen ik door Japan reisde.

Het leukste is dat het kleine hapjes zijn.  Zoals aan de Middellandse zee de tapas ingeburgerd zijn, zijn de dienbladen met schaaltjes en kommetjes dat in Japan. Om het maar niet te hebben over de heerlijke bento-box. Daar heb ik het een andere keer nog wel eens over. 'Eet ze met hapjes' was de manier van een vriendin van mij om eet smakelijk te zeggen. Voor mij is dat ook echt zo, kleine schaaltjes met mooi eten zijn heel goed voor mijn eetlust.

Afgelopen zondag had ik vrienden te eten. Ik maakte een verzameling kleine hapjes. Niet ieder voor zich op een dienblad maar alles op tafel in kleine hoeveelheden, mooi geserveerd op mijn wit-met-zilver servies:

* een hummus van kikkererwten, tomatentapenade en knoflook,
* een bietenrelish die ik nog in de kast had staan
* een tapenade van geroosterde paprika, geitenkaas en pompoenpitten.
* een salade van veldsla, paprika, bosui en mozzarella
* brood
* een ovenschaaltje met ei op een bedje van boerenkool en tomatensaus
* champignons gebakken met gorgonzola

Dit waren allemaal recepten die ik al eens eerder gemaakt had. Eén nieuw recept koos ik uit een Joods kookboek dat ik ooit in een kringloopwinkel kocht: een Jemenistische peperrelish. Het is heel eenvoudig, heel scherp en heel lekker.

Relish van peper
Hak rode en groene pepers, een bos koriander, een bos peterselie, een paar tenen knoflook fijn met wat karwijzaad en de zaden uit kardemompeulen. Dit was zo genadeloos scherp, dat ik er twee hele tomaten fijn sneed en er doorheen mengde. Je kunt aan de buitenkant niet zien hoe scherp een peper is. Het blijft gokken. Deze relish smaakte geweldig lekker met de mozzarella op een stukje brood. En het mengt prima met een groene salade. Kleine beetjes van scherpe sauzen, dat is het beste.

We hadden genoeg over voor drie kleine potjes. Twee gingen met mijn gasten mee en één verdween in mijn koelkast. Een van mijn vrienden belde mij naderhand om te zeggen dat hij een heerlijke pasta had gemaakt met het de peperrelish. Ui gefruit, stukjes courgette en paprika meebakken, een schep relish erbij, gekookte kleine pastaschelpjes meebakken en vlak voor het opdienen een mooi stuk geitenkaas door het gerecht mengen.

We hadden goed gegeten maar zaten niet vol. Zo eten de Okinawanen ook: stoppen als je voor 80% vol zit. En dat voelt prima.

maandag 20 maart 2017

Weemoed

Ik 'las' in de afgelopen dagen het boek De langste nacht van Otto de Kat. In de auto achter het stuur, zoals ik dat de afgelopen jaren met heel veel plezier doe. Meestal althans: soms ben ik zo gegrepen, dat ik een afslag mis of verkeerd rij. Het verhaal is door de schrijven zelf voorgelezen. Dan weet ik meteen hoe het verhaal moet klinken. Ochtend klinkt als oggend, bijvoorbeeld. Zou ik zelf nooit zo gelezen hebben.

Het is een verhaal van een vrouw in de laatste twee dagen van haar leven. De laatste twee voordat het sedatieteam langs komt om haar te helpen met sterven. Ze is 96. In flarden komt haar leven voorbij. Het levensverhaal is indrukwekkend en doorspekt met onuitgesproken pijn. Zinnen die blijven hangen: "ze had 96 jaar op deze aarde rondgelopen en er hoegenaamd niets van begrepen".
De herinneringen die zich aandienden waren precies die, die allemaal samenhingen met het deel van haar leven waarover ze nooit had willen praten. Dat deel dat was weggestopt en niet echt geaccepteerd. Dat wat te pijnlijk was en waar ze over heen was gestapt. En met haar rug er naartoe was ze doorgeleefd. Aan het einde van haar leven kwam de weemoed over het onuitgesprokene en het onomkeerbare.

Het blijft hangen in mijn hoofd. Zo ging het na de oorlog. Niet teveel bij stil staan, laten we aan het werk gaan, Nederland weer opbouwen. Vergeten, aandacht ergens anders op richten, dat is de oplossing. Ik heb het te doen met Emma, deze oude vrouw. Zo zou ik niet op mijn leven willen terug kijken als ik 96 ben en aan het einde sta. Hoogstwaarschijnlijk heb dan ook hoegenaamd niets begrepen van het leven, omdat dat bij het leven hoort. Het leven is weerbarstig, ontwikkelingen zijn weerbarstig, mensen zijn weerbarstig. Het accepteren hiervan is volgens mij de sleutel.

Wegkijken, over ervaringen heen stappen, leidt waarschijnlijk tot deze weemoed. Herinneringen zijn geduldig, gekwetste gevoelens ook. Ze blijven bij je en wachten hun kans af om je te vertellen dat ze er nog steeds zijn. En dat doen ze net zo vaak en net zo lang tot je ze welkom heet. Thich Nhat Hanh  noemt dat het wiegen van je gevoelens zoals een moeder haar kind. Ik vind het een mooi beeld en weet dat het help. Gevoel wil vooral erkend worden.

Misschien, dat is ook een gedachte die door mijn hoofd speelt, is het makkelijk voor mij. Ik verloor niemand in de oorlog, heb de dreiging en onveiligheid niet gevoeld, heb geen honger gehad, heb niet hoeven vluchten, ben niet bang geweest. Zouden sommige gevoelens te groot kunnen zijn? Thich Nhat Hanh heeft het allemaal wel meegemaakt, en dan gevolgd door een verbanning uit zijn vaderland. Hij heeft vrede gevonden. Vanuit zijn traditie, die hij mee nam naar Europa en die mij daardoor kon bereiken.

Ik ben nog geen 96, het duurt nog even. Ik hoef er hoegenaamd niets van te begrijpen, maar vrede met mijn leven.... dat lijkt me wel wat.

dinsdag 14 maart 2017

Eerste dagen in de tuin

Heerlijk weer was het afgelopen weekend!Weer dat maakt dat de tuin begint te lokken. De eerst groene blaadjes van de daslook, de eerste sprietjes bieslook, kleine narcissen, miniblaadjes lievevrouwenbedstro en onder de verhoute stelen van de citroenmelisse is het begin te zien van het nieuwe frisse blad. De roos begint uit te botten en de camelia zit vol dikke knoppen. Dat is het goede nieuws. Het minder goede nieuws is de dood van de sering en een van de clematissen. Planten hebben nu eenmaal niet het eeuwige leven. 

Aan het begin van het seizoen voel ik me altijd wat overweldigd. Er moet zoveel gebeuren! Mijn oefening van de afgelopen maanden met het werken volgens Benedictus blijkt nu heel goed te zijn geweest. Stap voor stap, binnen de tijd die je hebt, aandachtig werken en tevreden met ieder resultaat. De ervaring dat je lang niet altijd je wil aan de natuur kunt opleggen, houdt me ook bescheiden.

Ik verwijderde het mos van de paden en repareerde twee plantenrekken. Al het hout dat ik in de afgelopen maanden heb verzameld ligt gesorteerd klaar om verzaagd te worden. De bladeren uit de voortuin vonden hun nieuwe bestemming in een van de borders. Daar kan ik wel wat hummus gebruiken. De zware klei maakt het de planten niet makkelijk. Er moet nog aarde bij en dat is zwaar werk. Ieder jaar vul ik het wel iets aan en zo wordt het daar langzaam beter. De weg van de geleidelijkheid. Het is een lastig stuk schaduwtuin dat ik niet helemaal naar mijn zin heb kunnen krijgen tot nu toe. Maar ach, ik kom vast wel op een goed idee. De camelia bloeit daar geweldig. Misschien plaats ik er nog een bij.

Boven mijn erker zit een latei van wit geschilderd beton. In de vier jaar dat ik hier woon, was dat wit behoorlijk groen geworden. Mijn buurman beweerde dat je dat niet zo maar schoon kreeg. Ik moest de verf er maar af halen en dan opnieuw schilderen met betonverf. Daar had ik niet veel zin in. Toch maar proberen om de latei schoon te krijgen met wat heet water, sunsoda en een schrobborstel. En het lukte. Zonder veel moeite zelfs. Nu het blad uit de voortuin is en de latei weer wit, ziet mijn huis er weer mooi representatief uit. 

Ik ben tevreden met de start van dit nieuwe tuinjaar.

donderdag 26 januari 2017

Driemaal daags even stilstaan

Driemaal daags een tablet of druppels innemen met een glas water voor of tijdens de maaltijd. Voor als je ziek bent.

Ik wil graag gezond blijven. Daarom neem ik driemaal daags een moment rust. Om 11:30, 14:30 en 19:30 begint er een gezellig deuntje op mijn telefoon. Ik denk dat het harpmuziek is, maar digitaal is dat niet altijd uit te maken. En als dat melodietje gaat, sta ik een moment stil en neem ik de tijd om me heen te kijken. Waar ben ik? Hoe voel ik me? Ben ik gespannen, gehaast, geconcentreerd, gelukkig, geduldig met iets bezig. Ben ik fit of juist moe? Ben ik alleen of met anderen? Wil ik na dit moment op dezelfde manier door?

Benedictime noem ik de momenten op mijn telefoon. Benedictus schreef een duidelijke dagindeling voor in zijn kloosterregel. Hij maakte daarin ruimte voor werk, gebed en ontspanning. Zijn dagindeling volgen is niet te doen met een baan van 40 uur maar ik kan wel proberen iets te organiseren dat binnen zijn gedachtegang past. De tijd nemen om te onderbreken wat je doet.

Soms staat mijn hoofd er niet naar en kost het me moeite om echt stil te staan. Het hoeft ook niet per se. Vaak heb ik genoeg aan een korte glimlach die door het muziekje wordt opgeroepen. Als ik achter het stuur zit en het is mistig, bijvoorbeeld. En soms heb ik tijd en ruimte voor echt even een moment van stilte. Ruimte om de ergernis of zorg over waar ik mee bezig ben wat ruimte te geven. Om daarna met een lichter gevoel door te gaan. Want vaak heb ik niet in de gaten hoe die ergernis me in de weg zit.Ruimte om te zien hoe goed ik het heb, hoe mooi het is om me heen of hoe aardig ik de mensen vind met wie ik op dat moment samen ben.

Probeer het eens!
 
 

zaterdag 14 januari 2017

Herinnering - bootjes

Mijn oom is bezig met het scannen van oude foto's uit de familie albums. Mijn zus stuurde me een aantal toe. Leuke herinneringen roept het op aan eindeloos ronddobberen, naar de verkeerde kant roeien en aan bootjes in het algemeen. Hoe we vele vakanties op een camping stonden aan de Donau en naar de overkant gingen in klein opblaasbootje, hopend dat er vrachtschepen voorbij kwamen (die wij oceaanstomers noemden) zodat we flink zouden schommelen op de golven. Het bootje dat ik had in mijn studententijd, waarin is studerend lag te dobberen. Ach.. bootjes, wat zijn ze heerlijk.


donderdag 12 januari 2017

Muziek!

Dit jaar heb ik mezelf een koffergrammofoon cadeau gegeven.  Ik zag een foto van zo'n grammofoon in FLOW magazine afgelopen zomer en besloot dat het iets was om te hebben, iets dat me gelukkig zou maken. Nostalgie van de muziek die een beetje kraakt en soms wat tikt. Tegelijk is het een heel modern ding, inclusief USB toegang. Best hip eigenlijk. Ik houd er totaal niet van techniek zichtbaar is in mijn huis, dus zo'n klein koffertje is een mooi alternatief.

In de winkel van Terre kocht ik een aantal LP's (een euro per stuk) en gisteren klonk een pianoconcert van Mozart door mijn kamer. Vanavond is het Bach, een oude uitvoering van zijn wereldlijke cantates. De uitvoering is trager dan nu in de mode is en het staat me wel aan. De ontwikkeling van de muziek is veel beter te volgen.

De charme van het luisteren naar platen is groot en zo heel anders dan een CD. Alleen het opzetten al is een heel zintuigelijke ervaring: de plaat uit de hoes en dan uit het papier laten glijden en voorzichtig in je hand houden, controleren of er niet teveel stof op zit en dan op de draaitafel leggen. Met een hendel de arm met de naald ophoog halen en de naald voorzichtig boven het donkere beginstuk hangen, in de hoop dat dat goed komt en de naald er niet naast of midden in de begintonen terecht komt. Een aandachtig werkje, niet te vergelijken net de CD die je in het laatje van de speler schuift.

Ik weet niet of de grammofoon expres een nostalgisch geluid afgeeft of dat dit de platen zelf zijn. Het maakt me ook niet veel uit. Het luisteren naar de muziek van de plaat, hier en daar krakerig, tikkerig en na hooguit een half uur al weer afgelopen, is een genot.

Binnenkort neem ik mijn koffertje mee naar een vriendin. Zij was heel enthousiast over mijn nieuwe draaitafeltje en verzuchtte dat zij eigenlijk nooit meer naar haar prachtige platencollectie luisterde. Dus heb ik haar beloofd dat ik hem meeneem zodat zij eens lekker van haar platen kan genieten.

zaterdag 7 januari 2017

Eerste sneeuw

Vanmorgen hoorde ik al vroeg opgewonden kinderstemmen in de straat. En het licht was anders. Toen ik wakker genoeg was om het me te realiseren, zag ik de sneeuw op de daken. Tja, mooi maar een beetje lastig. Ik wilde juist vandaag met een fiets vol spullen naar de winkel van Terre des Hommes gaan. En dat wordt nu een stuk omrijden... in de kou. Mijn route naar de winkel gaat expres door jaren dertig woonwijkjes en langs een technische school. Ik kijk graag naar oude gebouwen en houd van de sfeer, een beetje verstild en er is bijna niemand op de weg. Nu zal ik de wegen nemen die gestrooid zijn. Waar de auto's zijn en het lawaai. Het is geen ramp natuurlijk, alleen lastig.

De opwinding van de kinderen herinner ik me nog wel. De eerste gedachten bij de eerste sneeuw waren toch: Waar is de slee? Waar zijn de buurjongens voor een sneeuwballen gevecht? Gaan we het bos in? En ook: Niet teveel sneeuw op het ijs, hoop ik, want we moeten nog wel schaatsen!!! Wat een verschil! 

De kinderen hebben het van me overgenomen. Ik maak warme thee en rooster rozijnenboterhammen en zit lekker op de bank binnen. Dat is genoeg. Want sneeuw blijft mooi om naar te kijken. 

donderdag 5 januari 2017

Gloeiwijn

Tussen kerst en oud en nieuw heb ik me tegoed gedaan aan de winterdrank bij uitstek: Gloeiwijn. Ik koop gewoon een fles in de supermarkt en maak die warm.  Dat kan natuurlijk een stuk ingewikkelder en 'culinairder', maar ik ga hier voor het gemak. Even warm maken, in een mooi glas gieten, lekker een dekentje over mijn knieën, muziekje, boek of filmpje en ik ben een tevreden mens. Lekker warm en rozig word je ervan. Gloeiwijn, volgens mij de nederlandse vertaling van Glühwein, lijkt een overblijfsel van veel meer gekruide dranken die in het verleden heel gewoon waren. In de Middeleeuwen had men bijvoorbeeld Hipocras. Daar zijn nog veel recepten van te vinden. Ik heb het een keer gemaakt, maar vind het niet geweldig.

En dan dit recept uit 1514 voor een rode Clareyt uit Een Notabel Boexcken van cockeryen.

Om te maken finen rooden clareyt
Neempt Vlemsschen zeem een pinte, ende een half pinte waters. Dit siedet overeen ende schuymet wel. Alst wel gheschuymt es, soe doeg het van den viere. Dan neempt eenen stoop rooden wijn, dyen minghelt metten voerseyden gheschuymden zeeme. Dan neempt onderhalf once tornisol, dat syedet in een luttel wijns met water tegader. Dit minghelt daerin. Hebdi gheenen rooden wijn, ghi sult nemen Petau oft Rinsschen wijn ende sieden daer so veel te meer tornysol inne, maer wijn bastaert waer alderbest. Oock suldi weten: const men ghevinden eenighe tenture, dat beter ware dan eenighen wijn die men vinden mach. Dit es dat poedere: neemt een onche caneels, een once witten gimbere, groffelsnaghelen, greyne, elcx twee dragina, notenmuscaten,  elcx een dragina, lanckpeper een dragina. Hieraf maket pulver ende latet dan al lopen doer den sack, acht oft neghen werven, totdat claer es, maer dect den sac boven datter geen locht uut en gha.

Gelukkig is er een vertaling: Om een rode kruidenwijn te maken
Neem 0,2 liter ongepijnde (een zoete vette honing die niet is uitgeperst) Vlaamse honing en meng dit met 0,14 liter water.Kook dit samen in een steelpan op een middelhoog vuur, tot het schuimt, voor ongeveer 15 min. Blijf goed roeren. Wanneer het kookt moet het mengsel goed worden afgeschuimd. Als al het schuim verwijderd is kan het pannetje van het vuur worden gehaald om een beetje af te koelen.
Neem ongeveer 1 liter rode wijn en meng dit door de inhoud van de steelpan. Van de hoeveelheden die worden aangegeven kan men een beetje afwijken.
Neem 12 gram kaneel, 12 gram witte gember, 3 gram kruidnagel, 3 gram kardemom, 1,5 gram nootmuskaat en 1,5 gram lange peper (de peperkorrels).
Voeg alle specerijen samen in een vijzel en stamp het fijn tot het een poeder vormt. Neem een glazen kom en span hierover een doseerdoek of gebruk een filter om de wijn over het kruidenmengsel te schenken en in de glazen kom op te vangen. Doe dit 8 tot 10 keer voor een helder resultaat.
Zowel warm als koud te serveren.


Er kwam nog een ingrediënt in voor dat ik heb weggehaald, omdat ik het niet ken: 1,5 gram galanga. Wie het kent, mag het toevoegen ... Smakelijk!!!


Foto: Wikimedia Commons
Recept: site van Historisch Nieuwsblad



dinsdag 3 januari 2017

Kerstcadeau's

Mijn eerste werkdag zit er al weer op. Ik moest behoorlijk inkomen na twee weken vakantie waarin mijn aandacht echt bij andere dingen was. Bij het doornemen van mijn mail en het aandachtspuntenlijstje van half december had ik het ene 'oh ja!'-moment na het andere. Nu heb ik het weer in beeld en morgen is het weer allerdaags en normaal.

Ik wil nog even terugkijken op mijn vakantie. Een week luieren en film kijken, wat inspringen in de winkel, een paar recepten uitproberen, cadeautjes inpakken, dat was ongeveer mijn eerste week. Traag, lui en langzaam.

Kerst bracht ik door bij mijn zus en zwager. Hun dochter was er ook, overkomen uit Engeland. Mijn broer en schoonzus kwamen langs op eerste kerstdag. Iedereen had voor de anderen één cadeautje gekocht. We wilden wel iets geven met kerst maar het niet al te overdreven doen. En gedurende de middag besloot om de beurt een van ons om zijn of haar cadeautjes uit te delen.
 
Dit is wat ik zelf gaf:
Mijn zus kreeg een doos met postpapier. Twintig enveloppen en twintig vellen briefpapier. In elke envelop had ik een opdracht gedaan die zij moet uitvoeren in het komend jaar. Van elke opdracht moet ze me een verslag sturen. Alle opdrachten hebben iets te maken met aandachtig en gelukkig leven. Zij houdt van schrijven en ik houd van brieven ontvangen. Voor ons allebei was dat dus een heel mooi cadeau.
Mijn zwager gaf ik een boek dat ik in de winkel van Terre des Hommes had gevonden: Kamtsjatka heet het. Het is een verhaal van de Argentijnse revolutie door de ogen van een kind, dat niet precies wat er allemaal gebeurt en het al spelend en dromend over zich heen laat komen. Voor mijn verjaardag had ik The Rosie project gekregen van hem en mijn zus. Dat vertelt een verhaal door de ogen van de autistische man. Dit leek me een mooi vervolgcadeau.
Mijn broer kreeg een oud boekje van mij. Een uitgave van een van de werken van Plutarchus. Hij is heel erg bezig met geluk en gelukkig leven en hoe dat te bereiken. In de Oudheid was dit een belangrijk thema. In heb boek stond een opdracht voor de eerst eigenaar uit 1954. Ik heb daar mijn opdracht voor hem onder geschreven (hoewel ik liever niet in boeken schrijf).
Aan mijn schoonzus gaf ik een notitieboekje. Voorin plakte ik een spreuk van Toon Hermans: Kuieren is het verticale luieren. Mijn broer en schoonzus gaan de 88 tempelroute lopen in Japan. Dit boekje is bedoeld voor de reisaantekeningen.
Voor mijn nichtje had ik mijn geluksmunt. Die had ik zelf op mijn verjaardag gekregen van mijn broer. Hij maakt die zelf uit oud tin. Het is de bedoeling dat je je munt doorgeeft aan iemand anders. Je kiest zelf het moment. Ik heb een prachtig moment gehad op het water van het IJsselmeer afgelopen zomer. Een moment om mee te geven met de munt en haar een spetterend geluk te wensen.

Ik kreeg
* Zaadjes voor Lotusbloemen met een beschrijving hoe je ze moet laten ontkiemen. Spannend!!
* Een boek met een toelichting bij allerlei bijzondere Groningse woorden.
* Een tijdschrift over het goede leven, waarin mijn broer gepubliceerd had.
* Een traditioneel Engelse hamper met allerlei lekkernijen zoals marmelade, thee en chocola
* Wenspapiertjes die je, als een bijzondere wens hebt gedaan, verbrandt waardoor de wens mee de lucht in gaat.Zo kun je je wens symbolisch aan de hele wereld laten weten. Wie weet, bereikt je wens zo iemand die je kan helpen.....

Mooi, heel persoonlijk, klein en precies goed.