Huilende vrouw

Afgelopen week zat ik op mijn kantoor te werken toen ik ineens gesnik hoorde. Het duurde even tot het echt tot me doordrong dat dat het was. Ik hoorde het van buiten komen en daar zat een vrouw in elkaar gedoken op een muurtje te huilen. Ik heb haar naar binnen gehaald en wat te drinken aangeboden. Het duurde nog wel even voordat ze kon praten.
En toen kwam in flarden een verhaal. Mishandeld door haar man of (hopelijk) ex-man ...... ze woont nu voor zes weken in een noodopvang..... huis door haar man leeggehaald dus ze is alles kwijt ..... ze wilde een ID kaart aanvragen, maar dat kon niet omdat ze geen vast adres heeft ..... als ze geen ID kaart heeft, kan ze geen huis krijgen .... ze zou binnenkort in begeleid wonen worden geplaatst, maar dat wil ze niet ..... ze wil gewoon een huis en haar paniekaanvallen heeft ze zelf wel onder controle ..... ze was weggelopen uit de opvang en wilde niet meer terug ..... ze ging wel zwerven......


Ik zat te luisteren en stelde zo nu en dan een vraag omdat ik alles niet zo snel kon volgen. Ze bleef nog wat voor zich uit zitten staren en ik probeerde haar uit te leggen dat weglopen geen goed idee was. Als begeleiders al denken dat je niet op jezelf kunt wonen, wordt die indruk alleen maar sterker als je wegloopt. Terwijl ik nog met haar probeerde te praten, stond ze ineens op, bedankte voor het drinken en liep naar haar fiets.
Ik ging nog achter haar aan en drong er nog een keer op aan om in ieder geval niet te gaan zwerven. En vertelde haar dat we van woensdag tot vrijdag open zijn en dat ze altijd welkom was voor een kop koffie en een praatje..... en weg was ze.
Het raakte me dat ze zó verdrietig was, zó machteloos. En tegelijk kreeg ik het gevoel dat het voor haar inderdaad moeilijk zou zijn om zelfstandig te wonen.


De volgende dag heb ik contact gezocht met een zorgboerderij in de plaats die zij genoemd had. Ik wilde graag weten of ze veilig was. En als ze niet teruggekomen was, hadden ze er misschien iets aan dat ik haar nog gesproken had. Daar was ze niet. Ik werd verwezen naar een andere zorgplek 'verderop in de straat', maar die was nog niet zo makkelijk te vinden op Internet.
Ik belde daarom maatschappelijk werk van de betreffende gemeente. Je zou toch denken dat ze daar weten welke zorgpunten er zijn. Tot mijn verbijstering vertelde de telefoniste me dat ze op G**gle zou gaan zoeken. Ik zei dat ik dat al gedaan had, maar dat hielp niet. Vervolgens wilde ze me het telefoonnummer geven van de zorgboerderij die ik al gebeld had. Daar moest ik maar verder vragen. Dat had ik dus al gedaan. En ik vroeg haar dus, waar ik deze informatie kon vinden als Maatschappelijk Werk dat dus kennelijk niet wist. Dat kon ze me niet vertellen. Ze raadde me aan om op Internet te kijken. En dat had ik dus al gedaan!!!
Via een omweg vond ik toch de andere opvang. De vrouw van de zorgboerderij had me verteld dat ze bij die opvang bijen hielden en via een vergunning van de gemeente vond ik het telefoonnummer. De man die ik toen aan de telefoon kreeg, kon met gelukkig vertellen dat de vrouw 's avonds weer thuis gekomen was, dat haar weglopen gemeld was geweest bij de politie omdat ze wel vaker weg liep. Mijn vermoeden dat ze geen behandeling of zorg wilde, werd me tussen de regels van het gesprek wel duidelijk.
Het is een harde confrontatie met de weerbarstigheid van de praktijk voor wie in de zorg werkt. Dat is wat me het meest raakt. De vrouw is diep verdrietig en de hulpverleners zouden wel willen helpen maar kunnen niet en zo suddert het verhaal verder. Ik hoop echt dat ze nog eens een kopje koffie komt drinken.



Reacties

  1. Ik vind het superlief van je dat je zo geprobeerd hebt om haar te helpen, en zoveel moeite hebt gedaan!

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Druivenoogst

Cadeautje voor Sabina

Zwavelzwam