Pagina's

woensdag 19 februari 2014

Lok de lente

Het is een wisseling van zachte en koude dagen de afgelopen weken. Ik vind ze allemaal fijn. De tinteling van de kou en de streling van de zachte lucht hebben allebei hun charme. Maar het allermooiste vind ik het lengen van de dagen. We hebben de kortste dag al weer een tijd achter ons en langzaam begin ik het te merken. Het is nog licht als ik op mijn werk aankom en ook als ik vertrek. Bij het opstaan is het nog donker, maar ik troost mezelf met de wetenschap dat ook dat binnenkort over is. 

Mijn vader had een enorme weerzin tegen de winter, vooral tegen het donker. Ik denk dat ik dat voor een deel van hem heb overgenomen of geërfd, wie zal het zeggen. Hij kon, net als ik nu, geweldig uitkijken naar de lente. Hij zal al maanden van tevoren plannen te maken voor de tuin. En ik genoot mee: alle folders van bloemen- en bollenleveranciers met enorme aardbeien, weelderig bloeiende rozen en prachtig grote pompoenen bekeek ik met grote aandacht. Deze liefde voor de tuin heb ik absoluut van hem. 

Ik moet nog even wachten, maar de lente laat zich gelukkig al in mijn huis halen met de prachtige voorjaarsbloeiers. Ze staan op mijn eettafel te schitteren. Gisteren hoorde ik op de radio dat er een onderzoek komt naar de gevolgen van de bloemen- en bollenteelt, en dan vooral het gifgebruik, voor de omwonenden. Dat is dan weer minder goed nieuws. De oplossing dient zich al aan: zelf bollen planten en daar van genieten. Nu eerst maar genieten van deze narcissen en de takjes waarvan de katjes zich langzaam openen.