Pagina's

maandag 30 september 2013

Postcrossing

In een oude editie van het tijdschrift Flow, die ik kocht in het winkeltje van Terre des Hommes, vond ik een verhaal over postcrossing. Ik vond het zo'n leuk verhaal dat ik ben gaan kijken. Op www.postcrossing.nl kun je je inschrijven als je kaarten over de hele wereld wilt sturen en van over de hele wereld wilt ontvangen.

Je kunt opgeven wat je leuke kaarten of leuke onderwerpen vindt en een kleine beschrijving van jezelf toevoegen. Anderen doen dat ook. Als je een adres opvraagt, krijg je de persoonsbeschrijving er bij. Je kunt dan een passende kaart zoeken voor iemand. Als je dat wilt, want het hoeft niet.

Ik vind het ontvangen van post erg leuk. Ik correspondeer met mijn broer en een van mijn zussen stuurt zo nu en dan lieve berichtjes op mooi gedecoreerd papier in haar prachtige handschrift. Dit "postcrossen" leek me een mooie aanvulling. Ik heb me ingeschreven en twee adressen opgevraagd. Je mag maximaal vijf kaarten per keer ' onderweg' hebben, maar ik vind twee wel genoeg. Bij het adres krijg je ook een unieke code, die je op de kaart moet schrijven. Als iemand een kaart ontvangt, voert hij of zij de code in op de website. Ik krijg daarna bericht dat mijn kaart is aangekomen.

Ik stuurde een kaart naar iemand in China die graag afbeeldingen van dieren krijgt. Ik koos een kaart met een egel er op. Mijn tweede kaart ging naar Duitsland. De ontvangster houdt van de zee. Daar had ik nog een kaart van liggen. Deze kaart is aangekomen, heb ik gelezen in mijn mail. China duurt wat langer. Vandaag stuur ik een kaart naar Rusland, naar iemand die veel huisdieren heeft. Ik heb gekozen voor een kaart met een tekening van een kat. Op elke kaart zet ik een goede wens die past bij de persoonsbeschrijving. Mijn indruk is dat iedereen dat doet en zo gaat er een hoop positiviteit de wereld rond.

Zelf heb ik nog geen kaarten ontvangen. Ik weet niet precies hoe lang dat gaat duren. Maar ik wacht met spanning op berichten van ver weg...

dinsdag 24 september 2013

Eten als Francaise - een update

Ik eet nu al een tijdje en met vlagen als een Francaise. Met vlagen dus ook niet. Dan kies ik meer voor de snelle happen tijdens een drukke week. En als het echt druk wordt, rommel ik maar wat aan. Echt heel veel meer dan 3 kilo ben ik nog niet kwijt. Maar ja, dan zal ik het echt tot een gewoonte moeten maken: kleine porties met aandacht eten. Een aantal geslaagde menuutjes van de afgelopen tijd heb ik even opgetekend. Ik hoop dat het inspirerend is:

Salade van twee kleine rode bieten, een paar blokjes feta en stengelui uit de tuin
Champignonomelet met gekookte broccoli 
Twee abrikozen met twee eetlepels vanilleyoghurt als saus


Pompoensoep uit de vriezer, op smaak gebracht met Ras el Hanoet
Boerenkool op Ethiopische wijze en quinoa
Heerlijke handgemaakte bonbon bij de thee. 

Artisjok
Risotto met vis en courgette
Druiven met stukje parmesaan

Gebakken champignons met toast
Kamper steur (gekookt ei in mosterdsaus), aardappel en boontjes
Appel in kaneelsiroop

En dan ben ik intussen ook begonnen met uitgebreid lunchen. Ik heb een kleine thermosfles soep bij me. Op dit moment een halve liter, maar ik wil terug naar een derde liter. Dat is ook genoeg. Verder doe eigenlijk wat is 's avonds ook doe; drie kleine gangen eten. Vaak doe ik het met restjes van avondeten van een paar dagen eerder. In een groot warenhuis in Japan vond ik een lunchtasje met drie bakjes dat hier heel geschikt voor is. Je zou kunnen zeggen dat het een moderne bento box is, of eigenlijk een bento tasje. Je hebt de boxen in de meest prachtige gelakte varianten, maar ik vind ze niet zo praktisch. Het leuke van mijn tasje is, dat er een thermosbakje bij zit. Ik kan dus iets warms of iets gekoelds meenemen.   

Hier een paar voorbeelden van lunch die wel in de smaak is gevallen.
Bouillon met prei
Tomatenstukjes met knoflookpeper
Twee speltboterhammen met kaas met fenegriek
Griesmeel met bramenjam

Pastinaaksoep
Salade van knolselderij en rozijnen
Een snee notenbrood met boter
Appel-bramenmoes

Courgettesoep
Salade van witlof en bieslook
Boterham met tapenade en gekookt ei
Yoghurt met bramenjam

maandag 16 september 2013

Varen in Leiden

25 Jaar geleden begon ik met mijn studie in Leiden. Al in de eerste weken begon ik met een paar studiegenoten een eetclub. Iedere donderdagavond aten we met elkaar. Om de beurt kookte een van de leden en we hielden bij wat we aten in een schrift met dikke kaft: het eetclubboek. Een van ons had nog geen kamer. Hij zorgde een tijdje voor het toetje. Toen hij een kamer had, werd hij volwaardig lid. Soms moet hij dat nog horen, dat hij niet bij de leden van het eerste uur hoort.


Verbazend, hoe snel de tijd gaat! Zaterdag vierden we het jubileum,... in Leiden natuurlijk. We huurden een sloep en maakten een tochtje over de grachten. Wat is dat toch leuk. Het eetclubtafelkleed, dat door een van ons uit Egypte is meegenomen, lag op een tafeltje. Daarop de picknick: prosecco, broodjes, tapenades en kruidenboter. Het tochtje had een hoog, weet-je-nog-gehalte en ook was-dit-hier-vroeger-ook-al?

In 25 jaar ontstaat natuurlijk ook een bijzondere band. Er is zoveel gedeeld in die jaren, zoveel gebeurd ook. Goede dingen: er kwamen liefdes, huwelijken en kinderen, spannende dingen: iemand begon een eigen bedrijf, twee anderen vertrokken voor een tijd naar het buitenland en zware dingen: ouders overleden, kinderen zijn niet altijd gezond, ziekte bezocht ons ook en er werd ook weer gescheiden.

Er zijn omgangscodes die alleen bij ons horen en gezamenlijke herinneringen en grapjes die niemand begrijpt. Als iemand van ons uitroept dat 'dit toch wel een pannenkoekendiscussie begint te worden', snappen we allemaal dat het gesprek te lang duurt.

Na het boottochtje hadden we een etentje in een leuk restaurant bij het Rapenburg. Tot onze verrassing hadden we een soort kamertje voor ons zessen. Heel knus, heel persoonlijk en precies goed voor een jubileum. We maakten een rondje van het laatste nieuws. Nieuwe baan, kind naar de universiteit, vrouw ziek, baan opgezegd, dochter het eerste vriendje, groot project, kind naar de brugklas, andere keuken en de inmiddels gebruikelijke gefilmde groet van het dochtertje van een van ons. Voordat ik het goed en wel in de gaten had, was het tien uur. Wetend dat ik nog ruim twee uur moest rijden voor ik thuis was, ben ik aanstalten gaan maken om te vertrekken. En na een heerlijk rustige rit met een hoorspel op radio vier, was ik om kwart voor een thuis en rolde heerlijk tevreden mijn bed in.

dinsdag 10 september 2013

Something folded

Voor de bruiloft van mijn broer wilden we als familie een gezamenlijk cadeau geven. Het begon met bijzonder bier. Mijn broer en zijn vriendin houden wel van het proeven van nieuwe dingen. In België is er in Westvleteren een abdij die ongekend goed bier maakt. Het is moeilijk te krijgen. Om het te reserveren, moet je bellen. En in de abdij is één telefoon, die alleen beantwoord wordt gedurende de werkuren van de monniken. De lijn is dus meestal bezet door anderen die het bier ook willen kopen.

Mijn nichtje is erg vasthoudend en had het op zich genomen om de reservering te plaatsen. Dat is haar gelukt en er konden twee kratten worden opgehaald. Ik heb 4 flesjes toebedeeld gekregen en daar ben ik heel tevreden mee. Broer en schoonzus krijgen 6 flesjes en de bijbehorende glazen.

Naar aanleiding van het bierverhaal kwam mijn zus met een etiket dat zij had gevonden op Internet. Er stond het traditionele bruiloftslijstje op, maar dan een beetje aangepast something old, something new, something borrowed, something brewed. Het leek ons leuk om daar iets mee te doen, maar dan alles te veranderen.
Het werd something gold, something glued, something folded, something brewed.

Het something folded was voor mij. Ik maakte een boekje van 52 enveloppen. Ieder broer of zus met familie kreeg 10 enveloppen toegewezen om mooie dingen in te stoppen voor broer en schoonzus. De zus met de grootste familie kreeg de laatste 2. Dit is het boekje geworden:




Rood resultaat


Nu de braam en de vlier uitbundig hun vruchten leveren, begint mijn kast aardig rood te kleuren. Ik maak alles in etappes, afhankelijk van de oogst.

Vorige week maakte ik eerst een pot bramenjam. Ik had iets over en dat ging in een plastic bakje. Prima voor op de boterham en door de griesmeel. Griesmeel heeft voor mij een bijzondere betekenis. Vroeger thuis was ik de enige die het lekker vond. De anderen vonden het niet alleen niet lekker, ze vonden het echt vreselijk. En dan, eens in de zoveel tijd maakte mijn moeder alleen voor mij een portie, zomaar, onverwacht. Ik herinner me nog goed dat ik de keuken binnenkwam en haar zag roeren in een klein steelpannetje. Als ik nu griesmeel maak, denk ik daar vaak aan terug, aan het gevoel bijzonder te zijn dat ik daarvan kreeg. Aan de verrassing dat er ineens iets was voor mij alleen.
Ik geniet elke keer van mijn griesmeel met jam.

De twee volgende potten jam waren bramen-appeljam of -moes, dat weet ik niet precies. Ik heb wat gerimpelde appeltjes bij de bramen gedaan en daar geleisuiker bij. Het is lekker geworden, maar vloeibaarder dan de gewone bramenjam. Ik probeer zo min mogelijk suiker bij de vruchten te doen en dan blijft de jam soms iets te dun.

Tussen de bedrijven door maakte ik ook nog twee potten rode kool. Ik had een grote kool gekocht voor €1,00 op de boerenmarkt. Hij was zo groot dat ik er twee keer van kon eten. Daarna maakte ik een pan soep, waarvan ik nu nog een deel in de vriezer heb, een grote bak salade met appel en rozijn en toen had ik nog een restjes. Dat heb ik gekookt en ingemaakt voor een drukke dag als ik even snel wat wil eten.

En dan nog de bramenazijn. Ik schreef al eens eerder dat ik van plan ben om bietjes in te maken in azijn. Ik heb het idee dat bramenazijn net zo lekker kan zijn als balsamico. Ik gebruikte een wijnazijn die ik uit Frankrijk had meegenomen. De bramen hebben ruim twee weken in de azijn gestaan. Nu ruikt die heerlijk zoet en heb ik alles terug gegoten in de fles. De bramen bewaar ik nog in gewone azijn. Later dit jaar verwacht ik weer een grote hoeveelheid druiven. Van een deel daarvan wil ik chutney maken, maar ik houd niet van teveel zuur in de chutney. De 'geazijnde' bramen zijn een mooie oplossing.

Nu ben ik druk met het maken van sap. Mijn methode is onvoorstelbaar simpel, maar wel wat tijdrovend. Ik kookte bramen en vlierbessen tot sap. Voor de zekerheid ging ik er nog even met de staafmixer door. Daarna zeefde ik alles door een lapje kaasdoek, zodat er geen velletjes en pitjes in het sap kwamen. Ik warmde 600 ml sap op en deed dat in een brandschone fles met klikdeksel, waar ik al een paar theelepels suiker in had gedaan. Daarna goot ik er 400 ml kokend water bij en draaide de deksel er op. Voila! Twee liter sap. In de winkel al gauw  € 6,00 en nu de prijs van wat gas, wat stroom voor de waterkoker en een beetje suiker. Eigen sap voor , laten we zeggen € 1,00, bijna puur en zeer betaalbaar. En ik had weer een heerlijke cottage-avond.

maandag 9 september 2013

Doe het zelf - deodorant

In mijn streven naar zogenaamde autarkie was er weer een nieuwe uitdaging: mijn deodorant was bijna op. Een kleine speurtocht op internet levert heel veel resultaten op. Ik koos voor een van de eenvoudigste recepten: water, zuiveringszout en wat etherische olie. Je mengt drie delen water met een deel zuiveringszout en een paar druppels olie (als je dat wilt) Ik koos rozenolie. Het flesje was zo ver leeg, dat ik er geen druppels meer uit kon krijgen. Ik vulde het met wat kokend water en schudde wat. Daarna goot ik het bij het water met zout mengsel.

Ik had gedacht dat het zout wel op zou lossen in het water, maar dat deed het niet. Ook niet toen ik het flesje in een bak met kokend water zette om te zorgen dat het water langer warm bleef. In het recept stond ook dat je het mengsel in een spuitflesje moest doen. Dat heb ik gedaan, maar binnen de kortste keren zat het slangetje vol zoutkorreltjes en liep het spuitmechanisme vast. Ik weet niet hoe anderen dit oplossen, maar bij mij werkt het niet.

Ik testte de nieuwe deo in het weekend. Als het niet zou te werken, was ik de enige die daar last van had ;-). Ik goot wat van het mengsel op mijn hand en smeerde dat op mijn huid. En ik moet zeggen, het werkt geweldig. Wel moet ik iedere keer schudden omdat het zout naar de bodem van het flesje zakt en dan heb je alleen rozenwater. Als ik het op mijn huid smeer voelt het wel wat raar met die korreltjes maar de werking als deo is prima. Ik hoef dus de deur niet meer uit voor deo, maar voor zuiveringszout. En als je kijkt wat je daar allemaal mee kunt, ben ik van plan om dat in grote hoeveelheden te kopen.

Over die autarkie hoorde ik laatst overigens iemand zeggen dat je van sociale wezens als mensen niet moet verlangen dat ze autarkisch zijn.  Het is genoeg, zei deze man, als je je redelijk kunt redden als dat nodig is. Dat vond ik wel een mooie insteek voor mijn streven naar een goed, eenvoudig, vindingrijk en liefdevol leven.

dinsdag 3 september 2013

Doe het zelf - compostbak I

Ik wil graag een compostbak. Het is echt te jammer om alle blaadjes, schilletjes en onkruid in een plastic zak in de container te gooien. Bovendien is compost een bron van voeding voor de planten in mijn tuin én een bodemverbeteraar. Dat kan ik wel gebruiken met die zware klei.

Na een speurtocht op Internet heb ik besloten dat ik zo'n bak prima zelf kan maken. Via via heb ik twee pallets gekregen. Pallets zijn gemaakt van grof hout. Dat vind ik lelijk om te zien. Daarom betimmer ik de compost bak met latjes. Die latjes komen uit het verlaagde plafond van de badkamer voor de verbouwing. Ik heb ze vorig jaar schoon gemaakt en bewaard met het idee dat ik daar nog wel een paar handige dingen mee kan maken. Nu heb ik er de pallets mee betimmerd.



Ik wil de bak zo onopvallend mogelijk in mijn tuin hebben. Een witte compostbak valt wel heel erg op. Daarom kocht ik donkergroene buitenbeits in de bouwmarkt. Ik had al een pot van het huismerk in mijn handen (€17,95), toen ik zag dat er een schap met afgeprijsde spullen was. Meteen kwam de consuminderaar in me naar boven. Ik vond een pot van een Amerk voor 50% van de prijs. Althans, dat stond op de voordeelsticker. Bij de kassa bleek de korting nog groter. Een pot van €24,00 voor €10,00. Toch wonderlijk. Verf gaat jaren mee, zeker als de pot nog niet is aangebroken. Misschien is deze kleur niet meer in de mode?:

Dennegroen is zó 2012, dat kan echt niet meer! Flessegroen! Dat is de nieuwe kleur! Tja.....zo houden we de markt levendig, zeg maar.

Twee pallets zijn klaar. Nu moet ik de afspraak maken met mijn timmervrouw die al zo lang in de planning staat. Zij adviseert ook over de praktische aanpak van klussen. Dat kan ik nu wel even gebruiken.
Wordt dus vervolgd.