Pagina's

vrijdag 31 mei 2013

Nieuwe auto (vervolg)

Dit was mijn kleine bromdinkie
Een paar weken geleden bracht ik een bezoek aan de autodealer. Ik had een paar auto's gezien op de site van deze dealer. Gewapend met alle informatie die mijn collega verzameld had, stapte ik op de verkoper af. Ik legde hem uit dat ik op korte termijn een andere auto wilde en dat ik een paar auto's op de site had gezien. We liepen naar buiten. Hij toonde mij de auto's en al snel bleef er één over: een Citroën C1 uit 2009. Er staat iets minder dan 28.000 kilometer op de teller. 7.000 per jaar, een 'boodschappenautootje' dus. De auto heeft een A-label, precies wat ik wilde.

Terwijl de verkoper een andere klant hielp, keek ik nog even extra naar de SEAT mii. Dat is de auto die ik eigenlijk wil hebben, maar die is €4.000,00 duurder. Voor dat bedrag kan ik zonnepanelen op het dak hebben. Helaas dus. Toen ik de verkoper wees op de opvallende verschillen, gaf hij mij een toch wel heel eerlijk antwoord voor een dealer die vooral SEATs wil verkopen. De C1 is al 6 jaar op de markt. Het ontwerp is dus verouderd. SEAT heeft al die tijd gehad om dingen af te kijken en zelf een betere wagen op de markt te brengen. Het verschil is dus logisch. Ik moet zeggen dat ik dat ik zo'n eerlijke houding wel kan waarderen.

Ik besprak van alles en nog wat met de verkoper, tot ik op mijn vragenlijstje alles kon afstrepen. Ik nam een optie op de auto en maakte een afspraak voor de proefrit op zaterdag om half 10.Tijdens de proefrit was er een raad geluid bij het rechter voorwiel als ik over een rotonde reed. Dat moest eerst bekeken worden. Ik ging akkoord met de koop met een opmerking dat een groot probleem met het het rechter voorwiel een ontbindende voorwaarde was. Maandagmiddag kreeg ik de uitslag te horen: een steentje tussen twee schijven. Dat is verwijderd. Het euvel is verholpen, geen problemen meer te verwachten.

Na het omzetten van mijn verzekering, ben ik de auto donderdag gaan kopen. Voor de zekerheid heb ik nog een stukje gereden. Niets aan de hand. Nu moet ik alleen nog zorgen dat er zomerbanden om komen. Komende week maar eens achteraan. En dan is dit klaar. Op naar de zonnepanelen.


En hier is-ie, mijn nieuwe wagentje. 

Bloembollen vervolg

De derde tulpensoort is ook uitgekomen. Ze zijn roze en groen. Het staat reuze leuk. Ik hoop dat het me lukt om de bollen over te houden tot volgend jaar, want het is een mooi gezicht als er verder nog niet zoveel bloeit in de tuin. Hoewel... de Clematis montana is prachtig.

maandag 27 mei 2013

In eigen land

In de afgelopen jaren heb ik een paar lange reizen gemaakt. China, Japan, IJsland, rondtrekken in Griekenland, Egypte. De meeste landen zijn alleen met het vliegtuig te bereiken. Dat is erg vervuilend. Daarom heb ik besloten dat ik dit soort reizen niet meer zo maar zal maken. Ik heb nog een paar wensen op mijn lijstje. Daar staat onder andere Monticello, het huis van Thomas Jefferson in Virginia, op. Als ik dat ooit wil zien, zal ik naar de VS moeten vliegen. Over een paar jaar zal ik dat vermoedelijk wel doen. Nu nog niet.

In de tussentijd ga ik genieten van wat er dichterbij te zien is. Kennis maken met Nederland. Het is toch een beetje wonderlijk dat ik zo weinig weet van mijn eigen omgeving. Ik begon in Friesland; het Bildt. Al met al moest ik voor de drie dagen die ik had nog keuzes maken. Ik heb bij lange na niet alles gezien maar wel een indruk gekregen van het Bildt, een heel oude polder midden in het Waddenland. Gelukkig had ik zonnige, zij het koude, dagen.

Een paar fotootjes.
Een woning in museum De Spitkeet in Harkema: een klein openluchtmuseum
over de woonomstandigheden van de armen in de regio

De keuken (later ingebouwd) in één van de Fiskerhuskes
in Paesens - Moddergat

Preekstoel van de doopsgezinde (schuil)kerk van  Oude Bildtzijl

Het wad bij St. Jacobiparochie

De school van St. Annaparochie

Poptastate vanaf de wasplaats van de dames in het Poptahofje

Grote verrassing: Grafborden in de kerk van Hogebeintum.
Een kerk op de hoogste terp van Nederland

De woonkamer van Ruurd Wiersma - de herfstwand. 

En overal de prachtige bloesem!
.

dinsdag 21 mei 2013

Bioscoop

Dit was een luxe maand, wat mij betreft: ik ging twee keer naar de bioscoop. Ik had in de H*appinez een aankondiging gezien van de film over de filosofe Hannah Ahrendt en haar verslag van het proces tegen Eichmann in Jerusalem. Haar werk staat nog op mijn verlanglijstje als studieproject. Misschien begin ik er wel aan als ik mijn studie naar de Amerikaanse revolutie heb afgerond.

Maar goed, ik vroeg mijn vriendin V. of zij zin had om samen met mij te gaan. Ze wilde wel naar de bioscoop, maar liever naar een andere film. V. speelt in een kwartet en een gezamenlijke vriend van ons, die ook in dat kwartet speelt, had haar de film A Late Quartet aangeraden. In de tussentijd heb ik mijn vriend H. gevraagd of hij met mij mee wilde. Dus zaten V. en ik woensdagavond met een wijntje in de hand naar A Late Quartet te kijken.

Ik vond de film mooi vormgegeven. De decors hadden duidelijke stijlen, passend bij de personages, weelderig bij de een, strak bij de ander en rommelige vintage in een studentenkamer. Het conflict tussen de leden van het kwartet werd goed gespeeld. Maar over het geheel bleef er weinig van de film over. Voor mij althans. Ik vond het een wat voor de hand liggend plot. Het verhaal was voor V. wel herkenbaar. Uit ervaring weet ze dat er altijd wel spanningen zijn tijdens het spel in een kwartet. Ik neem aan dat het niet van dit soort hooglopende ruzies zijn. Maar dat is ook niet perse nodig om het herkenbaar te maken.

Zondagavond was het Hannah Ahrendt de Amsterdamse Cinecity na een heerlijke Indiase maaltijd in de Korte Leidsestraat. Er stond een rij voor de deur te wachten. Dat hadden wij niet verwacht op Pinksterzondagavond. Binnengekomen zagen we dat er maar een loket was. Dan krijg je natuurlijk al snel een rij. Hoewel het druk was, kregen we goede plekken op de op een na achterster rij.

De film was een mooi tijdsbeeld en een mooi beeld van de leefomgeving van Ahrendt. Ik miste wel wat kennis over haar leven om alle personages te kunnen plaatsen. Dat is tegelijk een kritiek op de film. Ik denk dat veel mensen naar buiten zijn gekomen met het idee dat ze niet precies wisten waar het nou over ging.

Mooi was de integratie van originele beelden van het proces; Eichmann in zijn glazen kooi. Vooraf had ik me afgevraagd welke acteur Eichmann zou moeten spelen. Dit was eigenlijk een veel betere oplossing.

Het werd heel goed duidelijk hoe gevoelig het proces lag. De reactie op Ahrendts verslag van het proces was zo explosief! Velen hadden hun oordeel al geveld zonder dat ze haar artikelen gelezen had. Zoveel goed en fout, zwart en wit....

Wat moet dat moeilijk zijn geweest; een rechte rug houden in zo'n stroom van kritiek. Ze kreeg een heel aantal dreigbrieven en werd verguisd in de pers. De universiteit vroeg haar om haar colleges neer te leggen. Dierbaren keerden zich van haar af. En voormalige bewonderaars werden vijanden. Was het uit pragmatisme, of was het bij zoveel mensen een open wond?

Ik vraag me af hoe het gegaan was als zij vandaag in zo'n controverse terecht was gekomen. In ieder geval zou ze lang trending topic zijn geweest op twitter. Maar zou ze nog over straat kunnen? Zou ze vermoord zijn? De omgangsvormen leken in de film toch allemaal ingetogener dan tegenwoordig.

Genoeg stof tot nadenken. Ik denk dat ik de film zeker nog een keer op DVD zal kijken. Misschien nadat ik meer over en van haar gelezen heb. Hopelijk kan ik delen van het verhaal dan beter plaatsen. 

  

maandag 20 mei 2013

De weelde van kleine hapjes

De afgelopen weken heb ik regelmatig gegeten als een Francaise: drie kleine gangen, een glaasje wijn en thee (van kruiden uit de tuin!!!) met een stukje chocola. Steeds aan een mooi gedekte tafel, steeds bij kaarslicht en steeds heel ontspannen. Het is een rustgevende manier van eten, echt een mooie afsluiting van mijn werkdag met een overgang naar de avond. Het duurt wel lang. Vaak ben ik tot een uur of half negen wel in de weer (dat is inclusief de afwas en de soep voor de volgende dag, overigens). Als ik weg moet of nog mensen verwacht, eet ik eerder een gerecht voor een drukke week. En dat is ter afwisseling ook prima.

Het is vooral de aandacht  voor het eten dat het zo aangenaam maakt. Het overkomt mij net als ieder ander dat ik een kop koffie leeg heb gedronken, en niet meer weet wanneer ik dat dan gedaan heb. Of een koekje heb gegeten, de kruimels zie, maar verbaasd ben dat het al op is. De aandacht voor het eten, het echt proeven van het eten maakt het een klein feestje.

Ik ben verrast over het gevoel van weelde dat deze manier van eten mij geeft, want zo heel bijzonder is het eigenlijk niet. Soep maak ik op mijn bekende manier: bouillon met 1 soort groente. Dat kan ik aanvullen met kruiden, kaas, kokosmelk of room, afhankelijk van waar ik zin in heb en van de rest van de gangen. Ik vind het namelijk erg leuk om de smaken ook nog een beetje bij elkaar te laten passen.

Laatst had ik bijvoorbeeld doperwtensoep met room en mierikswortel, meiraapjes in roomsaus met gekookte aardappel en appel met hangop en walnoot. Of venkelsoep met sinaasappel, gebakken aardappel met salade en peer in kaneelsiroop. 

Het lijkt heel wat, zo'n etentje, maar het zijn maar kleine hapjes. Ik neem vaak wel een redelijk bord soep. Dat legt een mooie basis. Ik kom vaak met behoorlijke trek thuis. Ik hoef dan de soep alleen nog maar op te warmen om voor de eerste gang aan tafel te kunnen. Daarna kan ik dan de rest van het eten maken. Een salade bestaat dan uit vier blaadjes sla, 4 cherrytomaatjes, een stukje komkommer, een halve ui, 4 olijven en dressing. Met de twee gebakken aardappels erbij, had ik goed gegeten. Ik voelde me echt voldaan.

Ik weet niet of je hier nu werkelijk slank van wordt. Dat zal de tijd leren.


vrijdag 17 mei 2013

Uit de natuur: Brandnetel

Voor mijn werk moest ik in Sellingen zijn, een plaats in het zuiden van de provincie Groningen, niet ver van de Duitse grens. Sellingen ligt in Westerwolde, een prachtig oud landschap. Ik reed er met plezier doorheen: de wegen omzoomd door bomen, groene velden, watertjes, mooie oude boerderijen. Hier had de natuur de achterstand al wel wat ingehaald. Ik moest zorgen dat ik op de weg bleef letten. Dat moest sowieso, want er zijn overal snelheidsbeperkingen.

De parkeerplaats was ook omzoomd door bomen, verder veel ander groen en een sloot. In de zomer moet het ideaal zijn als je je auto zo in de schaduw kunt zetten. Vlak voor mijn auto stonden prachtige jonge brandnetels. Toen ik terug kwam van mijn overleg, heb ik de toppen er uit geplukt. Ik had gelukkig een plastic tasje in mijn auto liggen. Van de brandnetels heb ik soep gemaakt, mijn eerste kop brandnetelsoep ooit. Wat is dat lekker, zeg! Verfijnder dan spinazie en een pittige nasmaak.

Het valt me op dat in mijn buurt weinig brandnetels groeien. De medewerkers van de gemeente komen heel regelmatig schoffelen. Ik zal op speurtocht moeten. Je schijnt ook soep te kunnen maken van gedroogde brandnetels. Dat zou mooi zijn. Een jaarvoorraad soepgroeten cadeau van de natuur.

dinsdag 14 mei 2013

Judasoor (vervolg)

Mijn eerste experiment met Judasoor was niet zo geslaagd maar ik ben vrolijk doorgegaan. Op basis van het recept in het Vlierboek koos ik voor een oosters gerecht: roerbak met mushroomsauce. Ik roerbakte een restje spitskool, wat gesnipperde ui, een paprika en de stukjes geweekte Judasoor. Ik deed er een scheut mushroomsauce bij en een klein beetje sojasaus. En het was lekker. De zwammen houden een 'bite' waardoor het hele gerecht iets knapperigs heeft. Zeker voor herhaling vatbaar.

Mijn tweede poging was risotto met paddestoelen. Bij de A*H was een doosje paddestoelen afgeprijsd met 35%. Dat heb ik gekocht en een deel daarvan gebruikt in de risotto, gecombineerd met kleine stukjes Judasoor. Ik gebruikte paddestoelenbouillon en voegde nog stukjes venkel toe. Ook in een risotto doet Judasoor het goed. Het is weer die knapperigheid die het lekker maakt.

Ik heb zo'n vermoeden dat er over een paar weken geen zwammen meer op de Vlier achter mijn huis zitten....

maandag 13 mei 2013

Bloembollen

Vorig jaar in de herfst kocht ik bij de Ac*tion drie pakjes tulpenbollen. Het was een beetje een opwelling. Ik zette ze in de grote bakken op mijn terras. Het duurde door het koude weer wel even tot ze bloeiden, maar nu zijn ze er dan. Ze bloeien tot mijn verrassing niet tegelijk maar na elkaar. De witte tulpen zijn er al even en tonen dat ze over hun hoogtepunt heen zijn.

Nu komen de paarsrode bloemen. Ze zijn wat kleiner en lager. Dat maakt het aanzicht van de bakken alleen maar leuker. Er is nog een derde soort, nu nog in de knop. Ik weet niet meer welke tulpen dat waren. Ik wacht gespannen af wat het gaat worden. In ieder geval vind ik het een bijzonder geslaagde impulsaankoop geweest.

De bollen moeten uitgegraven worden en dan een tijd drogen. Dat doe ik op dit moment al met de bollen die ik in bakjes en kistjes cadeau heb gekregen in het afgelopen voorjaar. In het najaar gaan de mininarcissen de grond tussen de Pulmonaria. De combinatie paars-roze en geel staat prachtig in de lentetuin.

Voor de rest van de bollen heb ik een ander plan. Aan de overkant van de straat heeft iemand bollen tussen de groene (wat saaie) struiken gezet. Het staat heel feestelijk en lentig. Ik heb nog een paar bollen die niet in mijn tuin passen. Die wil ik in het najaar tussen de struiken voor mijn huis zetten. Misschien komen anderen dan ook op het idee om zoiets te doen.  

Na de tulpen komen er eenjarigen in de grote bakken. Ik heb uit de Loirestreek zaden meegenomen van prachtige witte Tagetes. Ze stonden in een prachtige tuin in antieke vazen. Dat ga ik niet nadoen. Het contrast met de donkere bak lijkt me prachtig. Afgelopen weekend heb ik de Tagetes voorgezaaid. Ik hoop dat er voldoende zaden uit komen om de bakken mee te vullen. Het is nog even afwachten of de zaden goed zijn, voldoende kiemkracht hebben en de winter goed zijn doorgekomen. De lupinezaden, ook uit een tuin aan de Loire, zijn niet aangeslagen. Dat is mijn eigen fout: ze moeten een tijdje in de vriezer. Dat herinnerde ik me pas toen het al te laat was. Helaas!

De tulpenbollen kunnen in de herfst, als ze op krachten zijn gekomen, weer in de bakken. En nu weet ik waar ik naar uitkijk.




dinsdag 7 mei 2013

Uit de natuur: Judasoor

Eten van wat de natuur aanbiedt, vind ik geweldig leuk. Ik heb weinig kennis van de 'eetbare natuur' maar wat ik weet, gebruik ik in de keuken. Eén daarvan heb ik vorig jaar ontdekt: Judasoor.

Een tijdje geleden schreef ik over de Vlier achter mijn huis. Toen ik de foto van de uitlopers ging maken, keek ik meteen nog even naar de plek waar de Judasoren zaten. Ze waren helemaal ingedroogd. Toen bedacht ik dat ik ze misschien droog kon plukken en dan in water weken. Zo nu en dan koop ik gedroogde paddenstoelen bij de toko. Dat betekende toch dat het mogelijk moet zijn om deze ingedroogde zwammen ook weer eetbaar te maken. En dan blijkt prima te gaan! Binnen een uur had ik grote 'oren' in het bakje met water.

De geweekte Judasoren. Zo is wel duidelijk te zien
waarom ze hun naam hebben gekregen.
Ik heb de aardbei er naast gelegd
om te laten zien hoe groot ze zijn.

In het Vlierboek staat één recept: roerei met lotuswortel en Judasoor. Het is een recept met vlees, maar het komt er op neer dat je de zwammen goed kunt roerbakken met rijstwijn, sojasaus, azijn, gember en koriander. Een mooi oosters gerecht dus. In China en Japan is er een verwante soort die ze daar muizenoortjes noemen. Ze zijn daar erg populair.

De twee zwammen op de foto zijn in kleine stukjes in de broccolisoep gegaan. Dat was niet zo geslaagd. Ik proefde er weinig van. Blijkbaar heeft Judasoor wel wat smaakversterkers nodig, zoals sojasaus. Binnenkort ga ik maar eens het gerecht uit het Vlierboek proberen.


maandag 6 mei 2013

Olijven, een update

Vandaag was ik in de supermarkt. Ik zag daar kleine potjes met olijven, tomaat en knoflook. Eigenlijk net zo als ik een tijdje geleden gemaakt heb. Een klein potje kostte €1,59. Dat zette me aan het rekenen. Gewoon om te zien of ik binnen dat bedrag gebleven ben.

De olijven die ik gebruikte kostten €3,99. Laten we zeggen dat een derde daarvan in de drie potjes is gegaan. Dat is dus €1,35. Daarbij had ik een half potje gedroogde tomaat:  €0,75. Er gingen 10 tenen knoflook doorheen €0,50, olie €1,00 en tijm €0,10. Dan kom ik op €3,70. Laten we zeggen €3,80 omdat ik ook gas heb gebruikt en energie voor het koken van water en afwassen van de spullen. Grappig om te weten dat ik dan €0,97 goedkoper uit ben.

Als ik er niet zoveel plezier aan had, was het de moeite niet waard. Nu wel, want dit is het echte 'cottagen'.

zondag 5 mei 2013

Ingewijden

Mijn april/mei-roman is De Ingewijden van Hella Haasse. Het boek komt nog uit de collectie van mijn ouders. Op een heerlijk stille vrijdagavond ben ik er in begonnen. En, zoals ik dat vroeger ook had met haar boeken, ik kon bijna niet stoppen met lezen. Het werd laat die avond, of beter gezegd, nacht. Zaterdag en zondag gingen heel wat uurtjes lezend voorbij. Een goed boek lezen om te ontspannen en tot rust te komen.

De Ingewijden maakte indruk op me. Het bestaat uit zes verhalen die steeds over een ander personage gaan. Al deze mensen snakken ernaar om zichzelf te mogen zijn, wat dat dan ook is. Ieder heeft op zijn / haar eigen manier een gevoel van beklemming, bevreemding en verlatenheid. Eén van de belangrijkste personages, Elina, heeft haar hele leven gezocht naar het echte beleven, maar het niet gevonden. Aan het einde van haar leven moet ze vaststellen dat daar niets aan te doen is. Haar keuzes waren onvermijdelijk toen ze ze maakte. En het kostte haar jaren om te begrijpen waarom ze deed wat ze deed.

Het is een prachtig mooie beschrijving van het leven zoals het vaak gaat. Keuzes zijn vaak een reactie op eerdere gebeurtenissen uit iemands leven. Zoals het spreekwoord zegt: een generaal vecht zijn laatste oorlog uit. In het boek zijn er personages die intens verlangen naar erkenning van een familielid of daarvoor een vervanger zoeken. Een meisje vertrekt bij haar familie omdat ze het contact met haar zus kwijt is. Een man is zijn hele leven door zijn moeder ingeperkt en kan maar niet verder komen in zijn leven. Een zwerver zat ooit bij de Hitlerjugend als reactie op een agressieve vader en een zwakke moeder. Dit zijn maar een paar voorbeelden. Zoals ik ze nu beschrijf, lijken ze wel heel eenvoudig maar ze zijn prachtig beschreven in de 430 pagina's.

De personages in het boek zijn maar al te menselijk. Hun reacties komen bij iedereen voor. Het is heel herkenbaar en tegelijk een uitnodiging om het strijden op te geven. Er is, in mijn ogen, veel minder maakbaar aan een leven dan we voorgeschoteld krijgen. Diverse onderzoeken hebben aangetoond dat maar een heel klein deel van onze keuzes rationeel is. De personages in het boek zijn allen wat melancholiek. In werkelijkheid is dat waarschijnlijk voor velen wat minder zwaar. Toch heeft iedereen zo nu en dan een idee

Ook als je terug kijkt en denkt dat je je handelen kunt verklaren, is dat subjectief. Ik heb altijd het beeld voor me van een landschap dat mijn leven is. Als ik verder ga door dat landschap vallen de schaduwen steeds anders en sommige dingen verdwijnen uit het zicht. Mijn conclusie is dat ik mijn drijfveren en voorkeuren misschien ooit zal begrijpen. Als ik net zo oud ben als Elina en rustig aan het einde van mijn leven terug kijk. Het hoort bij een goed leven om je vragen te blijven stellen en (de Metta volgend) te proberen jezelf vriendelijk te begrijpen.

Maar mijn belangrijkste conclusie is: het leven gaat zijn gang en het is goed zo.






zaterdag 4 mei 2013

Update april

Er is al weer een maand voorbij. Nu is het wel heel snel gegaan. Ik heb veel te doen gehad. Daardoor zal de tijd wel omgevlogen zijn. Ik merk ook wel dat 52 wensen er veel zijn. Het is maar de vraag of ik alles kan vervullen in één jaar. Het hoeft natuurlijk niet. Het zijn wensen, geen opdrachten. Nu bijvoorbeeld mijn auto vervangen moet worden, gaat mijn tijd daar ook in zitten. Het onderhouden van de tuin kost tijd en is iets wat ik graag doe. Dat kost ook tijd die ik niet aan het jubeljaar kan besteden. Toch past het in het idee van zo'n jaar, omdat het zo ontspannend is. Maar goed, het is tijd voor een update.


Wens 1, het artikel over mijn vader, heeft stil gelegen. Het bleek dat ik een artikel moest schrijven voor de bundel van het congres in Brussel. Daar ben ik nu eerst mee bezig. Ik vind het erg leuk omdat het mijn eerste internationale publicatie zal zijn. Het wordt een kort artikel. We mogen maar een beperkt aantal tekens gebruiken. Anders wordt het boek weer onbetaalbaar duur voor de organisator. En dat is wel een uitdaging. Hoe vertel ik zo goed mogelijk wat ik te vertellen heb in een kort artikel? De historische vereniging moet dus nog even wachten op het artikel over mijn vader. En het betekent dat wens 2 ook iets doorschuift.

Wens 3, een jaar dit blog schrijven. Dat gaat aardig goed. Ik heb dit jaar 69 blogs geschreven. Ik had graag in april eens gekeken naar de inhoud. Misschien krijg ik dan een beeld van wat ik onder goed leven versta. Niet door er over na te denken, maar gewoon door te kijken wat er ontstaat als je aandacht geeft aan een onderwerp. Misschien moet ik dat in juli maar eens doen: dan heb ik een half jaar geschreven. Dat lijkt me een goed moment.

Wens 10, de Metta meditatie. Ik heb gemerkt dat dit iets is dat moet ontstaan. Je kunt wel een boek doorwerken, maar dat is niet voldoende. Je kunt ook niet leren zwemmen door er over te lezen. Je moet het doen. Mildheid ontstaat door oefening. Deze maand had ik een mooie oefening met mijn Sangha. We mediteerden over een deel van de Satipatthana soetra, over de gevoelens in de gevoelens, met de nadruk op ergernis. De oefening is om ergernis te vervangen door mildheid voor jezelf of een ander. Dat is een hele opgave. En lukt lang niet altijd: wel eens in een stiltecoupé gezeten van de trein waar mensen uitgebreid beginnen te praten en niet stoppen als je daar om vraagt?

Wens 12, vrijwilligerswerk. Ik sta nog steeds in de winkel en vind dat reuze leuk. Mijn zus was blij met het boekje over kaarsen maken dat ik voor haar gekocht had en mijn broer met de wandelingen. De oogst voor mijn omgeving is dus groot. Deze maand hadden we een bijeenkomst van de vrijwilligers. Goed verzorgd en heel gezellig. Het was leuk om met hen kennis te maken, voor zover ik dat nog niet had gedaan. We kozen een nieuw doel omdat we het geld voor Kenia bijna bij elkaar hebben. Het volgende project is in Bangladesh, onderwijs en bescherming voor kinderen die moeten werken voor het familie-inkomen.

Wens 13, giften. Hier schreef ik al over: het geld is naar Kika gegaan.

Wens 14, het buurtcultuurfestival. Dat is intussen een beetje veranderd. Ik zou, samen met de dames van de Blauwe trein, meedoen met het festival. Nu kreeg ik een mail met de vraag of ik wilde helpen organiseren. Dat kan natuurlijk ook, maar de afspraak met de dames was ouder. Dus moesten we even overleggen. Na een gezellige ochtend bijpraten, kwamen we tot de conclusie dat we niet mee doen en in plaats daarvan samen naar een theatervoorstelling gaan. Dat zal eind mei zijn. En ik ga dus helpen met de organisatie.

Wens 20: het prikbord. Ik heb een lijst gekocht, maar die is kapot gegaan toen ik het glas los haalde. Nu moet ik bedenken hoe ik de lijst ga repareren. En dan kan ik verder. Ik zal hier nog wel eens over schrijven als het prikbord klaar is.

Wens 26: Bios. Ik heb gelezen over een film waar ik naar toe wil. De film gaat over de filosofe Hannah Ahrend die verslag doet van het proces tegen Eichmann in Jerusalem. Ik denk dat ik mijn zus zal vragen of we samen zullen gaan.

Wens 32 en 33 enz.... Romans. Ik las The good earth van Pearl S. Buck voor de leesclub en lees nu de Ingewijden van Hella Haasse. De lijst zal wel langer worden dan de 12 romans, nu ik het luisterboek heb ontdekt.

Wens 46 10 streekproducten. Hier kan ik er twee van wegstrepen. Ik at belegen kaas uit Blijham, Oldambtster kaas en ik dronk appel-aardbeisap van het Groninger Land. Allebei geslaagde proef-pogingen. Er zijn veel meer sappen uit de regio. En ik vind ze erg lekker. Daar ga ik zeker meer van proeven.

Wens 48: De recepten die ik deze maand heb geprobeerd, hangen samen met mijn eten als Française. Er zullen nog wel wat kleine, lichte recepten bij komen.

Tenslotte wens 52: De welkome gang. Daarvoor werk ik nu aan het prikbord.

vrijdag 3 mei 2013

Vlier

Achter mijn tuin is een brandgang. Daar gebeurt vrijwel nooit iets, er komt vrijwel nooit iemand. Veel mensen hebben zelfs de achteruitgang van hun tuin dicht gemaakt. Gelukkig ligt er ook geen rommel. Er staan een paar uit de hand gelopen struiken en er groeit Hedera (maar goed, waar groeit dat niet?!)

Ooit heeft iemand er een vlier gepoot. Niemand verzorgt de struik nu nog en dat is te merken. Er groeit Judasoor op de stam. Dat is een teken van verzwakking van de struik. Ik heb vorig jaar herfst wat beschadigde takken weggezaagd in de hoop dat het zou helpen. En het ziet er naar uit dat dat zo is: de ingekorte takken lopen uit. Er zit nog wel judasoor op één tak, maar die kan ik niet weg zagen.

Ik heb ooit een boekje met vlierrecepten bij de afgeschreven boeken van de bibliotheek gevonden. Vlier in de fles, heet het. Het boek begint met verhalen over de geschiedenis. De zwam op de Vlier, bijvoorbeeld, heet Judasoor omdat er een legende was dat Judas zich heeft opgehangen aan een Vlier nadat hij Jezus verraden had en de zilverlingen teruggebracht naar de tempel. De oren van Judas zullen tot in eeuwigheid door de wind beschuldigd worden van het verraad.

Er staat verder leuke recepten in het vlierboekje, zoals vlierchampagne, geroosterde lamsbout met een glazuur van honing en vlierbloesem, vlierbloesemwaterijs en gefrituurde bloesem. De natuur loopt een stuk achter door de lange winter. Ik zal dus geduld moeten hebben tot ik de bloesems kan gaan plukken.

Vorig jaar heb ik een recept van vlierbloesemchampagne uitgeprobeerd. Het is niet gelukt. Ik zal niet goed gezeefd hebben of het mengsel heeft te warm gestaan, want er kwamen een soort slierten in het sap. Het zullen wel schimmels zijn. Ik heb ook andere recepten geprobeerd. Ik weet alleen niet meer precies welke. En nu heb ik dus een fles met een drank die ik heb gemaakt van vlierbloesem. Ik heb alleen geen idee meer welk recept ik heb gebruikt.

Vanavond heb ik de fles open gemaakt om het resultaat van vorig jaar te proeven... Het is een soort limonade geworden met een heel klein beetje prik er in. Het is wel lekker, moet ik zeggen, maar ik zou het niet nog een keer kunnen maken.

donderdag 2 mei 2013

Eten als een Française

Mijn avondeten is er een stuk leuker op geworden. Kleine gerechtjes met veel smaak aan een stijlvol gedekte tafel. Ik heb er veel plezier in. Stijlvol leven is voor mij goed leven. Aandachtig eten, respectvol met ingrediënten  Ik word er erg tevreden van. Ik heb een paar maaltijden (of moet ik zeggen diners) opgeschreven.
De wortelsoep, die ik over had van een paar dagen eerder, maakte ik wat anders van smaak met harissakruiden. Daarna at ik een kikkererwtenschotel. Ik was van plan om de maaltijd af te sluiten met yoghurt met honing en walnoten, maar ik had geen tijd meer.  Ik had om half 8 een vergadering. Daar was een heerlijke notenkoek bij de koffie. Ook een prima toetje.

Een andere avond begon ik met een soep van witlof. In een klein pannetje bouillon kookte ik bouillon. Daar deed ik een struik fijngesneden witlof, een scheut melk en een handje bieslook bij. Toen de witlof gaar was, zette ik de staafmixer in de soep. Ik kreeg een heerlijk schuimende witte soep. Ik denk dat kaas er ook lekker door is, maar dan is het wel weer vetter. Mijn hoofdgerecht was een roerkakschotel van spitskool, roomkaas, kerrie, tijm en noten. En als nagerecht at ik een anijspannenkoekje. Dat recept had ik in een oud vegetarisch kookboek gevonden. De verhoudingen klopten niet, maar het is heel eenvoudig en lekker te maken. Je mengt gewoon wat volkorenmeel door een beetje melk en doet daar wat anijspoeder en wat suiker bij. Dat laat je een tijdje staan. Als het beslag te dik wordt, doe je er nog wat melk bij. Van dat beslag bak je kleine pannenkoekjes. Ik had dit keer iets teveel beslag. De pannenkoekjes die ik daar van gebakken heb, deden het prima als lunch de volgende dag, net als het restje van de witlofsoep.

Slasoep was een ander voorgerecht. Je maakt het op dezelfde manier klaar als witlofsoep. Ik at het bij Kamper steur: een gekookt ei in mosterdsaus met prei en aardappelpuree van één aardappel. Mijn toetje was een halve warme peer met kaneel en mascarpone. De andere helft van de peer ging in de koelkast en de volgende morgen at ik er yoghurt bij.

Het is rustgevend om uit mijn werk te komen en dan een tijd met eten bezig te zijn. Nu de hoeveelheden kleiner zijn geworden, moet ik wel anders gaan inkopen. Met deze porties wordt een spitskool of 500 gram broccoli bijvoorbeeld wel veel..... Gelukkig kun je er veel verschillende gerechten van maken, en bijna alle groenten kunnen op de één of andere manier wel in een soep. En die soep kan weer mee naar mijn werk voor tussen de middag.

woensdag 1 mei 2013

Luisterboeken

Mijn nieuwe ontdekking: het luisterboek. Heerlijk rustig op de bank met een kopje thee en dan ouderwets voorgelezen worden. Ik geniet ervan. Ik begon met Eten, bidden en beminnen van Elisabeth Gilbert, een soort spiritueel reisverslag langs Italie, India en Indonesië. Daarna werd het Een kleine geschiedenis van Amsterdam van Geert Mak aan me voorgelezen door de radiojournalisten van OVT van de VPRO. Het laatste voorleesboek is Vaslav van Arthur Japin. Een biografische roman over de beroemde danser Vaslav Niinsky.

Ik kan het iedereen aanraden. Ik zit dagelijks een uur in de auto. Daar laat ik me tegenwoordig ook voorlezen. Ik leen de boeken/cd's van de bibliotheek. Daar is zo'n voorraad, dat ik nog maanden vooruit kan. Mijn volgende boek is (hopelijk) To the lighthouse van Virginia Woolf en de radio-uitzendingen van OVT over Charles Darwin.