Pagina's

zondag 31 maart 2013

Als de lente buiten niet komt..

Nu de lente maar niet wil beginnen buiten, heb ik de lente naar binnen gehaald. Ik kocht een bos tulpen en hyacinten. Tot mijn verrassing kreeg ik er in de winkel nog een bos tulpen bij.

Ik had nog bloesemtakken, die ik van een vriendin heb gekregen. Gistermiddag kwamen studievrienden op bezoek en zij brachten nog meer hyacinten en ook een potje narcissen. Nu staat mijn tafel vol met lentebloemen, een heerlijk gezicht. Ik houd het nog wel een paar dagen vol.

zaterdag 30 maart 2013

Thuiskomen 2

Het werk aan het halletje heeft een tijdje stil gelegen. Ik was bezig met  een onderzoek naar een goede mat. Het leek me mooi om de hele vloer met één mat te beleggen. Maar dat was niet zo maar geregeld. Kant en klare matten zijn allemaal te klein. De vloer van het halletje is 1.32m bij 1.35m, en matten zijn vaak niet breder dan 90 cm, een enkele keer 1,20m. 

Ik liet een offerte maken bij een vloerbedekkingwinkel. Een droogloopmat kwam op € 235,00. Dan zou ik een schitterende mat hebben, die precies passend gelegd zou worden. Maar voor zo'n kleine oppervlakte vond ik het wel heel veel geld. Er waren wel goedkopere alternatieven, maar die vond ik niet mooi. De stuctuur van die vloerbedekking was we heel grof en de kleuren spraken me niet aan. 

Daarom heb ik besloten om de droogloopmat die ik nog heb, gewoon in het halletje te laten liggen en er vloerbedekking onder te leggen.  Ik moet rekening houden met het luik voor de watermeter. Minimaal één keer per jaar moet de vloerbedekking er uit omdat ik dan de stand moet opnemen. En de vloerbedekking moet tegen een stootje kunnen. Tegels zijn dan de handigste oplossing. Ik kocht 9 stevige, projecttapijtachtige tegels voor € 2,00 per stuk. 

Nu zijn in de oud huis de muren en de hoeken bijna nergens helemaal recht. In het halletje was dat ook zo. Het verloop van was ongeveer 1 cm per tegel. Ik moest dus alles schuin afknippen. Het is gelukt, niet overal helemaal perfect, maar goed. Het is mijn vak ook niet. Ik ben tevreden met het resultaat: het ziet er een stuk warmer uit. 

Ik heb intussen ook een kapstok gevonden. Ik had een plan om er één te laten maken, maar deze vond ik leuk en passend bij het huis. Ik laat hem ophangen door mijn timmervrouw. Ik kan wel boren, maar iets waterpas ophangen is niet mijn sterkste kant. Binnenkort maak ik een afspraak met haar voor een serie klusjes. Dan gaat de kapstok ook aan de muur. Intussen heb ik ook een borstel voor de brievenbus geschroefd, maar dat is geen onverdeeld succes. De brievenbus is erg stroef en daardoor steekt de postbode mijn post nog wel eens tussen de borstel en de deur. Daar moet ik nog maar eens op studeren. 

In ieder geval ga ik nu verder met het maken van het prikbord dat ik aan de muur wil hebben. Midden in het prikbord wil ik de kalligrafie van Thich Nhat Hanh: Ik ben aangekomen, ik ben thuis, en daar omheen plaatjes die betekenis voor me hebben en me doen denken aan de mensen die me dierbaar zijn. Wordt vervolgd....

Mijn vorige verhaal over het halletje vind je hier


vrijdag 29 maart 2013

Plezier uit de kringloop

In maart heb ik weer het één en ander op de kop getikt in de Terre des Hommes winkel. Waar een vrijwilligersbaan al niet goed voor is.

Ik kocht voor mezelf een mooi auberginekleurig jasje. Het glanst een heel klein beetje en staat mooi bij een lichtgrijs jurkje dat ik heb. Binnenkort heb ik een diner. Daar kan ik feestelijk gekleed naar toe voor een klein prijsje, het jasje heeft een 'tweede leven' en ons project in Kenia weer extra geld.

Mijn broer is in april jarig. Ik kocht voor hem een boekje met wandelingen met wandelingen in een klein kartonnen doosje. Het is niet zo groot en kan makkelijk met de post mee. Mijn broer is een fanatiek wandelaar (3 x Santiago). Deze wandelingen in Nederland zijn ministukjes voor hem. Ik denk dat hij het wel erg leuk vindt. Mijn zus is dol op historische films en series. Ik zag een BBC-serie over een ziekenhuis. Het zei me verder niet zoveel, maar ik dacht dat zij het wel zou waarderen. Ik heb ook haar gebeld, en ja, ze wilde de DVD graag hebben.


Mijn collega is een fan van John Grisham. Zijn thrillers staan met regelmaat in onze winkel. Onlangs waren er zes verschillende titels. Ik heb hem gebeld en het bleek dat hij drie boeken nog niet had. Ik heb ze meteen voor hem gekocht: kan hij weer even vooruit.

Voor mezelf kocht ik nog een lichtblauwe weekendtas. Ik vond de kleur erg mooi en ik was al langer op zoek naar zo'n tas. Het liefst zou ik er een van leer heben, maar zijn nogal aan de prijs (ik zag er één voor € 199,00, dat is iets meer dan de €4,75 die ik nu heb betaald) en voor die paar keer vind ik dat wel wat overdreven.

Andersom werkt het ook. Een collega van mij is een verwoed verzamelaar van boeken. Eens in de zoveel tijd moeten er toch boeken weg. Hij legt die dan op een tafel bij ons in de gang. Iedereen die wil, kan gratis een boek meenemen. Er lag een mooi boek bij. Het ging over een familie in Japan. Het zag er nog heel goed uit en dus heb ik het meegenomen voor de winkel. Zaterdag weet ik of het al verkocht is... ik ben benieuwd.

donderdag 28 maart 2013

De tuin in???

Steeds even een half uurtje = in een week een groot deel van de tuin op orde. Dat hoopte ik tenminste, maar toen kwam de regen, de sneeuw en de regen en de vorst, en de sneeuw en de regen en de vorst. Ik ben nog steeds niet veel verder gekomen.

Toch is de tuin een enorm genoegen: de sneeuwklokjes in de potten, de opkomende tulpen en het voorzichtige eerste groen. Dat is toch verbazend dat planten groeien terwijl het zo koud is. Mijn sneeuwklokjes zijn we heel klein. Ik kocht ze aan het einde van het seizoen, heel veel voor niet al teveel geld. Dat zie je dus toch terug. Ik had er ook een paar in een pot gedaan voor mijn broer. Hij zei me dat er een bloem uitgekomen was en dat een ander steeltje een voorstel deed van iets dat op een bloem leek. Tja... de natuur kan eigenzinnig zijn. Ik hoop dat ze het volgend jaar beter doen, als ze een tijd hebben kunnen rusten in de aarde.

Een beetje bezorgd ben ik onderhand wel over de bonen. De doperwten (en ik ben dol op verse doperwten) en de peulen moeten toch voor half april wel de grond in. En ik heb niet elke dag de tijd om ze te poten. We moeten nog maar afwachten of me dat zal gaan lukken. Ik had mijn hoop gevestigd op het paasweekend: lekker spitten, bemesten en zaaien, maar het zit er waarschijnlijk niet in.

Voorzaaien kan natuurlijk wel. Daarvoor kreeg ik een leuke tip: Eierschalen gebruiken als plantpotjes. Je kunt ze gewoon als een geheel in de grond zetten. De schalen vergaan in de grond en voegen dan gelijk ook kalk toe. Als vegetarier eet ik nogal eens een eitje. De afgelopen weken heb ik de eieren zo gebroken dat ik een plantpotje over hield. En de plantpotjes passen precies in de eierdozen. Dat ziet er mooi en geordend uit. Ik kocht een kant en klare salade in een plastic bak. Ik heb er last van dat er zoveel plastic weggegooid wordt. Ineens bedacht ik dat ik deze bak als een kleine kas kan gebruiken. Maar eens zien of dat gaat werken.

Ik blijf ook gewoon binnen zaaien: Rucola, Mizuna, postelein en andere minisla. Heerlijk als extra bite op een boterham, door de pasta of in een omelet. In de winter ging het heel langzaam met de binnenhuissla: het is overdag koud in mijn huis en het was toch vaak te donker. Nu gaat het al een stuk beter.


De Mizuna, die ik mee heb genomen uit Japan.

woensdag 27 maart 2013

Het goede doel van maart

Op een koude winteravond in de laatste week van februari kwam er een meisje aan de deur. Ze wilde geld ophalen voor Stichting Vluchteling. Die stichting heeft een pakketje eten ontwikkeld, dat heel eenvoudig warm kon worden gemaakt en heel voedzaam was. In vluchtelingenkampen wordt het veel gebruikt. Of ik daaraan mee wilde betalen. Ik vond dat een goed idee, een mooie besteding van mijn goededoelengeld van maart.

Ik vroeg haar binnen omdat het toch wel heel erg koud was. Ik waardeer het dat ze de straat op gaat in die kou. Het schijnt dat de wervers een deel van de opbrengst mogen houden. Ik hoor dat als een gerucht. Ik weet niet of het waar is, maar het verklaart de motivatie. 

Ik kreeg een formulier om in te vullen. Dat gaf wat verwarring. Ik wilde echt maar 1 keer iets geven, geen vaste donateur worden. Dat kon niet, volgens het formulier. Je kunt alleen een machtiging geven voor een vast bedrag per maand. Als ik er vanaf wilde, moest ik daarover een bericht sturen.Op het formulier staat een adres en een telefoonnummer dat ik kan gebruiken om mijn bijdrage direct weer stop te zetten. Inmiddels heb ik een mail gestuurd waarin ik heb uitgelegd dat het echt een gift voor één keer was. 

Het betekent dus wel dat ik iets extra's moet doen om te zorgen dat ik betaal wat ik wil betalen. Vermoedelijk halen organisaties extra geld binnen met de vergeetachtigheid van mensen. Daar spelen ze op in, en ik erger me daar wel een beetje aan. Dit keer geef ik wel, omdat ik het een goed initiatief vind. Maar vanaf nu doe ik niet meer mee aan dit soort akties. Ik kan zelf genoeg fondsen vinden om te steunen. 

dinsdag 26 maart 2013

Bijbels museum

Mijn zus had gevraagd of ik mee wilde naar een tentoonstelling in het Bijbels Museum in Amsterdam. Er was daar een tentoonstelling met de titel Divine surprise; Het vrouwelijke in God. We gaan graag samen op pad en we hadden elkaar al lang niet gezien. Een goede reden dus om weer eens af te spreken. Zaterdagmiddag ging ik naar haar toe. Ik kwam rond etenstijd aan. Ze had een heerlijke courgettesoep gemaakt en een risotto met groenten. Er was een lekker wijntje bij. Precies de goede basis voor een avondje bijpraten met haar en haar man.

Zondag, na het maken van de WC-matjes, vertrokken we naar Amsterdam. Dat verliep ook allemaal prima.
Het Bijbels museum zit in een prachtig pand aan de Herengracht. We waren vooral erg onder de indruk van het trappenhuis. Van de receptioniste begrepen we, dat het museum meer aandacht wil gaan geven aan de schoonheid en de geschiedenis van het pand. Dat is een heel goed idee.


Ik was ook erg onder de indruk van de tuin. Een mooie serene symmetrische invulling. Het viel ons op, dat er nog ijs op het water lag. Op 24 maart!

De tentoonstelling bestond voor het grootste deel uit beeldjes van godinnen. Vruchtbaarheid, bemiddeling, geheimen, dood, het zijn de taakvelden die meestal bij godinnen terecht komen. De toelichtende teksten legden de link naar de godsdiensten die er nu nog zijn. De katholieke heilige Maria heeft bijvoorbeeld de bemiddelingstaak gekregen, die godinnen in de oudheid hadden.

 Dit was beslist het mooiste beeldje van de tentoonstelling. Wat een prachtige eenvoud! En wat een mooie uitdrukking op haar gezicht.

Toen we achter een pot Earl Greythee naar de tuin zaten te kijken, kwamen mijn zus en ik tot de conclusie dat we de titel van de tentoonstelling niet helemaal vonden passen. Het gaat niet om het vrouwelijke in God, maar over vrouwelijke goden en de taken die zij toebedeeld kregen. Dat het merendeel van de goddelijke taken in het christendom uiteindelijk in een God worden verenigd, kan niet betekenen dat die godinnen in de beleving van degenen die hen vereerden een vrouwelijk onderdeel waren van een mannelijke godheid.

We vonden het overigens geen halszaak, en gingen naar de museumwinkel. Daar troffen we een mooie collectie kaarten en boeken. Mijn zus kocht de catalogus van de tentoonstelling. Ze is docente levensbeschouwing en zag veel lesmateriaal in de tentoonstelling. Ik kocht een levensbeschrijving van de stichter van het museum en een kaart voor een vriendin, die een collectie beeldjes van vruchtbaarheidsgodinnen heeft. Toen we verder rondkeken, zagen we een boek over de spirituele tuin. Dat krijg ik nu van mijn zus voor mijn verjaardag. Helaas duurt het nog even tot ik jarig ben, maar het is een leuk vooruitzicht. Ik was al van plan om mijn tuin betekenis te geven en ik denk dat het boek daar een goede inspiratie voor kan zijn.



maandag 25 maart 2013

Hergebruik (een beetje anders)

Een tijdje geleden schreef ik over het hergebruik van de grand foulard die op mijn bank heeft gelegen, maar die ik niet meer schoon kreeg. Ik wilde sloffen en pannenlappen maken. Afgelopen week had ik ineens een ander idee. De vloer van mijn wc is erg koud. En dan vooral 's nachts, als ik met mijn blote voeten op de tegelvloer sta. Ik kan natuurlijk kleedjes kopen voor de wc, maar die kosten ongeveer € 15,00 per kleedje. En je moet er toch minimaal 2 hebben: één op de vloer en één in de was. Bovendien is er dan weer een verzameling grondstoffen nodig om de matjes te maken, terwijl ik me realiseerde dat ik de grondstof al in huis heb.

Ik heb dus vier matjes geknipt van een deel van de grote lap. Ze zijn niet allemaal gelijk, maar doen het uitstekend op mijn vloer. Ik dacht dat ik de randen wel zou kunnen afweken me een paar avonden festonsteken, maar dat lukte toch niet goed. Ik ben niet zo'n ervaren handwerkster, dus het zag er al met al wat rommelig uit. Dat betekende dat de matjes mee moesten naar mijn zus. Zij heeft een fenomenale naaimachine met allerlei mogelijke randsteken. In een paar minuten had zij keurige randen gezigzagd aan mijn kleedjes. 

Inmiddels ben ik weer thuis en ligt het eerste kleedje al voor de WC. De stof golft een beetje aan de zijkant, maar dat vind ik geen probleem. Ik neem aan dat dat wel weg trekt. Ik heb warme voeten, en daar gaat het om.




vrijdag 22 maart 2013

Bankzaken en duurzaamheid

Ik zat een kopje koffie te drinken in een cafe. Daar viel mijn oog op een Vrij Nederland van een paar weken geleden met een artikel over het functioneren van de ASN-bank. Doordat de ASN een onderdeel is van SNS reaal, zijn er nogal wat twijfels over het duurzaamheidsgehalte van de bank. Ik bankier bij ASN, juist vanwege de duurzaamheid. 

Nu is het zo, dat veel van de investeringen van de ASN in hypotheken van SNS zitten. Volgens de woordvoerder van de bank, vat ASN duurzaamheid anders op dan alleen milieu. Rechtvaardigheid valt er volgens hen ook onder. Het zou gaan om het verstrekken van kleine hypotheken, die mensen met een kleine beurs in staat stellen een huis te kopen.

De bank werd vergeleken met Triodosbank. Daar werken, volgens het artikel in Vrij Nederland, 4 keer zoveel mensen dan bij ASN. Triodos heeft daarmee ook 4 keer meer mogelijkheden om groene fondsen te vinden en te controleren. Bovendien zijn ze zelfstandig. Het is toch een beetje de vraag hoe duurzaam dat een hypotheek is en hoe duurzaam ASN kan blijven onder de vleugels van SNS. Daar staat tegenover dat  ASN een van de meest transparante banken is in Nederland. Dat vind ik ook wat waard.

Voor mij als consument blijft het lastig om goed zicht te krijgen op duurzaamheid. Dat geldt niet alleen voor bankzaken. Er zijn schandalen genoeg, die duidelijk maken dat je nooit zeker weet of je krijgt was je beloofd wordt. Over voedsel en groene energie is de laatste maanden genoeg in het nieuws geweest om te laten zien dat het verhaal vaak mooier is dan de werkelijkheid. Daarbij wil ik niet zeggen dat er altijd boze opzet in het spel is. Soms willen bedrijven meer dan er kan. En ik kan niet veel meer doen dan de gunstigste keuze maken en hopen dat ik op de lange termijn niet teleurgesteld raak.

donderdag 21 maart 2013

Stomen

Een tijdje geleden werd ik wakker met steken bij mijn rechteroor. Omdat ik dat nog nooit had gehad, heb ik een bezoekje gebracht aan de huisarts. Ik kwam terecht bij de nurse-practitioner, die me vertelde dat ik vocht achter mijn trommelvliezen heb. Ik heb vaak ontstoken gezichtsholtes en gezwollen lymfeklieren. Kennelijk kon het vocht daardoor niet goed weg. Ze schreef me voor dat ik een week neusdruppels moest gebruiken. Nou vind ik dat niks: het is behoorlijk scherp en pijnlijk. Daarom kreeg ik kinderneusdruppels, die zijn maar half zo scherp.

Het sprayen hielp even, maar als snel had ik weer last van steken bij mijn oren. Dit keer had ik ook weer pijn in mijn gezichtsholtes. Dus: terug naar de dokter. Zij adviseerde me om zwaardere neusspray te gebruiken: met een heel klein beetje prednison. Als dat niet zou werken, moest ik een operatie aan mijn neus overwegen. Ik ken diverse mensen die zo'n operatie hebben gehad en de uitkomsten zijn, op z'n zachtst gezegd, matig. Daar had ik dus beslist geen zin in.

Een van de leden van mijn Sangha vertelde dat zij ooit een mengsel had van etherische oliën waarmee zij stoomde als haar holtes vol zaten. Zij had er veel baat bij gehad. Toen het flesje leeg was, heeft ze het zelf nagemaakt. Ze mailde me de samenstelling:
- 2 delen pepermunt
- 1 deel anijs
- 2 delen venkel
- 2 delen eucalyptus
- 3 delen melisse

Met dat lijstje ging ik op zoek. Eucalyptus had ik nog in voorraad, de andere oliën niet. In de winkel vond ik pepermunt, anijs en venkel, maar geen melisse. Ik was er al voor gewaarschuwd dat dat moeilijk te vinden was. Nu kreeg ik te horen dat het erg  duur is om te maken, dus ook duur om te kopen, dus verkoopt het slecht en dus is het uit de handel genomen. Wel wonderlijk. Melisse is toch niet echt een zeldzame plant. Het mengsel schijnt ook goed te werken zonder melisse. Ik kocht overigens Japanse pepermunt. Die heeft een heerlijk zachte geur, die eerder doet denken aan die zachte pepermuntkussentjes dan aan Wilhelminapepermunt. Met 40 druppels pepermunt, venkel en eucalyptus en 20 druppels anijs was het flesje vol. Ik heb flink geschud met het flesje, dus nu moet het goed zijn.

Het wordt hopelijk snel lente. Dan is het risico op verkoudheid en andere narigheid wat kleiner. Ik ga toch de komende tijd stomen met dit middeltje. De ontsteking is nog steeds niet weg en volgens mij zit het vocht ook nog steeds achter mijn trommelvliezen. Eens kijken of ik het met natuurlijker middelen kan verhelpen. In ieder geval ruikt het mengsel heerlijk, dat maakt het stomen vast heel prettig.

woensdag 20 maart 2013

Lente












Volgens het KNMI begint vandaag de lente. Tot nu toe is het vooral een hoopvolle gedachte, want veel lente is er nog niet te voelen. Te zien is het natuurlijk wel. Elke morgen doe ik vanuit mijn bed mijn gordijn open en geniet ik van het daglicht. En elke avond als ik thuis kom, besef ik dat de winter bijna voorbij is omdat het nog licht is. Het komt vast binnenkort in orde met de warmte. Ik geniet nu eerst maar van het idee van de komende lente. En hoe kan dat beter dan met de kunst.

Eén van mijn lievelingsgedichten heet Lente. Het is van Ida Gerhardt:

Voorzichtig beginnen te spelen
binnen een groenende koelte,
de bloemen met name te groeten
en van het hart te onstluiten
aarzelende kamers.
Het brood met elkander te delen,
de koele beekval te voelen.
En in de avond te wachten
de bevende vlinders: 
de kamperfoelie gaat open.



dinsdag 19 maart 2013

Retraite

Het is wens nummer 9 van dit jaar: ik wilde een retraite meemaken. Compassie, daar ging de retraite over. Compassie is de keerzijde van liefdevolle vriendelijkheid. Als je jezelf steeds beter leert accepteren, wordt acceptatie van het negatieve veel makkelijker, en kun je liefdevoller zijn naar anderen.

Compassie en liefdevolle vriendelijkheid  zijn voor mij de mooiste onderdelen van het Boeddhisme. En eigenlijk zie je compassie ook in het Christendom. Ik leerde als kind dat Jezus zei: 'Wie zonder zonden is, werpe de eerste steen.' Het is een verhaal over de kerkelijk leiders, die Jezus confronteren met een vrouw die vreemd is gegaan. Ze daagden hem uit tot wreedheid, want overspel moest gestraft worden met steniging. Jezus' antwoord in dit verhaal is een voorbeeld van compassie: Als je weet wat je eigen worsteling is, en je accepteert die, is het veel makkelijker om liefdevol te zijn naar anderen. Ongetwijfeld zijn dergelijke verhalen ook in andere religies te vinden.

De zaterdag ging over de liefde voor mezelf. Wat gun je jezelf, wat accepteer je? Hoe ben je mild voor jezelf? De metta meditatie biedt zinnen aan als aanknopingspunt.
- Ik gun mezelf dat ik me veilig voel
- Ik gun mezelf dat ik gezond ben
- Ik gun mezelf dat ik ontspannen kan leven
- Ik gun mezelf geluk.
Er zijn veel varianten op deze wensen. Mooie omkering van de gebruikelijke hardheid, die veel mensen voor zichzelf hebben. Ik ook. De meditatielerares vroeg steeds: 'Als iemand in jouw omgeving zichzelf zou verwijten wat jij jezelf verwijt, wat zou je dan tegen die persoon zeggen?" Daar sloot ze mooi aan bij de gewoonte van veel mensen om harder te zijn voor zichzelf dan voor anderen. Ik ook. Je zou jezelf best wat meer beschutting mogen bieden.


Tijdens een loopmeditatie kregen we het advies om 1 zin uit te kiezen, en daar aandacht aan te geven. Dat lukte een tijdje, maar de gedachten boden zich als snel weer aan: de planning van volgende week, een cadeau voor een verjaardagsfeest, een gesprek dat ik gevoerd had. En dat zijn alleen maar de gedachten die in me werkelijk bewust was, want vaak reutelen gedachten gewoon door. Vooral de planning van de komende tijd nam veel plaats in. Ik moest er na een tijdje om lachen. Als ik mijzelf wil accepteren, zal ik juist die planningsgedachten moeten accepteren, omdat ze bij mij horen. 

Als het eenmaal lukt om ontspannen te zijn tegenover de gedachten die altijd weer opkomen tijdens een meditatie, worden ze vaak iets minder dominant. Dan komt er ruimte voor de meditatie, voor de stilte of voor dat ene dat de aandacht vraagt: 'ik wens mezelf het goede'. Toen ik in dat stadium gekomen was, buitelden de goede wensen over elkaar heen. Er is zoveel goeds dat je jezelf kunt toewensen. Ik stond een tijdje stil en liet de wensen komen. Daarna liep ik weer verder met de wens waar ik mee begonnen was.   

Het was mijn eerste retraite en het was de bedoeling dat ik twee dagen mee zou doen. Dat heb ik uiteindelijk niet gedaan. Na een dag, dat is ruim 5 uur mediteren en de rest van de dag doorbrengen in stilte, had ik even genoeg. Na het avondeten moest ik ook echt even naar buiten om te bewegen! Zoveel stilte en rust is niet niks. Ik verlang er al heel lang naar, maar zal er nog aan moeten wennen. Dat zal in de loop van de jaren wel komen.

maandag 18 maart 2013

Aandachtig eten

Het gebeurt me regelmatig dat ik op mijn werk snel even tussendoor een hapje eet. Niet echt de tijd neem voor mijn lunch. Gezond is het niet. Daarom heb ik besloten dat ik aandachtiger wil eten. Op de site van de Stichting Leven in Aandacht staat een overdenking die voor het eten gelezen kan worden:
  • Dit voedsel is een geschenk van de hemel, de aarde, talloze levende wezens en veel hard en liefdevol werk
  • Laten we eten in aandacht en dankbaarheid om zo het waard te zijn dit voedsel te ontvangen
  • Mogen we onze onheilzame mentale formaties herkennen en transformeren, speciaal onze hebzucht
  • Laten we alleen dat voedsel tot ons nemen dat ons werkelijk voedt en ons gezond houdt
  • We nemen dit voedsel aan om ons broeder- en zusterschap te voeden, onze Sangha te bouwen en ons ideaal te voeden om alle levende wezens te helpen.
Het bevalt me goed om deze tekst (die ik achterin mijn agenda heb geschreven) te lezen voordat ik ga eten. En het maakt me nog meer bewust van het belang van gezond eten. De laatste overdenking past niet zo als je alleen eet, zo lijkt het. Toch gebruik ik hem om me verbonden te voelen met mijn Sangha.

donderdag 14 maart 2013

Brussel

Afgelopen dagen was ik in Brussel. Er was daar een conferentie waar ik een voordracht heb gehouden, gerelateerd aan mijn werk. Een dag lang was ik samen met mensen die geinteresseerd zijn in hetzelfde als ik. Praten over geschiedenis, ik doe het graag. Ik had besloten om een dagje langer te blijven en wat rond te kijken in de stad.

Het was een heel betaalbaar reisje, al met al. De treinreis werd betaald door mijn werkgever. De trein deed ik dus zo goedkoop mogelijk. Ik schrok van het verschil. Een enkele reis met korting in Nederland in een gewone trein is 30,40. Als ik met een hoge snelheidslijn zou gaan, moest ik op sommige momenten meer dan 90,00 betalen. Van dat verschil kun je bijna een hotelkamer huren. Het hotel voor de eerste nacht was geboekt en betaald door mijn gastheer en prima in orde. Er was een klein minpuntje: ze vergaten mijn wake-up call. Ik had geluk dat er een autoalarm af ging, anders had ik me verslapen. 

Na een lange dag vol verhalen ben ik naar mijn tweede hotel gegaan. Dat had ik zelf geboekt. Het was goedkoper, eenvoudiger, maar nog steeds heel acceptabel. De receptionist was erg attent. Toen ik hem vertelde dat ik nog nadacht over wat ik zou gaan doen, draaide hij zich om naar de kast achter hem en gaf  mij een agenda van de activiteiten van deze week.

Op mijn kamer gekomen, snuffelde ik er even in en kwam ik een concert tegen van de tenor Christoph Pregardien. In het Munttheater. Leuk, het is de plek waar de Belgische Revolutie tegen Nederland begon in 1830. Althans, zo gaat het verhaal. Ik bracht snel een bezoekje aan de biertempel, voor een biertje in een beugelflesje. Dan had ik toch iets te drinken in mijn hotelkamer na het concert. En daarna vond ik een restaurant, waar ik een heerlijke groentelasagne bestelde. Het concert begon om 8 uur, dus ik moest een beetje voort maken.

In het theater liet ik me adviseren door de dame achter de kassa om een goed plek te vinden. Voor een tientje kwam ik op het derde balkon terecht. Ik had prima uitzicht op het toneel en zat tevreden rond te kijken en te wachten, tot iemand van het personeel van het theater de mensen van het derde balkon kwam uitnodigen om naar de parterre te gaan. Er waren daar nog veel stoelen leeg. Dat is niet zo'n leuk gezicht vanaf het podium. Ik ging er behoorlijk op vooruit en genoot van het concert.

De volgende morgen lag er sneeuw, veel sneeuw. Ik ging eerst, glibberend en schuivelend, naar een koekjeswinkel en daarna opnieuw naar de bierwinkel. Dit keer wilde ik bijzondere biertjes uitzoeken die ik in Nederland niet kan krijgen. Ik koos 6 flesjes uit. Wat abdijbier, honingbier, 'hobbybier' van de hopjutters, en triple. Het was een heel gesjouw om dat mee naar huis te krijgen, maar het is gelukt. Nu staan de flesjes te wachten op een 'proefmoment'.


Ik besloot om naar het Paleis voor de Schone Kunsten te gaan, voor een tentoonstelling over Antoine Watteau. Hij was de schilder van het fete galante, de idyllische afbeeldingen van elegante jonge mensen in de natuur of met muziekinstumenten. Het wase een leuke tentoonstelling. Er was muziek uit de tijd te horen op een aantal koptelefoons en in een zaal waren alle instumenten die op de schilderijen voor komen geexposeerd. Er hingen ook schilderijen die als inspiratie hadden gediend voor de schilder, onder andere een prent van Rembrandt.





 Na het museum heb ik nog de Grote Zavelkerk bekeken en tegenover de kerk gelunched bij een biologische bakker. Toen werd het wel tijd om naar de trein te gaan. Op de radio waren de berichten van de vertragingen door sneeuwval. Ik had 2 uur speling in mijn planning, dus het moest wel goed komen. Op het station werd duidelijk dat internationale treinen voorrang hebben. Ik had dus wel vertraging, maar niet zo erg ik gevreesd had. Ik heb lekker zitten lezen in de trein. Het boek van Herta Muller, Ademschommel, heb ik uitgelezen. Ik had mijn koekjes en thee en een lekker stokbroodje. Daarmee was het een lange, maar prima reis naar huis. Heerlijk om even weg te zijn!


vrijdag 8 maart 2013

Voorraad

Ik ben een verzamelaar. Niet van lucifersdoosjes of postzegels, daar heb ik nooit iets van begrepen. Nee, ik heb een grote voorraad eten in huis. Het is eigenlijk te veel. Een hele kelderkast vol. Maar toen ik een tijdje geleden ziek was, bleek het toch wel heel handig. Ik heb de hele week uit de voorraad gegeten. Dan moet ik er wel eerlijk bij zeggen dat ik net nieuw brood in huis had gehaald. Anders was het lastig geworden. Hoewel.... ik heb ook nog bakbroodjes.

Toch wil ik de voorraad iets kleiner maken. En dan is er maar 1 oplossing: niet meer aanvullen en beginnen met opeten. Ik geloof bijvoorbeeld dat het niet echt nodig is om meer dan 1 soort pasta in huis te hebben. Sterker nog, ik zou mijn pasta beter zelf kunnen maken. Het is ook een beetje overdreven om bulgur, gierst, couscous én quinoa te hebben, of drie soorten rijst en drie soorten linzen. Tja, die staan (of stonden) echt in mijn kast. Inmiddels heb ik nog twee soorten rijst: zilvervlies en risotto. Dat moet kunnen. En twee soorten linzen Le Puy en rode linzen. Ik ga de komende tijd maar wat meer uit de voorraad eten.

Dat betekent dat ik gerechten zal maken met gierst en bulgur. Laat ik nou net het prachtige kookboek Veg! van Hugh Fearnley Whittingstall geleend hebben van de bibliotheek. Toen ik het boek zocht in de catalogus, zag ik dat ze het niet hadden. Daarom heb ik een mailtje gestuurd. Ik vroeg de bieb om het boek aan te schaffen en verwees daarbij naar het prachtige programma, waar ik het hier al vaker over heb gehad, River Cottage Veg. Ik kreeg al snel een berichtje terug dat ze het zouden gaan bestellen. Toen ik een paar weken later opnieuw zocht, bleek dat het boek intussen in de verzameling was opgenomen. Ik moest het boek alleen wel reserveren en daar was ik nummer 3 in de wachtrij. Toch leuk om te weten dat mijn suggestie zo'n uitleensucces is. In het boek Veg! staan een paar prachtige recepten met gierst en linzen. En ik kwam er achter dat je het prima door de soep kunt doen in plaats van bijvoorbeeld vermicelli. 

Andere overvloed in mijn voorraad is niet te voorkomen, vind ik. Ik heb bijvoorbeeld een paar keer per jaar een stukje foelie nodig of een enkele keer wat steranijs of laos. Dan heb ik dat dus in huis. Zo heb ik nog veel meer kruiden en flesjes olie. Ooit kocht ik een aantal ingrediënten voor een Chinese maaltijd. Gelukkig blijven die lang goed. Maar ik moet er toch maar eens kritisch naar kijken. Een keertje vaker chinees eten is niet verkeerd. Voor de bietensoep van afgelopen week had ik nog wel meer voorraad moeten hebben (!)

Waar ik wel eens de fout in ga, is dat ik vaak iets koop in de overtuiging dat ik een voordeeltje behaal. Zo kocht ik een tijd geleden twee enorme potten olijven. Ze staan er nog, want ik mijn eentje eet ik die niet, althans niet in die hoeveelheden. Waarom kocht ik ze? Het zijn mooie potten en ik dacht dat ik een goede tapenade zou kunnen maken voor een feestje. Tja, grote ogen en een kleine maag. Ik trap, net als iedereen, zo nu en dan in de verkooptrucs van de supermarkt. Ze zijn er erg goed in, dat blijkt wel. 

In ieder geval wil ik niets weggooien. Er wordt al zoveel eten weggegooid. Daar doe ik liever niet aan mee. Toch maar weer eens door de kelderkast voor mijn volgende maaltijd.

donderdag 7 maart 2013

Biet, biet, biet

Dit jaar is het eerste jaar dat ik veel bewaargroentes heb. Ik kocht ze in de Noordoostpolder in het najaar. Nu hebben de groenten van alles meegemaakt in mijn schuurtje. Eerst hadden ze het te warm en begonnen ze uit te lopen. Daarna vroor het dat het kraakte, de groenten ook. Het was de eerste keer dat ik bevroren wortels zag. 

Afgelopen weekeinde stapte ik het schuurtje binnen om een paar bietjes te pakken. Er bleek schimmel op de buitenkant te zitten. Niet goed! Gelukkig kon het er makkelijk af, samen met de laag aarde die nog op de bieten zat. Het betekende dus dat ik aan de slag moest met de bieten. Ik vulde mijn grootste pan met alle bieten waar schimmel op zat en goot de pan vol water. Daarna maakte ik biet voor biet heel grondig schoon en zette alles op het gas met nieuw, schoon water. 

Bietensalade
Toen kwam de vraag: wat maak ik met al die bieten. Het eerste boek dat ik raadpleegde was Veg! Daarin stond een linzen-bieten-fetasalade. Lekker makkelijk: geraspte biet, gekookte Le Puy linzen (in bouillon met laurierblad en peterselie) en blokjes feta mengen met wat olijfolie en balsamicoazijn. Het is een heerlijk gerecht. Ik had ook niet anders verwacht van dat mooie boek van River Cottage. Ik maakte gelijk een tweede portie om als salade mee te nemen naar mijn werk. En het kookwater, de bouillon dus, ging in een mok mee naar de kamer. Terwijl ik dit typ, neem ik zo nu en dan een slokje. Prima, en heel geschikt voor een snel gerecht in een drukke week. Als de bietjes tenminste al gekookt zijn. 

Bietensoep
Mijn volgende boek was Het gouden vergeten groentenboek van Marianna Buser. Daarin staan mooie bietenrecepten. Ik koos voor Russiche bietensoep. Maar goed, ik had niet alle ingrediënten in huis. Het is dus een variant op de bietensoep geworden. Ik raspte twee bieten, snipperde een ui, sneed 200 gram spitskool fijn en twee wortelen in plakjes. De spitskool was in het recept witte kool en de wortels peterseliewortel. De groenten ging samen in de pan met een liter water, een bouillonblokje, een laurierblad met een kruidnagel er in (de laatste was een vervanging van kruidnagelpoeder) wat gemberpoeder (ipv verse gember) nootmuskaat en peper. Ik nam mierikswortelpoeder in plaats van mosterdpoeder en thijmazijn voor rode wijnazijn. 
Het is mijn bedoeling om de soep in te vriezen en een klein beetje in te maken. Met de rode kool is het ook gelukt. Die heb ik afgelopen zondag opgegeten. Hij smaakte nog prima. Ik ben benieuwd of het lukt. Inmaken is altijd beter dan invriezen omdat het geen stroom vraagt. Nu staat de soep eerst af te koelen in bakjes op het bankje naast de keukendeur. Ik heb een beetje geproefd. Ik vind dat ik iets te ruimhartig ben geweest met de nootmuskaat. Tja, dat raspen is ook zo leuk....

Ik heb nu nog 7 gekookte bieten over. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik twee bietjes heb weggegooid. Die waren echt niet goed meer, helaas. De heerlijke salade bracht me op het idee om en variant te maken van bieten op zuur. Ik houd niet van zuur, maar als ik balsamicoazijn gebruik, is het misschien goed te doen. Dan kan ik ze zo uit het potje mengen met linzen en feta. Ik hoef dan alleen nog maar een beetje olie toe te voegen. Even snuffelen in mijn collectie inmaakboeken.

Het is koud genoeg buiten om de bieten nog een nachtje goed te houden. De bietenkoekjes van Marianna Buser lachten me ook toe van de pagina. Maar goed, het is even genoeg. Morgen is er weer een dag. 

woensdag 6 maart 2013

Boeddhistische bioscoop

Dit weekend was het Boeddhistisch filmweekend in het Noorden. Ik had een kaartje gekocht voor de zondagmorgen. Ik had wel meer films willen zien, maar ja: ik moet toch op zaterdag mijn boodschappen kunnen doen en 's middags stond ik in de winkel. Zondagmiddag wilde ik rustig aan doen. Daar zijn mijn weekenden ook een beetje voor....

Ik koos voor het ochtendprogramma omdat er een film werd gedraaid over koken en Zen. Ik was nog nooit bij het Prinsentheater geweest. Het gebouw stond in de volle zon. Wat mooi. Binnen was de zaal prachtig ingericht. Onder het filmdoek stond een Boeddhabeeld met bloemen er omheen en ook aan de zijkanten van de zaal waren nissen met passende beelden. Heel mooi gedaan door de organisatie, heel stijlvol.

De eerste film ging over de vredesbeweging in Birma (Myamar). In de hoofdrol vertelde een oud-soldaat zijn verhaal. Hij was jong in het leger gegaan, gedwongen door de armoede in zijn familie en het gebrek aan werk. In het leger maakte hij vreselijke dingen mee, waarvan hij er gelukkig maar een paar vertelde. Iedere oorlog heeft die elementen: vernedering, verkrachting door en de indoctrinatie van de soldaten. Hij durfde niet met zijn medesoldaten te praten omdat het nooit duidelijk was wie er bij de inlichtingendienst zat. 

Op een bepaald moment werd hij ingezet als levende mijnenveger. Hij moest in een veld de mijnen onschadelijk maken, een feitelijk doodvonnis. Vlak voordat hij daaraan begon, sloeg er een granaat in die hem levensgevaarlijk verwondde. Na een aantal operaties werd hij met een klein pensioentje naar huis gestuurd. In de jaren die volgden kwam hij als studerend tot het inzicht dat de dictatuur nooit vrede zou kunnen brengen. 

De ene helft van zijn lichaam was hij verloren aan de oorlog, de andere helft wilde hij inzetten voor vrede. Hij werkte voor Aung San Suu Kyi en werd hiervoor opgepakt. Na 15 jaar gevangenisstraf werd hij vrijgelaten en vluchtte hij het land uit naar een vluchtelingenkamp in Thailand. Hij leefde daar, zo te zien, een rustig en vriendelijk bestaan. Aan het einde van de film vertrok hij naar de Verenigde Staten als politiek vluchteling. 

We waren aangeland in 2011. Vele jaren burgeroorlog en vele doden en gevangenen. Een pijnlijke film. Oorlog is overal even gruwelijk. De strijd voor vrede vaak pijnlijk en lang. Ik heb bewondering voor de durf van mensen zoals deze soldaat. Optreden voor de vrede in de wetenschap dat het marteling en opsluiting kan betekenen. Ik vraag me af of ik het zou doen. Ik denk het niet. Daarvoor ben ik te bang voor pijn. 

De tweede film legde een relatie tussen met aandacht koken en eten en het leven vanuit de leer van Boeddha. Het was een verhaal over aandacht voor de dagelijkse dingen. Voor het snijden van groenten, voor het maken van deeg, maar ook voor de schoonheid van een gedeukte theeketel. Alles kan een aanleiding zijn voor gedachten over mildheid, respect en compassie. Het was een veel luchtiger film. Er werd gelachen in de  zaal. Ik was zelf nog erg onder de indruk van de eerste film. Daardoor ging deze, de film waarvoor ik gekomen was, wat aan me voorbij. Een lid van de Sangha vertelde me dat hij de film thuis heeft. Misschien mag ik die eens lenen om nog eens rustig te kijken.

Voor een ochtend was het zo mooi en goed genoeg. 

dinsdag 5 maart 2013

Consuminderen

Het houdt me al jaren bezig: consuminderen. Ik was een tijd lid van de mailgroep De Gulden Gulden, leende de Vrekkenkrant van de bieb, las een tijd het tijdschrift Genoeg, bestudeerde diverse boeken over zuinig leven en het The Complete Tightwad Gazette in de kast staan. Op de Gulden Gulden waren de meeste leden bezig met zo zuinig mogelijk leven. En dat was heel leerzaam. Ze wisten van alles over bezuinigen, inmaken, moestuinieren, betaalbare cadeautjes, leuke gratis uitgaanstips, mooie aanbiedingen, noem het maar op.

De gedachte achter consuminderen is deze:
- Je werkt voor je geld.
- Hoeveel tijd ben je werkelijk met je werk bezig?
- Wat levert een uur werken je dan op?
- Welke uitgaven doe je om te kunnen werken (werkkleding, benzine bijvoorbeeld)
- Als je dat van je inkomen aftrekt, wat levert een uur werken je dan op?

Stel dat je 15,- per uur verdient met deze rekensom. Je komt een mooi boek tegen voor 30,-. Ben je bereid om voor dit boek 2 uur te werken? Of, anders gesteld, is het boek je 2 uur van je levensenergie waard? En als dat niet zo is, kun je het dan lenen van de bibliotheek? Is het tweede hands goedkoper te krijgen? Andersom kun je de vraag ook stellen. Wil je wel zoveel werken? Zou je niet met minder toe kunnen en dan meer tijd aan andere dingen besteden? Een goed boek hierover is Je geld of je leven van Hanneke van Veen en Rob van Eeden. Hun boek is al jarenlang een soort handboek voor de consuminderaar. Op dit moment kun je het boek gratis downloaden via de site van Genoeg. Ze vragen wel of je, als je het boek gaat uitprinten een klein bedrag wilt overmaken naar een goed doel. Lijkt me een goede deal.

In de Tightwad Gazette is er ook aandacht voor de manier waarop je je geld en je tijd inzet. Je kunt consuminderen om allerlei redenen. De schrijfster van de Gazette, Amy Dacyczyn, deed dit omdat ze graag van een inkomen wilde leven, en een groot gezin hebben, en een groot huis met een schuur bezitten. Niemand geloofde dat zij dat kon, maar het lukte haar toch. Het succes van haar tijdschrift zal er aan bijgedragen hebben, maar ze is nooit luxer gaan leven.
Een vriendin van haar deed zuiniger aan omdat ze een lange en dure reis wilde maken. Daarom ging ze bijvoorbeeld minder uit eten. De mate van bezuinigen en het doel zijn beperkter, maar het principe is hetzelfde. Ze heeft een wens en stelt haar gedrag daarop af.

Consuminderen gaat dus niet alleen over geld, maar juist over verlangen, tijd en aandacht. Zijn mijn uitgaven mijn inspanning waard? Passen ze in mijn beeld van een goed leven? Is het nodig voor mijn geluk dat ik nog meer heb dan ik al heb? Dat zijn de vragen die ik me stel. Voor mij werkt dat uit in vegetarisme, de wens om zonnecellen en een moestuin te hebben, snuffelen in kringloopwinkels, kopen bij ecowinkels. Ik ben dus niet alleen maar zuinig: ecoproducten zijn meestal duurder dan de huismerken in de 'gewone' supermarkt. Mijn wekelijkse boodschappen zullen veel duurder uitvallen. Dat vind ik niet erg, ik wil dat graag zo. Mijn jubeljaar past ook in het consuminderen als een zoektocht naar dat wat mijn leven goed maakt.

Daar staat tegenover dat ik terughoudend ben met het maken van vliegreizen, zeker als het voor een paar dagen is. Een weekendje Barcelona zal ik niet snel doen, ookal kun je er heel goedkoop heen. De uitstoot is zo groot, dat dat voor mij niet in verhouding staat tot het plezier. Mijn laatste reis was in 2010, naar Japan. Het was een schitterende reis, waarvan ik enorm heb genoten. Voorlopig ga ik even niet meer met het vliegtuig. Ik hoop in 2015 weer eens een lange reis te maken. Trein-, boot- of busreizen komen in de tussentijd meer in aanmerking. Dat is een stuk minder vervuilend.

Nu heb ik, behalve mijn hypotheek, geen schulden. Ik weet niet hoe ik me zou voelen over consuminderen als ik wel schulden had en genoodzaakt was die af te lossen. Misschien moeten we wel onderscheid maken tussen bezuinigen en consuminderen. Bezuinigen is meer een noodzaak, consuminderen vooral een wens naar een prettige balans, naar een goed leven.

zondag 3 maart 2013

Wat zie je dan in de spiegel?

Onlangs had ik fijn zaterdagavond-bij-een-wijntje-gesprek over de 'toestand van de wereld'. We hadden het over de toestand rond meneer Van Keulen, de oud-topman bij SNS-reaal. Ik was erg geschrokken toen ik hoorde dat hij het land uit is gevlucht. Hij voelde zich niet meer veilig na de acties tegen hem, onder andere ingezet door Jelle Brand Corstius. We waren het eens dat dit wel heel ver gaat. 

In de middeleeuwen had je volksgerichten: mensen die buiten hun boekje gingen werden door een boze menigte buurtbewoners gestraft. In de tijd van de Republiek hebben we een beroemd volksgericht gehad: de lynchpartij van de broers De Wit. Een beschamend stukje geschiedenis. Naar mijn smaak moeten we dit soort dingen niet doen in een rechtsstaat. Het is niet alleen bedreigend, het is ook heel erg onbeschaafd. Ik werd er een beetje droevig van.

En dan het vervolg: de nieuwe bestuurder verdient €500.000,00 voor het oplossen van de problemen bij SNS. Hij komt bij Achmea vandaan. Daar verdiende hij €1.500.000,00.  Hij is dus bereid om voor een derde van zijn inkomen een bedrijf te saneren dat zó negatief in de aandacht staat. En het is dus maar de vraag of hij veilig zal zijn of ook bedreigd zal worden, als de volgende Kop van Jut van Brand Corstius. 

Deze nieuwe bestuurder heeft, in mijn ogen begrepen dat er minder verdiend moet worden. Een derde van zijn inkomen is nog steeds een paar keer de Balkenende-norm, maar hij heeft de situatie begrepen. Volgens mij handelt hij naar de geest van de nieuwe regelgeving. En dat zal nog wel even duren totdat iedereen dat doet. De druk wordt steeds groter op de hoge inkomens, en dit is een teken dat het idee begint te landen. Ik denk dat het goed is om soms te accepteren dat je de werkelijkheid niet van de ene dag op de andere kunt veranderen. Dat zou de Tweede Kamer toch moeten weten.

Na dit gesprek vertel ik dat ik een groot deel van het erge nieuws langs me heen laat gaan. Ik laat me er niet  meer zo door raken. Daarop krijg ik de vraag: 'En wat zie je dan in de spiegel?' Tja.... Er wordt een beroep gedaan om onze betrokkenheid voor zoveel leed. En dat is vaak leed waar wij heel weinig aan kunnen doen. 

Ik schreef een tijdje geleden over de oceaanroof. Het enige dat ik daaraan kan doen, is het niet eten van zeevis. Meer niet. Dat is mijn antwoord op het beroep dat er op mij wordt gedaan als ik berichten over oceaanroof lees. Ik weet dat ik niets kan doen aan de oorlogen in de wereld. Maar ik spaar bij een bank die niet in wapens belegt. Ik wordt angstig van  de steeds sterkere opkomst van het fundamentalisme. En vooral van het leed dat vrouwen daardoor wordt aangedaan. Dus steun ik projecten die vrouwen hulp bieden. Ik koos voor het winkeltje van Terre des Hommes omdat zij geld inzamelen voor projecten die kinderen willen beschermen. 

Er zal altijd criminaliteit zijn. Sommige mensen groeien er in op, anderen maken de keuze hiervoor. En als de ene bende is opgerold, staat de andere al weer klaar. Het Boeddhisme erkent lijden als een onderdeel van het leven. Je kunt je daar niet van afkeren, maar juist helpen waar het zich aandient. Ik kan dus zoeken naar mijn bijdrage maar als die er niet is, kan ik de informatie met een gerust hart door me heen laten gaan. En als ik dan in de spiegel kijk, zie ik een vredig mens.

zaterdag 2 maart 2013

Gratis af te halen

De kringloopwinkel wil ze niet hebben, op Marktplaats werd er niet op geboden en bij Gratisaftehalen krijg ik geen reactie. Blijft over: de vuilstort, maar dat vind ik erg jammer. Ik heb 5 laden uit de Bonde boekenkast van IKEA gehaald, die ik graag een tweede leven gun. De voorkant is beukenfineer. Het loopwerk zit er bij, met de schroefjes. Hoewel ik die wat klein vind. Is er iemand die iemand weet die deze laden wel zou willen hebben? Ik zou ze graag een langer leven geven.

Als je belangstelling hebt, stuur dan een mailtje naar Ophetleven@gmail.com

vrijdag 1 maart 2013

Snelle recepten voor een drukke week (2)

Snelle soto
Soto is een Indonesische soep. De meeste recepten zijn voor soto ajam (kippensoep dus). Ik maak een groentesoep  Je kunt hem zo ingewikkeld maken als je zelf wilt, courgette, sperziebonen, bosui, champignons, paprika, prei, allerlei soorten groenten passen er bij. Als het snel moet, houd ik het eenvoudig. Ik kook 75 tot 100 cl water in de waterkoker. Ondertussen snipper ik een uitje dat ik in hete olie bak. Dan voeg ik het hete water en een bouillonblokje toe. Normaal gebruik je een bouillonblokje per halve liter water. Hier neem ik meer water omdat de sotomix ook smaak aan de soep geeft. Vervolgens snij ik veel spitskool, die ik in de pan doe. De soep moet dan een paar minuutjes koken. In die tijd was ik de taugé  De gewassen taugé gaat bij de soep met een goede eetlepel boemboe voor soto of een andere boemboe. Het hangt er van af wat ik in huis heb. Meestal is het boemboe voor sambal goreng boontjes. Het maakt voor mij niet zoveel uit, als het maar lekker pittig wordt. Ik laat de soep koken tot de taugé wat zachter is. Even iets laten afkoelen, en dan aan tafel. Je kunt nog een ei koken en er overheen snipperen als je de soep wat steviger wilt maken.

Snelle roerbak
Een spitskool is vaak te groot voor een persoon. Daarom heb ik dit als het andere snelle gerecht voor de spitskool die ik in huis heb. Ik snipper een uitje en bak het uit met wat knoflook. Daarna voeg ik klein gesneden spitskool toe. Als het bovenste stuk al van de kool is, is het heel makkelijk om het klein te snijden omdat de kool steviger is. Als de kool door het roerbakken wat zachter is volgt kokosmelk, currypasta, gemberpoeder en wat citroengras uit een potje. (Als ik tijd heb, maak ik dit met verse ingrediënten  niets ruikt zo lekker als verse gember) Dat laat ik pruttelen. Ik doe twee kleine naanbroodjes in de broodrooster. Ideaal zijn ze, die kleintjes. Ze moeten eigenlijk in de oven, maar dat duurt me te lang. Bovendien vind ik het niet verantwoord om zoveel stroom te gebruiken tot de over warm is voor maar twee broodjes. De broodrooster is prima als alternatief. Ik schep de curry in een diep bord en neem er de broodjes bij. Prima maaltijd. 

Snelle pasta
Pasta moet vaak wat langer koken. Om dat toch snel te kunnen eten, heb ik een oplossing gevonden. Ik kook de groente en de pasta tegelijk. Het is heel eenvoudig. Ik kook water in de waterkoker. In de tussentijd snipper ik een uitje. Als het water kookt, giet ik het over in een pan. Daar breng ik het opnieuw aan de kook (door het contact met het ijzer van de pan koelt het water altijd iets af). Als het water weer kookt, doe ik er pasta en diepvriesdoperwten bij en moet het water opnieuw aan de kook gebracht worden. Ondertussen verhit ik olie in de koekenpan en bak het uitje met wat knoflook, gedroogde oregano en tijm  Als de pasta met de doperwten een tijdje gekookt hebben, zet ik het gas onder de pan uit en de kookwekker op ongeveer 10 minuten. Dat is voldoende om alles gaar te krijgen. Bij het uitje doe ik gedroogde tomaten in olie. De snelste manier om die in kleine stukjes te krijgen is met de schaar, gewoon boven de pan. De tomatenolie geeft een heerlijke smaak aan de saus. Verder gaat er nog een scheut sojaroom en een theelepel pesto bij. Als dat goed pruttelt, doe ik ook daar het gas uit. Ik hoef alleen nog maar wat kaas te raspen en pijnboompitjes te roosteren. Als de keukenwekker gaat, giet ik de pasta en doperwten af en doe ik ze bij de saus. Ik warm alles samen op en roer de kaas erdoor en strooi de pijnboompitjes er over.

Snelle bonen
Ik hou van scherp eten. Zeker als ik druk ben. Ik snipper een uitje met een teentje knoflook en doe daar vegetarisch gehakt bij. Daarna voeg ik wat gemalen koriander, wat chilipoeder, oregano, zout, peper en een beetje suiker toe. Als dat lekker pruttelt, doe ik er schepje bloem doorheen. De bloem moet even garen en dan volgt een half blikje tomatenstukjes en een potje rode nierbonen toe en laat dat flink warm worden. Dan leg ik een wrap op de bonen om deze lekker warm te laten worden. De bonen gaan op mijn bord met geraspte kaas en de wrap eet ik in stukjes bij de bonen


Dit is de tweede serie snelle recepten. De eerste serie vind je hier