Pagina's

donderdag 28 februari 2013

Wensenupdate februari

wens 1: Artikel in historisch tijdschrift
De verhalen van mijn oom zijn in het artikel verwerkt. Nu ga ik een brief schrijven aan mijn tante om haar nog een paar details te vragen. Het gaat traag, maar gestaag door.

Wens 5: Mindful movements

Ik denk dat ik dit maar opgeef. Ik heb het weer een paar keer gedaan deze maand. Het was een mooi idee, maar het komt er gewoon niet van.

Wens 6: Metta meditatie

Ik ben verder gegaan met het boek over liefdevolle vriendelijkheid. Daar heb ik een blogje over geschreven. Afgelopen week heb ik een aantal meditaties op CD gekocht, die gaan over mildheid en liefdevolle vriendelijkheid. In maart ga ik daar eens mee aan de slag

Wens 11: Zonnecellen

Ik heb een mailtje gestuurd naar de energie-coöperatie hier. Zij geven advies over het plaatsen van zonnecellen. Helaas het ik nog geen antwoord gekregen. Even een herinnering sturen, dus.

Wens 13: Goed doel
Het goede doel van deze maand was Stichting Nahid, voor een vrouwenhuis in Kabul. Daar schreef ik al over.

Wens 15: Founding fathers

Het boek over de geschiedenis van de VS heb ik intussen uitgelezen. Ik moet er nog wat verhalen uit overnemen die de basis vormden voor de Amerikaanse Revolutie. Nu ga ik verder met het boek Founding Brothers.

Wens 17: Drenthe

Dit was eerst Borkum, toen werd het Drenthe, nu is het Utrecht. Een van de buurvrouwen is naar Utrecht verhuisd. We gaan haar huis bekijken en gezellig de stad in, neem ik aan. De andere buurvrouw zag geen kans om twee dagen met ons naar Drenthe te gaan. Haar programma is iets te vol. Een dagje samen is ook prima.
Met de buurvrouw uit Utrecht ga ik nu een keer samen naar Drenthe. We willen in de buurt van Veenhuizen gaan staan. Ik heb het gevangenismuseum nog nooit gezien, wil graag naar brouwerij Maallust en lunchen bij het restaurant Bitter en Zoet. We zullen zien of we daar een datum voor kunnen vinden.
En wie weet kom ik ooit nog eens op Borkum.....

Wens 22: Naar het concert van Andreas Scholl 

De concertbonnen staan klaar voor het concert van Andreas Scholl. Het concert is ergens in maart. In de kleine zaal van het cultureel centrum. Ik kijk er erg naar uit. Voorpret is de halve pret, zeg maar.

Wens 25: Bios

Hier heb ik een poging gedaan, samen met mijn vriendin V. We vonden dat er maar weinig leuks te zien was, maar de film Lincoln leek ons wel wat. Toen we bij de bioscoop kwamen, bleek de film helemaal te zijn uitverkocht! Dat was echt even een verrassing. Het is een gezellig avondje met wijntjes in één van onze favoriete café's geworden. Ook goed. Er komen nog genoeg gelegenheden om naar de bios te gaan.

Wens 31: Roman 

De 'februari-roman' heb ik nog niet uit. Het is Ademschommel van Herta Müller. Ik lees het boek voor mijn boekenclub. We hebben dit gekozen omdat we iets wilden lezen van een nobelprijswinnaar. Ik vind het tot nu toe een mooi boek.

Wens 43: Dagen zonder auto

Omdat ik ziek geweest ben, heb ik veel autoloze dagen. Ik ben ook een keer met de trein naar mijn werk gegaan. Dat beviel prima. Alles bij elkaar heeft mijn autootje 8 dagen stil gestaan, waarvan 4 wegens ziekte. Ik heb mijn streven: één dag in de week in februari dus ook zonder mijn ziekte gehaald.

Wens 48: Recept uitproberen
Ik koos voor polenta. Deze maand was het wel een geslaagd gerecht. Daar schreef ik al over.

dinsdag 26 februari 2013

Winterweer

In januari was het me een paar keer opgevallen hoe mooi het buiten kan zijn. Deze maand wil ik met aandacht naar het landschap kijken. Misschien doet het iets aan de niksigheid van de maand als het buiten mooi is. Van de schoonheid en de troost, zeg maar.

Schiterende lucht op de ochtend van 1 februari

Met de auto naar mijn werk. Er is een beetje sneeuw gevallen. Op het asfalt is dat allang weg, maar op de velden ligt nog een dun laagje wit. Er vliegt een witte reiger op uit de sloot. Wat is dat een mooi gezicht. Ik heb er nog nooit één in het echt gezien. Even verderop zat een fazant wat in elkaar gedoken langs de kant van de weg. Een klein momentje schoonheid. Op de terugweg (gelukkig is het nog licht) zijn er zelfs drie reigers! Twee vliegen weg tegen de grijze lucht. Wat prachtig is dat!

In de trein: een wit vlak landschap. Dwars op de treinrails staan de kabelmasten met de golvende leidingen ertussen tegen de grijze achtergrond van de lucht. Het is moeilijk te omschrijven waarom dit zo mooi is. Ik denk dat het komt doordat omdat het beeld zo ritmisch is en echt alles in tinten grijs en wit. Zelfs een klein bosje naast een boerderij heeft een donkergrijze uitstraling. Een ton-sur-ton ervaring.

Ondanks deze beelden moet ik eerlijk zijn. Er waren regenachtige, grauwe, grijze, koude, gure dagen in februari. Dat vind ik erg lastig. De winter duurt me net even iets te lang. Maar er is toch ook dit: het is steeds langer licht. De eerste paar keer dat ik wegging na mijn zaterdag als winkeljuf bij Terre des Hommes, was het echt nog donker. Nu is het rond half zes echt schemerig en het zal niet lang duren tot het echt nog ligt is. De heerlijke voorbode van de lente.....

maandag 25 februari 2013

Eigen roem?

Het februari-hoofdstuk over de Metta-meditatie gaat voor een deel over eigenliefde. Ik heb het geboeid zitten lezen. Ik ben christelijk opgevoed, streng christelijk. Elke avond en bij elke maaltijd vroegen we vergeving voor onze zonden, dat wat we fout hadden gedaan. We bedankten voor al het goede dat we gekregen hadden. Wij zelf waren niet in staat tot enig goeds en geneigd tot alle kwaad. Het goede was genade. Zo heb ik dat geleerd, toen. En zo is het in mijn denken verankerd.

Het zal per kind, per jeugd, per opvoeding verschillen hoe hard deze overtuiging aan komt. Helaas moet ik zeggen dat het, behalve bij mijn achtergrond, ook bij mijn karakter en mijn kritisch oog past dat ik vaak meer tekortkomingen zie dan waardevolle eigenschappen.

Jaren geleden las ik een studie naar de manier waarop arbeiders in de jaren dertig hun werkloosheid beleefden. De schrijvers van deze studie maakten onderscheid tussen interne en externe attributie. Ligt het aan de maatschappij, politiek, buurt, baas of wie ook dat je werkloos bent geworden? Of ligt het aan jezelf? In het laatste geval moet je je schamen, in het eerste geval is er niet zoveel aan de hand: 'ze' moeten er iets aan doen.

Ik ben iemand van de interne attributie: mijn eerste reactie is altijd dat ik de schuld bij mezelf zoek. Ik had iets moeten zien aankomen, ik had me anders moeten opstellen, ik had beter mijn best moeten doen, noem het maar op. Nu ik mijn gedachten en gevoelens deel met mijn sangha, merk ik dat ik hierin niet alleen sta. Er zijn erg veel mensen met een kritische toeschouwer in hun hoofd.

Het kan ook anders. Het kan liefdevoller en er kan een troostende toeschouwer zijn en een aanmoedigend publiek. Daarom is de metta zo mooi. Die begint bij blijdschap over het goede in jezelf. Vandaag had ik een leuk gesprek met een collega, een fijn telefoongesprek met mijn zus en merkte ik dat ik altijd erg vriendelijk ben tegen de mensen achter de kassa. Ik heb lekker gekookt, want dat kan ik goed en ik had een goed idee voor een project op mijn werk. Ik heb mijn huis lekker op orde gemaakt en aan de verjaardag van een vriendin gedacht.

Zo zou een lijstje van de mooie dingen van een dag er uit kunnen zien. Ik heb maar wat voorbeelden bedacht. Vanuit mijn basishouding zou ik kunnen zeggen: het is niet meer dan normaal dat je dat allemaal gedaan hebt. En ik zou niet de enige zijn die dat zegt. Eigen roem stinkt immers? Zo leren we dat. Toch denk ik dat het aandachtig kijken naar het goede veel kan betekenen.

Zoals Thich Nhat Hanh altijd zegt: de zaden die je water geeft, gaan groeien. Tijd om het positieve te voeden. Ik ben ervan overtuigd dat het goed is om bij mezelf te beginnen met zachtheid, begrip, waardering en aandacht. Als je vriendelijk bent tegen jezelf, ben je dat vaak ook tegen anderen.

zaterdag 23 februari 2013

Kringloopwinst

Ik vind het ontzettend leuk om vrijwillig winkeljuf te zijn. Niet alleen omdat het gezellig is om in de winkel te staan of omdat de contacten met de klanten zo leuk zijn. Dat is absoluut waar, maar ik vind zelf ook mooie dingen.

Zo vond ik een boek voor een vriend die op vakantie gaat. Het kostte maar €2,50 Het was nog als nieuw, alsof niemand er in gelezen had. De kringloopwinkel had nog nooit zo'n mooie collectie binnen gekregen. Deze vriend leest graag boeken op de bonnefooi. Het kan een geweldige vondst of een geweldige tegenvaller zijn, hij laat zich graag verrassen. Ik doe dat liever voor €2,50 dan voor het tienvoudige dat je soms in de boekhandel betaalt. En als het boek hem niet aanstaat, kan hij het gewoon in het hotel achterlaten. Er komen daar genoeg Nederlanders. Daar zit vast wel iemand tussen die zin heeft om te lezen.
Ook voor mijn zus vond ik een cadeautje (voor €2,00): kaarsen en potpouri maken. In de kerstvakantie had zij van restjes kaarsvet nieuwe kaarsen gemaakt. Ik denk dat ze dit boekje wel leuk vindt ter inspiratie. Ik kan niet altijd op haar verjaardag komen, omdat zij op 200 kilometer afstand woont. Dit boekje kan makkelijk met de post mee. Zo heeft ze toch een cadeautje.

Op mijn bank, die gemaakt is van een oud Frans bed, ligt een grand foulard.  Ik had er al een aantal keren koffie en wijn overheen gegooid en de lap werd niet echt meer schoon. Eigenlijk kon het niet meer. Ik vond een andere in de winkel voor €6,95. Nieuw kost zo'n grand foulard al snel een paar tientjes. 

Een lieve vriendin heeft een paar mooie bloemenmokken in haar kast. Ze geniet er erg van om daar uit te drinken. Ze zijn niet allemaal meer even mooi (kleine stukjes er af enzo), maar ze vindt het te duur om ze te vervangen. Nu vond ik een mok met mooie bloemen voor €1,00. De volgende keer als ik bij haar langs ga, kan ik de mok cadeau doen. 

En dan kan ik mijn huishouding aanvullen met dingen die ik nog niet heb, zoals portglaasjes. Ik kocht ze voor €0,25 per stuk. Ik kocht ook een karaf met een bijpassend glas voor €0,75. Handig voor het glaasje water naast mijn bed. Tot nu toe gebruikte ik een waterflesje van plastic met een blauwe dop, maar dat is eigenlijk te lelijk. 

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Een bloesje van Esprit voor €4,50, twee kaarsenstandaards voor €1,75 en een CD van Mozarts La Clemenzia di Tito voor €3,00. Ik kocht voor €1,00 ook nog een LP (in een andere kringloopwinkel): Mozart door the Academy of St Martin in the Fields. Vrienden van mij hebben een platenspeler. Het lijkt me leuk om daar eens deze muziek te luisteren.
Het zijn allemaal kleine cadeautjes, voor mezelf en voor anderen.  Het is een sport, dat verzamelen van leuke, passende dingen voor niet al te veel geld. Ik vind het prettig om te weten dat dingen niet worden weggegooid als het niet nodig is en dat ik de mensen in mijn omgeving daar een plezier mee kan doen. Ik vermoed dat het een begin is van een lange lijst leuke, mooie en betaalbare aankopen.

vrijdag 22 februari 2013

Hergebruik

Schilderij
Een heel aantal jaren geleden erfde ik een schilderij van mijn grootmoeder. Toen ze nog leefde gingen we vaak samen op stap. In het begin reed zij, later nam ik haar mee in mijn auto. Aan het einde van haar leven, toen ze ziek was, gingen we niet meer echt ergens naar toe. We reden wat rond. Zij zat naast me en koos bij elke kruising of afslag welke kant we op zouden gaan. Zo zigzagden we door het land. Het waren dierbare momenten. 

Op het schilderij staat een boerderij met een bootje ervoor. Op de achtergrond een kerktoren. Een beeld van het platteland, symbool voor onze tourtochtjes. 

Ik heb de lijst die om het schilderij zit altijd te groot gevonden. Nu ik in een kleiner huis woon, staat het schilderij niet meer. Het is te kolossaal. Op een avond heb ik het schilderij voorzichtig uit de lijst gehaald. Het ziet er ineens totaal anders uit. Precies goed om in dit huis aan de muur te hangen. 

En dan is het bijzonder hoe dingen ineens samen komen. Ik zoek al tijden naar een goede lijst voor een spiegel in mijn badkamer. En de lijst van het schilderij voldoet uitstekend, hij is precies groot genoeg.  Het is mijn bedoeling om de lijst wat te schuren en dan zwart te verven. Dat staat mooier in de badkamer. Ik weet niet of hij sterk genoeg is om spiegelglas te kunnen dragen, maar dat weet mijn timmervrouw wel. Ik zal binnenkort eens met haar overleggen.

Grand foulard
De grand foulard die ik op de bank had liggen was te vlekkerig geworden. Ik kon hem gelukkig vervangen met een nieuwe tweedehandse uit het winkeltje van Terre des Hommes. Maar wat moet ik vervolgens met zo'n grote, gevoerde lap stof? Daar heb ik eens een tijdje over nagedacht.

In ieder geval ga ik er pannelappen van maken. Ik heb nu een zwarte pannelap. De ander is al een tijd weg. Volgens mij ben ik hem verloren toen ik een warme taart had vervoerd naar een etentje bij vrienden. Verder denk ik dat de stof heel geschikt is om langs de onderkant van de tuindeuren te leggen om de tocht tegen te houden. En als ik verstandig om de vlekken heen knip, kan ik waarschijnlijk nog wel een dekentje overhouden dat ik over mijn knieen kan doen als ik lekker op de bank zit. En ik ga in de bibliotheek eens op zoek naar een patroon van warme sloffen. Het toppunt van tuttigheid: sloffen die passen bij je dekentje.

donderdag 21 februari 2013

Vogels voeren

Aan het begin van de winter kocht ik een aantal vetbollen en zakjes pinda's. In de kou van de afgelopen weken, zijn al deze hapjes voor de vogels wel op. Ik had nog een grote zak vogelvoer van vorig jaar. Die wilde ik niet in de tuin gooien. De zaden die niet opgegeten zijn, komen namelijk een jaar later uit en dat betekent weer dat ik veel meer onkruid heb.

Ik besloot dus zelf maar eens vetbollen te gaan maken. Na wat zoeken had ik plantaardig vet zonder zout gevonden en kon ik aan de slag. Eerlijk gezegd had ik verder geen idee hoe ik die bollen moest  maken. Ik smolt het vet en goot er wat zaden bij. Dat was geen goed idee. De zaden werden gebakken. Daarna deed ik zaden in een kopje en goot daar het vet overheen. Dat ging beter.

Ik ontdekte al snel dat je geduld moet hebben. Het vet lijkt wel gestold, maar blijft nog een lange tijd zacht. De eerste twee kopjes die ik leeghaalde gaven wat problemen. Wat bollen hadden moeten worden, werden kleine stukjes vet met zaden erin. Een paar dagen later was het beter: De bollen kwamen als geheel uit de kopjes. Ik had niet genoeg vet in één van de kopjes gegoten. Onder in het kopje lagen gewoon de losse zaadjes nog. 

Ik had nog wat netten van de vorige bolletjes en een netje van de sinaasappels. Precies goed om de nieuwe vetbollen in op te hangen. De misbaksels gingen met de losse zaadjes uit het kopje met te weinig vet in een bakje op de grond. En daarna was het afwachten of de vogels het wilden hebben. Gelukkig is dat zo. Voorlopig heb ik dus (als ik nog even een zak havermout koop) voldoende voedsel voor de vogels voor deze koude dagen.  


woensdag 20 februari 2013

Het goede doel van februari

Toen de Russen, tijdens hun bezetting van Afghanistan van 1979 tot 1989, het leidingwater wilden verontreinigen heeft Nahid, een jonge vrouw van 18 jaar, een geweldloze demonstratie georganiseerd voor vrouwen en meisjes. Ze was bang dat er eerder geweld zou kunnen worden gebruikt als er mannen en jongens aan het protest zouden deelnemen. Tijdens de demonstratieve tocht door Kabul hebben Russische militairen toch met scherp geschoten. Er zijn daardoor enkele doden gevallen, onder andere Nahid.

Het verhaal van Nahid is bekend in Afganistan. Daarom heeft een stichting, die opkomt voor de rechten van vrouwen in dat land haar naam gekozen. De stichting onderhoud een huis voor vrouwen die verder nergens terecht kunnen. Vrouwenrechten zijn er (als ik het goed lees) eigenlijk niet in Afganistan. Een voorbeeld van de website:

Op 12 oktober werden drie mensen gearresteerd voor de moord op Mal Gul in haar huis in het dorp Shalbafan in het district Injil in de noordwestelijke provincie Herat. Haar keel was doorgesneden. De politie arresteerde haar man en leden van haar schoonfamilie. Dit gebeurde nadat haar broer met het lichaam naar het departement voor Vrouwenzaken in Herat-Stad was gegaan, en daar beweerde dat de schoonfamilie zijn zus vermoord had.
Mahboba Jamshidi, hoofd van het departement voor Vrouwenzaken, bevestigt dat Abdul Qader, Guls broer, met het lichaam naar haar departement is gekomen. "Haar halsslagader was doorgesneden, ze was overleden aan excessief bloedverlies", zegt ze. De familie van Mah Gul beweert dat ze vermoord is omdat ze weigerde in te gaan op pogingen van haar schoonmoeder om in de prostitutie te gaan werken.
In een land waarin fundamentalisten de dienst uitmaken is er veel geweld tegen vrouwen. Malala uit Pakistan kan er over meepraten. En tijdens de demonstraties in Egypte worden vrouwen regelmatig aangerand, las ik in de krant. Ik ben steeds weer pijnlijk verwonderd over al dat geweld, dat tegen vrouwen is gericht, maar eigenlijk tegen alles wat niet mannelijk is volgens de regels. En de overheden kunnen en / of willen de veiligheid niet garanderen. 

Het huis van de stichting Nahid is geopend in 2006. Het wordt nu bewoond door 9 vrouwen en 26 kinderen. Alle kinderen gaan naar school. En alle kinderen ouder dan 12 jaar gaan naar Engelse les. Twee van de vrouwen hebben de school als kind afgemaakt en gaan nu naar Engelse les en computerles. Een aantal vrouwen maakt kleding, die bij de stichting besteld kan worden. Zo voorzien de vrouwen voor een deel in hun eigen onderhoud. Er blijft natuurlijk veel geld nodig. 

Ik richt me met mijn giften over het algemeen op opleidingen en opvang van meisjes. Dat kan via de stichting Nahid dus ook. Daarnaast vind ik het belangrijk dat kinderen zien dat hun moeders met respect behandeld worden en langzaam een zelfstandig bestaan op kunnen bouwen. Je leert immers het best door een goed voorbeeld te volgen...


Foto afkomstig van de website van de stichting Nahid

dinsdag 19 februari 2013

Geel

Ik ben geel. En een beetje blauw...of paars, dat weten we niet zeker. In ieder geval ben ik niet rood. 

Tot deze conclusie kwam ik vandaag samen met mijn collega. Hij doet een cursus voor managers en coordinatoren, waarin een test van de persoonlijkheid een grote rol speelt. Die test verdeelt de mensheid in persoonlijkheidstypes die allemaal hun eigen kleur hebben. Een regenboog van mensen. Mijn collega is oranje. En een beetje blauw.

Het is een leuke theorie. Vooral ook omdat het ons duidelijk maakt waarom we zo goed kunnen samenwerken. Oranje mensen zijn praktisch, resultaatgericht en heel actief. Ze houden van uitdagingen en willen snel handelen. En mijn collega is snel en doet alles snel, praten, typen, handelen, lopen.
Gele mensen willen analyseren en begrijpen en denken in de lange termijn. Gele mensen willen dat het klopt, terwijl oranje mensen willen dat het werkt. We hebben vaak dat we samen moeten uitzoeken hoe we een zaak gaan aanpakken. Ik ga dan hardop nadenken, over de context, de consequenties, de samenhang met andere ontwikkelingen en hij schrijft het op en roept dat hij daar wel iets mee kan. En dan zet hij razendsnel een verhaal op papier. We hebben elkaars werkwijze nodig. Dat is er zo leuk aan. Voordeel is daarbij dat we allebei een beetje blauw zijn: we willen dat dingen goed geordend en georganiseerd en de afspraken helder zijn.  

Ik ben niet reuze praktisch, dat weet ik al een tijdje en geel en praktisch gaan niet erg samen. Sterker nog. Gele mensen zijn vaak helemaal niet geinteresseerd in praktische details. Al pratend komen mijn collega en ik er op dat ik dat in mijn werk soms erg lastig vind.  Het is zoals het is, ik ben zoals ik ben en hoe los ik dat op als het gaat om practicalia? Het ligt voor de hand dat ik praktische mensen om mij heen moet verzamelen en hun opmerkingen serieus nemen. Een mooi punt om over na te denken. En dat gaat wel goed: denken is geel.

maandag 18 februari 2013

Barokverhalen

Het was een van mijn wensen voor dit jaar: het concert van La Sfera Armoniosa en Geert Mak over het Nederlands muziekleven in de 18e eeuw. Het was lang geleden dat ik in de Oosterpoort was geweest. De stoelen hadden een andere bekleding gekregen. Volgens mij was het de laatste keer met kerst 2009 dat ik er was: een schitterende uitvoering van het Weihnachtsoratorium door het RIAS kammerkor en de Academie fur Alte Musik Berlin. Toen waren de stoelen nog niet paars. Nu wel, en het zag er goed uit.

Ik had, zonder op te letten, kaartjes gekocht voor de eerst rij. Dat zat niet zo goed. Gelukkig was er een paar rijen verder naar achter nog plaats. Mijn vriendin S. en ik hadden zo goed zicht op het podium.

Het concert begon met trom en houtblazers. Geert Mak kwam als een renaissancevorst binnen lopen. Het was een leuk en mooi begin. Ook de volgende stukken waren schitterend: Luly en Pergolesi, maar ook voor mij onbekende componisten. Het orkest begon wat aarzelend vond ik, maar werd gedurende het concert steeds beter. In de pauze begreep ik dat de orkestleden moeite hadden om elkaar te horen. Dat verklaart een hoop. Er was intensief oogcontact tussen de musici om toch goed samen te kunnen spelen. Het viel me echt op.

Het verhaal van Geert Mak bracht ons langs de schouwburg in Amsterdam, via een grote brand naar Groningen, naar het Concerthuis. Ooit was het een particuliere woning waar ook concerten werden gegeven. Later werd dit natuurlijk de bioscoop van Images dat nu bij het Groninger Forum zit.

Concerten duurden in de 18e eeuw veel langer, een paar uur was heel normaal. En er werd van alles door elkaar gespeeld. Dat was nu eigenlijk ook zo: er kwamen veel verschillende muziekstukken voorbij, maar het verhaal van de muziekgeschiedenis verbond het mooi met elkaar. Onbekende werken blijken verrassend mooi te zijn. 

Het was een heerlijke avond met schitterende muziek en veel achtergrondinformatie. Daardoor krijgt dit concert veel meer betekenis dan het gebruikelijke barokconcert. Een mooie vorm.

zondag 17 februari 2013

Iets te veel gejubeld (?)

Het is een mooi plan, dat jubeljaar en ik heb er erg naar uit gekeken. Ik wilde er van genieten. Maar de lijst van 52 wensen is lang en vol en ik ben daarmee één ding vergeten: Een jubeljaar is ook bedoeld om tot rust te komen. De afgelopen week ben ik ziek geweest. Ik zie het als een tik van de griep-molen en ik ben zeker niet de enige. Maar los van de koortsigheid was ik erg moe in mijn hoofd en dat vind ik geen goed teken.

Mijn vriendin V herinnerde mij er aan dat ik vorig jaar rond deze tijd ook ziek was. Het klopt dat ik toen ook zo moe was. Dat heeft toen lang geduurd. Maar ja, toen zat ik midden in alle gedoe rond het kopen van mijn nieuwe huis. Dat is toch wel iets anders. Op dit moment zou het een stuk rustiger moeten zijn.

Eén van de besluiten die ik heb genomen is, dat ik stop met het koor. Zondagavond wil ik rustig thuis zijn en de nieuwe week aan kijken. En het wordt tijd voor een daglichtlamp. Ik heb toch erg het idee dat ik moe en onrustig wordt van een tekort aan daglicht. En daarna zien we wel weer.....

vrijdag 8 februari 2013

Februari-recept

River Cottage Veg is een van mijn favoriete series. Hier leeft Hugh Fearnley Wittingstal een zomer lang vegetarisch. Hij wil weten of het invloed heeft op zijn gezondheid. Hij test dat onder meer door met lange afstand zwemmers mee te trainen. Hij heeft intussen ook een kookboek met de titel Veg! uitgegeven. Ik had de bibliotheek gevraagd om dat boek aan te schaffen. Dat hebben ze gedaan en voordat ik het kon reserveren, was het al uitgeleend en een keer gereserveerd door een ander. Het was dus een goede tip voor de bibliotheek, en ik moet nog even wachten tot ik me kan vergapen aan al het Veg!-lekkers.

In de lijn van zijn eigen uitdaging, vraagt Hugh in deze serie ook van zijn chefs dat ze meer vegetarisch gaan koken. Het  eerste recept dat dit oplevert is polenta met tomatensaus en een salade. Het ziet er lekker uit en ik heb nog nooit polenta gemaakt. Leuk om daarmee te experimenteren. Het werd polenta met paddestoelen en tomatensaus.



Ik kookte paddestoelenbouillon van een blokje met polenta en verse dille en toen begon het roeren. Toen het mengsel redelijk dik was, deed ik er geraspte oude kaas doorheen en liet ik het afkoelen in een beboterd cakeblik waar ik de bodem uit kan halen. Als het zou plakken, dan was de schade niet zo groot. Toen de polenta afgekoeld was, sneed de plak in stroken. Daarna moest ik de stroken bakken in olie. Dat ging minder mooi dan in het River Cottage Cafe. Het werk van de chef ziet er wel iets professioneler uit. Volgens mij had hij de polenta dikker laten worden en er meer kaas doorheen gedaan. Het is de eerste keer dat ik polenta heb gemaakt en voor een beginneling vind ik het beslist niet slecht.



Ik maakte tomatensaus met een paar tomaten uit blik, zout, peper, een paar takjes dille en een beetje suiker. De paddestoelen gingen in de koekepan in olie met alleen wat zout en peper. Ik moet zeggen dat ik het erg lekker vond. Een goed experiment en een stuk beter dan het mislukte recept van januari. Ik zal zeker vaker polenta maken.

dinsdag 5 februari 2013

Bloemen in de winter

Ik houd van bloemen in mijn huis. Het geeft een gevoel van weelde en vriendelijkheid. Een groot deel van het jaar kan ik mijn tuin in lopen om wat te plukken en daar  een boeketje van te maken. Soms krijg ik bloemen en daar geniet ik ook erg van. Zoals een paar maanden geleden, toen ik op mijn werk een bos bloemen kreeg van een klant die erg tevreden was.

Er is één nadeel: bloemen verleppen zo snel. Daarom heb ik een voorkeur voor bepaalde 'bloemstukken' die langer staan omdat ze nog moeten uitkomen nadat je ze gekocht hebt. Amaryllis bijvoorbeeld, staat heel lang. De knoppen gaan langzaam open en elk stadium is mooi. Als één van de bloemen is uitgebloeid, kun je die wegknippen omdat er nog andere bloemen zijn. En zo staat een bos heel lang en de bloemen zijn groot en weelderig.  

Bloemen die heel lang goed blijven en boeiend zijn om te volgen, zijn bollen. Ik kocht drie potten met een soort narcissen bij een tuincentrum. Ze waren afgeprijsd omdat ze wat scheef stonden. Maar, dacht ik, een bol is een bol en als het goed is, komen daar bloemen uit. Nu is mijn huis dus versierd met beginnende narcissen. Het is steeds weer spannend om te zien of er nieuwe knoppen zijn. In mijn zitkamer zette ik een schaal met de narcissen, gecombineerd met klimop en gedroogde hortensia en sedum uit een herfstboeket. Het staat heel gezellig. De bollen waren wel de zwaksten uit de potten die ik kocht. Er zit nu één knop in. Ik ben benieuwd en volg het met spanning.


De andere bollen staan in de keuken. Als er een bloem uitkomt, knip ik die af en zet 'm in een vaas met bloesemtakken. Als ik nu de eetkamer binnen kom, waar deze vaas staat, ruik ik de geur van de narcissen al. Een beetje lente in huis.

Bloesemtakken staan ook lang en horen voor mij bij de spannendste bloemen. Het is zo'n symbool van het nieuwe leven. Ik heb het ook met kastanjetakken, die mooie glimmende knoppen. Dit jaar heb ik die niet kunnen vinden, helaas, maar er zijn jaren geweest dat ik ze in huis had en langzaam de bladeren zag uitvouwen. Vaak moet je wel even wachten tot de bloesem uitkomt. Daarom zet ik de narcissen in de vaas bij de takken. Het staat heel lentig en daar gaat het me om nu de winter op zijn hoogtepunt is.

zaterdag 2 februari 2013

Winterdiner 2

Onlangs had ik een goede vriend op bezoek. Ik besloot een nieuw winterdiner te maken. Dit keer was het een combinatie van wintergroenten en voorraad. Dat past precies in het cottageleven: in de winter eet je nu eenmaal uit de voorraad die je in de zomer hebt opgebouwd. Deze zomer had ik niet zoveel gemaakt, omdat ik druk was met mijn verhuizing en verbouwing. Toch had ik wel een paar potjes: ik kan het inmaken eigenlijk niet laten. Ik maakte het eten vrijdag al klaar, omdat ik zaterdag mijn vrijwilligerswerk deed in de winkel.
Het was nog koud buiten. Mijn huis uit de jaren dertig is nog niet helemaal geïsoleerd  Dat staat allemaal op de wensenlijst van dit jaar. Nu het nog niet zover is, is het niet altijd makkelijk warm te krijgen in huis. We besloten een halve picknick te doen bij de gaskachel. Het was reuze gezellig.

We begonnen met een pastinaaksoep, volgens mijn gebruikelijke recept., veel pastinaak koken in bouillon en dan de staafmixer er in. Daarbij serveerde ik kleine broodjes met boerenkoolpesto. Dat vind ik toch zo lekker! Ik gebruikte het laatste stuk van de struik die ik had gekocht bij de Ommerlandermarkt. We dronken er biertjes bij: hij een La Trappe dubbel en ik een Hertog Jan bock.

Het hoofdgerecht was een stoofschotel van rode kool met een puree van aardappel, knolselderij en peterseliewortel. Voor de stoofschotel snipperde ik een rode ui en bakte ik de snippers in zonnebloemolie. Daarna voegde ik de fijngesneden rode kool toe. Die roerbakte ik een tijdje mee. Er kwam zoveel water bij, dat de rode kool net onder stond. De  extra smaak kwam van een blokje groentebouillon, een handje rozijnen, laurierblad en kruidnagel.
Als je de kruidnagel niet wilt verliezen in de kool, (het is zo vervelend als iemand dat tussen zijn tanden krijgt) kun je ze in het blad van de laurier steken. Je moet dan wel zo dicht mogelijk bij de middennerf prikken, anders scheurt het blad. Mijn laurierblaadjes zijn al wat oud. Ik aarzel of ik ze niet weg moet doen en weer nieuwe kopen. Maar ja, ze geuren nog redelijk. Ik wacht nog maar even af.

Als dessert had ik kersen in chianti uit de voorraad met wat ricotta in gedachten. Dit recept heb ik ooit uit een of ander glossy tijdschrift geknipt en in mijn boek geplakt. Uiteindelijk hebben we het niet gegeten. We zaten vol. Bier vult ook behoorlijk goed......

Er was ook nog rode kool over. Die heb ik opgewarmd tot kookpunt en toen in brandschone potten met klikdeksel gedaan. Ik ben benieuwd of deze vorm van inmaken goed werkt. Het zou handig zijn, want mijn koelkast is niet erg groot en een rode kool voor mij alleen is wel wat groot. In de gaten houden maar, want de pompoenpuree die ik een tijdje geleden maakte, heb ik moeten weggooien. Op de één of andere manier bleven de potten niet vacuüm. We zullen zien.